Δεκέμβρης 2008: το σήμερα σαν ταινία «μικρού μήκους»
 |
| worldwideeyes.wordpress.com |
Ένα κείμενο μνήμης,
για το ο,τιδήποτε, ελάχιστη σημασία έχει, συνήθως, αν δεν συνδέεται με το
σήμερα. Μπορεί να πέρασαν μόλις έξι χρόνια αλλά έχουν μεσολαβήσει τόσα πολλά,
που πιθανώς η 6η Δεκεμβρίου 2008, εκείνο το Σαββατόβραδο, που ο
Αλέξης Γρηγορόπουλος έπεφτε νεκρός στα Εξάρχεια από σφαίρα του ειδικού φρουρού
Κορκονέα, μοιάζει πολύ μακρινή στο παρελθόν. Και όντως είναι, αν αναλογιστεί
κανείς πόσα σκαλοπάτια έχει κατρακυλήσει έκτοτε, σε όλα, η ελληνική κοινωνία.
Όπως έχει γραφτεί ήδη
από πολλούς, ο Αλέξης Γρηγορόπουλος δεν ήταν ούτε ο πρώτος, και όπως όλα
δείχνουν, σε καμία περίπτωση δεν θα είναι ο τελευταίος νεκρός από το χέρι της
αστυνομικής αυθαιρεσίας και καταστολής. Γι αυτό και είναι κάπως δύσκολο να
αντιληφθεί κανείς γιατί ο χαμός του πυρπόλησε (σχεδόν κυριολεκτικά) ολόκληρη τη
χώρα.
Κατά πολλούς,
αποτέλεσε τη σταγόνα εκείνη που ξεχείλισε για τα καλά το ποτήρι της ανασφάλειας
και της πίεσης που οι νέοι ήδη βίωναν. Ένα αύριο αβέβαιο, θολό,
απειλητικό. Ένα αύριο που αποτυπώθηκε στη βία των ημερών που ακολούθησαν. Ένα
αύριο που προμηνούσε το σήμερα όλων μας.
