Παρασκευή, 8 Μαΐου 2015

FORBES: «Οι ΗΠΑ δεν μπορούν να ανταγωνιστούν τη Ρωσία στην ευρωπαϊκή αγορά φυσικού αερίου»

FORBES: «Οι ΗΠΑ δεν μπορούν να ανταγωνιστούν τη Ρωσία στην ευρωπαϊκή αγορά φυσικού αερίου»

Του ΚENNETH RAPOZA*
[Πηγή: iskra, 08/05/2015]
Θα είναι οι ΗΠΑ σε θέση να ανταγωνιστούν το ρωσικό φυσικό αέριο στην προσοδοφόρα ευρωπαϊκή αγορά φυσικού αερίου;
Για εκείνους που πιστεύουν ότι η στήριξη της Ουάσιγκτον στην Ουκρανία αφορά την ενέργεια, αυτό μπορεί να δικαιολογήσει μια διαφορετική ματιά.
Οι ΗΠΑ απέχουν πολύ από το να γίνουν ένας σημαντικός προμηθευτής.
Συνήθιζα να πιστεύω ότι οι ΗΠΑ φιλοδοξούσαν να αναδειχθούν σε ένα σημαντικό προμηθευτή υγροποιημένου φυσικού αερίου προς την Ευρωπαϊκή Ένωση. Και έτσι προέκυψε και η άσκηση πίεσης κατά της Ρωσικής Gazprom στην κύρια αγορά της. Η ιδέα ήταν ότι η Ουάσιγκτον θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τα εκκολαπτόμενα αντιρωσικα αισθήματα με αφορμή τη μακρά κρίση στην Ουκρανία για να αναδείξει τις ΗΠΑ ως εναλλακτική πηγή ενέργειας για την Ευρώπη.  
Η αλήθεια είναι ότι ο μόνος τρόπος που οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να αναδειχθούν σε σημαντικό προμηθευτή θα ήταν αν μια αμερικανική εταιρεία , με έδρα την Ευρώπη ή την Ευρασία, χρησιμοποιεί υδρογονάνθρακες να έχει δικαιώματα στο εξωτερικό. Με άλλα λόγια , η αμερικανική αγορά φυσικού αερίου θα είναι - όπως ήταν αναμενόμενο - υπερτοπική. Οι αμερικανικές εταιρείες μπορούν να γίνουν παίκτες στην Ευρώπη, αλλά αν θέλουν να ανταγωνιστούν την Gazprom , τότε θα πρέπει να αντλήσουν αυτό το φυσικό αέριο από κάπου αλλού .  
Η Gazprom αναμένεται ασφαλώς να χάσει ένα ποσοστό από το μερίδιο αγοράς της στην Ευρώπη με την πάροδο του χρόνου. Αυτή είναι η άμπωτη και η ροή της ελεύθερης αγοράς. Αλλά δεν θα είναι σε βάρος των υπευθύνων χάραξης της πολιτικής της Ουάσινγκτον, ή του Κόλπου του Μεξικό.  
Υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να μπορεί να κατευθυνθεί το εγχωρίως παραγόμενο αέριο στην Ευρώπη και, φυσικά, δεν είναι άλλο από το δεξαμενόπλοιο υγροποιημένου φυσικού αερίου. Οι ΗΠΑ κατασκευάζουν λιμενικούς τερματικούς σταθμούς υγροποιημένου φυσικού αερίου. Υπάρχουν επί του παρόντος τέσσερις τερματικοί σταθμοί εξαγωγής υπό κατασκευή, με έναν επιπλέον να έχει προγραμματιστεί να ξεκινήσει σύντομα.
Ο μεγαλύτερος από αυτούς βρίσκεται στον πλούσιο ενεργειακά Περσικό Κόλπο. Ένας άλλος βρίσκεται στο κατώφλι της Ουάσιγκτον, στο Μέριλαντ.
Για το μεγαλύτερο μέρος του δυναμικού αυτών των πέντε τερματικών σταθμών έχουν ήδη συναφθεί συμβάσεις με αγοραστές που εκδήλωσαν ενδιαφέρον, μερικές από τις οποίες δεν έχουν εξειδικευθεί και κατά πάσα πιθανότητα θα πουληθούν στην ελεύθερη αγορά στον καλύτερο πλειοδότη. Άλλοι έχουν συμβάσεις με συγκεκριμένο προορισμό. Η κατοχή συμβολαίου είναι ζήτημα δημοσίου ενδιαφέροντος εξ ού και οι περισσότερες από τις εξαγωγικές εγκαταστάσεις αναρτούν τις "πωλήσεις και συμφωνίες αγοράς" τους στις ιστοσελίδες των έργων τους. Από τους πέντε τερματικούς σταθμούς υπό κατασκευή, μόνο ο Corpus Christi έχει υπογράψει συμβάσεις προσανατολισμένες στην Ευρώπη.
Σύμφωνα με την αμερικανική Energy Information Administration, ο εν λόγω τερματικός σταθμός θα στείλει ποσότητα που ισοδυναμεί με 700 εκατομμύρια κυβικά πόδια ανά ημέρα (mcf/d) στην Ευρώπη. Οι σημαντικότερες συμβάσεις έχουν υπογραφεί με την Ινδία με 1,8 δισεκατομμύρια κυβικά πόδια ανά ημέρα (bcf/d) και την Ιαπωνία (2,2 bcf/d).
Ακόμη κι αν οι ενεργειακές εταιρείες των ΗΠΑ υλοποιούν έργα ποντάροντας σε μελλοντικές εξαγωγές, η Ευρώπη δεν φαίνεται να βρίσκεται ψηλά στη λίστα.
Περισσότερα από 30 έργα συνολικού ύψους εξαγωγικής ικανότητας 40 BCF/d έχουν προταθεί στις ΗΠΑ, αλλά δεν έχουν ακόμη εγκριθεί, έτσι για την ώρα αυτά είναι χίμαιρες. Αν πραγματοποιηθούν , θα αντιπροσωπεύουν περισσότερο από την τρέχουσα παγκόσμια ικανότητα υγροποίησης φυσικού αερίου , η οποία ήταν 39 bcf/d το 2013, σύμφωνα με στοιχεία της IHS. Το παγκόσμιο εμπόριο υγροποιημένου φυσικού αερίου ανήλθε σε 32 bcf/d.
Η Ουάσιγκτον ενδιαφέρεται περισσότερο για τη μείωση της εξάρτησης των ΗΠΑ από εισαγόμενα καύσιμα, παρά να βοηθήσει την ΕΕ να διαφοροποιήσει την κύρια πηγή τροφοδοσίας της με καύσιμα, η οποία συμβαίνει να είναι η Ρωσία.
Η Ρωσία, η ΗΠΑ και Ε.Ε διαγκωνίζονται στην Ουκρανία από την προσάρτηση της Κριμαίας, μιας χερσονήσου στη Μαύρη Θάλασσα, το Μάρτιο του 2014 . Η κυβέρνηση του Κιέβου έχει φιλοδυτικό προσανατολισμό από τότε ενώ φιλορώσοι αυτονομιστές της ανατολικής Ουκρανίας προσανατολίζονται επίσης, αλλά ... προς τα ανατολικά, προς τη Μόσχα. Η διένεξη έχει οδηγήσει σε κυρώσεις κατά της Ρωσίας που αφορούν ενεργειακές εταιρείες όπως η Gazprom, η Rosneft και η Lukoil. Επίσης έχει οδηγήσει σε «πάγωμα» των σχέσεων ΗΠΑ-Ρωσίας.
Όταν ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα εξελέγη, η αίσθηση ήταν ότι η Ουάσιγκτον θα «επανεκκινήσει» τις σχέσεις της με τη Ρωσία. Έχουν σίγουρα αναθερμανθεί, βεβαίως, από τη δεκαετία του 1980, τουλάχιστον στο πολιτικό πεδίο.
Ένα από τα σημεία τριβής είναι η ενέργεια.
Η Ρωσία πρότεινε να συμπεριληφθεί και η Ελλάδα στην συμφωνία για τον αγωγό Turkish Stream. Η Ελλάδα αποδέχθηκε αυτήν την προσφορά, η οποία θα μετατρέψει τη χώρα αυτή σε ένα βασικό διαμετακομιστικό κόμβο για το ρωσικό φυσικό αέριο το οποίο θα διέρχεται από την Τουρκία και από την Ελλάδα –με τα ανεπαρκή ταμειακά διαθέσιμα – θα κατευθύνεται στην νότια Ευρώπη.
Αλλά την περασμένη εβδομάδα, η ελληνική κυβέρνηση δήλωσε ότι υπήρξε «φλερτ» από την Ουάσιγκτον με μία αντι-προσφορά.
Πρόκειται για πολιτικό θόρυβο. Οι ΗΠΑ δεν είναι και ούτε θα είναι στο άμεσο μέλλον η βασική πηγή για τις ενεργειακές ανάγκες της Ευρώπης.
Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση της ΕΙΑ, που δημοσιεύθηκε τον Απρίλιο, οι ΗΠΑ θα παραμείνουν ένας καθαρός εισαγωγέας καυσίμων μέχρι το 2040, σε ένα σενάριο με χαμηλή την τιμή του πετρελαίου. Σε ένα σενάριο με υψηλή τιμή του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, οι Ηνωμένες Πολιτείες καθίστανται ένας καθαρός εξαγωγέας των υγρών καυσίμων λόγω της αυξημένης παραγωγής από το 2021.
Πολλά μπορούν να συμβούν σε επτά χρόνια. Μέχρι τότε, η Exxon θα επιστρέψει πιθανώς στη συμφωνία της με τη Rosneft στον Αρκτικό Κύκλο της Ρωσίας.
Το Αμερικανικό φυσικό αέριο θα προορίζεται για τους Αμερικανούς.
Η Gazprom, εν τω μεταξύ, θα μπορούσε να περιορίσει το μερίδιο της στην ευρωπαϊκή αγορά- από το 30% του εφοδιασμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης που κρατάει σήμερα σε 25% ή ακόμα και σε 20%. Ένα ποσοστό θα μπορούσε να αντικατασταθεί από τις ΗΠΑ, αλλά οι πραγματικοί ανταγωνιστές είναι οι παραγωγοί του ευρωπαϊκού Αρκτικού Κύκλου οι οποίοι, ως επί το πλείστον, έχουν καλές σχέσεις με τους Ρώσους.
Για όσους από εμάς θέλουμε να πιστεύουμε ότι οι πόλεμοι σε ξένες χώρες οφείλονται στις αγορές πετρελαίου και φυσικού αερίου ... αν η Ουάσινγκτον σκοπεύει να κλοτσήσει τη Ρωσία στο κράσπεδο μέσα στην ίδια την αυλή της έχει πολλή δουλειά για να κάνουμε. Και πολύ δρόμο να διανύσουμε για να το επιτύχουμε. 
*Πηγή: www.forbes.com

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου