ΝΤΟΜΙΝΟ ΑΝΑΤΡΟΠΩΝ ΦΕΡΝΕΙ ΤΟ ΙΡΑΚ

ΝΤΟΜΙΝΟ ΑΝΑΤΡΟΠΩΝ ΦΕΡΝΕΙ ΤΟ ΙΡΑΚ

Photograph by Ahmad Mousa/Reuters

[Πηγή: iskra, 22/04/2016]

Του Π. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ*

Ένα πράγμα είναι βέβαιο στο χαοτικό σκηνικό της Μεσοποταμίας: το Ιράκ θα καθορίσει την κληρονομιά του Μπαράκ Ομπάμα, αν και όχι ακριβώς με τον τρόπο που θα επιθυμούσε. Ο πολιτικός που έγινε ο πρώτος μαύρος πρόεδρος των ΗΠΑ με σημαία την εναντίωσή του στον πόλεμο του Τζορτζ Μπους, πιέζεται αφόρητα να συρθεί και ο ίδιος σε νέες στρατιωτικές περιπέτειες στη χώρα-Νέμεση της Αμερικής, δυόμισι χρόνια μετά την επιστροφή και του τελευταίου Αμερικανού στρατιώτη στα πάτρια εδάφη. Ενδεικτική αυτών των πιέσεων ήταν η δήλωση του Ρεπουμπλικανού προέδρου της Βουλής, Τζο Μπέινερ: «Οι τζιχαντιστές έχουν φτάσει στα 100 χιλιόμετρα από τη Βαγδάτη. Και τι κάνει ο πρόεδρός μας; Κάνει... σιέστα»!

Ο αντιπολιτευτικός οίστρος προδίδει επιλεκτική μνήμη. Δεν ήταν ο Δημοκρατικός Ομπάμα, αλλά ο Ρεπουμπλικανός Μπους εκείνος που επέβαλε τον Νούρι αλ Μαλικί για πρωθυπουργό του κατεχόμενου, τότε, Ιράκ, το 2006. Επέλεξε τον σιίτη πολιτικό, παρά τις πασίγνωστες, στενές σχέσεις του με το Ιράν -όπου είχε ζήσει επί σειρά ετών ως εξόριστος, επί καθεστώτος Σαντάμ Χουσεΐν- κυρίως γιατί συνοδευόταν από τη φήμη του «σκληρού άνδρα», ικανού να τσακίσει την ιρακινή αντίσταση. Και ο Μαλικί, με τη βοήθεια των Αμερικανών, το πέτυχε ― αλλά με τι τίμημα; Έναν τρομερό, διετή εμφύλιο πόλεμο, που άφησε πίσω του βαθύ, τεκτονικό ρήγμα ανάμεσα στη σουνιτική μειονότητα και την κυβέρνηση του σιίτη πρωθυπουργού.

Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ: Έχουν ρημάξει τα πάντα!

Έχουν ρημάξει τα πάντα!

[Πηγή: ΠΡΙΝ, 21/06/14]

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Αποκαταστάθηκε η προ… τεσσαρακονταετίας τάξη πραγμάτων! Χάρη στα Μνημόνια και τις άοκνες προσπάθειες των μνημονιακών κυβερνήσεων της χώρας μας οι Έλληνες ξανάγιναν οι μπατίρηδες της Δυτικής Ευρώπης! Από τις 15 χώρες της ξαναγίναμε ακόμη και στα τρόφιμα οι πιο φτηνοί, προτελευταίοι, με τελευταίους τους Πορτογάλους. Όπως και τη δεκαετία του 1960, του 1970 και του 1980, πριν από μας οι Ισπανοί και πριν από τους Ισπανούς οι Ιταλοί. Οι μπατίρηδες του ευρωπαϊκού Νότου! Οι μόνιμοι μετανάστες. Κι αν τα λεφτά της ΕΕ είχαν αλλάξει προσωρινά κάτι, η παλιά Τάξη Πραγμάτων αποκαταστάθηκε. Φρόντισε γι΄αυτό η Γερμανία, η οποία φυσικά αποφασίζει για την κατάληξη που θα έχει η κάθε επαρχία του Τέταρτου Ράιχ και στον τομέα της ευημερίας.

H Πιθανότητα χρεοκοπίας της Αργεντινής ξανά στο προσκήνιο

H Πιθανότητα χρεοκοπίας της Αργεντινής ξανά στο προσκήνιο

"Όρνια, αρκετά! Η Αργεντινή ενωμένη σε έναν εθνικό σκοπό!": Αφίσες στους δρόμους του Μπουένος Άϊρες.

Χρήσιμα διδάγματα από τη νέα περιπέτεια της Κίρχνερ

Του ΜΩΥΣΗ ΛΙΤΣΗ*

[Πηγή: Η Οικονομία με Άλλο Μάτι, 19/06/2014]

Στο προσκήνιο επανέρχεται ξανά η πιθανότητα χρεοκοπίας της Αργεντινής, μετά την απόφαση αμερικανικού δικαστηρίου να δικαιώσει προσφυγή μέρους των πιστωτών της, που ζητούν να πληρωθούν στο ακέραιο ομόλογα αξίας 1,3 δισ. δολαρίων .

Η προθεσμία λήγει στο τέλος Ιουνίου. Αν δεν πληρωθούν τα ομόλογα τότε η κυβέρνηση της Αργεντινής απειλείται με νέα χρεοκοπία για πρώτη φορά από το 2001. Μία πιθανότητα που ακόμη και αν δεν έχει σημαντικές επιπτώσεις για τις διεθνείς κεφαλαιαγορές, ενδέχεται να αποδειχθεί ιδιαιτέρως διδακτική και για τη χώρα μας, μιας και το ζήτημα της διαχείρισης του τεράστιου δημόσιου χρέους εξακολουθεί να παραμένει ακανθώδες. Ειδικά για μία μελλοντική πιθανή κυβέρνηση της αριστεράς με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, η οποία διατείνεται ότι μπορεί να πετύχει ένα διαφορετικό δρόμο προσέγγισης όσον αφορά την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, η οποία έχει γονατίσει χιλιάδες νοικοκυριά.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Την περασμένη Δευτέρα(16/06) το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ αποφάνθηκε ότι οι κάτοχοι ομολόγων Αργεντινής πρέπει να αποπληρωθούν στο ακέραιο. Πρόκειται για μία δικαστική διαμάχη μεταξύ πιστωτών που απαρτίζονται από τα λεγόμενα hedge funds-κερδοσκοπικά επενδυτικά κεφάλαια υψηλού ρίσκου που αναζητούν μεγάλες αποδόσεις-και της κυβέρνησης της Κριστίνα Φερνάντες Κίρχνερ, της δημοφιλούς προέδρου της Αργεντινής που οφείλει την υψηλή της δημοτικότητα στον εκλιπόντα σύζυγό της και πρώην πρόεδρο της χώρας την ταραχώδη περίοδο που ακολούθησε τη στάση πληρωμών του 2001.

Oι χαμένες προσδοκίες των κομμάτων της δραχμής

Oι χαμένες προσδοκίες των κομμάτων της δραχμής

Της Μαριάννας Τόλια*

[Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών, 20/06/2014] 

Ενα από τα παράδοξα των ευρωεκλογών υπήρξε η μεγάλη απόκλιση ανάμεσα στις προεκλογικές προσδοκίες των κομμάτων της δραχμής (ΕΠΑΜ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Σχέδιο Β, ΔΡΑΧΜΗ) και τα εκλογικά ποσοστά τους. Ενώ στις προεκλογικές δημοσκοπήσεις 3 στους 10 τάσσονταν υπέρ της δραχμής, στην κάλπη μόλις 2 στους 100 ψήφισαν τα κόμματα που την υποστήριζαν ως θεμελιώδη επιλογή. Το παράδοξο αυτό είχε και μετεκλογική ουρά. Τόσο η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το ΕΠΑΜ όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ αποτίμησαν τα αρνητικά αποτελέσματα των κομμάτων της δραχμής ασκώντας οι μεν κριτική στους δε και τούμπαλιν, αλλά αποφεύγοντας κάθε αναφορά στο θέμα του νομίσματος. Οπότε αξίζει να επιχειρήσουμε μια απάντηση στο ερώτημα: γιατί οι 3 στους 10 που δηλώνουν ότι θέλουν επιστροφή στη δραχμή δεν ψήφισαν τα κόμματα της δραχμής;

Ο πρώτος λόγος είναι ότι η επιλογή της δραχμής δεν αφορά αποκλειστικά την Αριστερά· οι δεξιοί οπαδοί της δραχμής δεν είχαν λόγο να ψηφίσουν αριστερά κόμματα ή το ΕΠΑΜ που συνδυάζει τις αριστερές καταβολές με το εθνολαϊκό στοιχείο. Ο δεύτερος και σημαντικότερος είναι ότι η δραχμή ως πραγματική πολιτική επιλογή, ως πολιτική πρόταση με ζυγισμένα οφέλη κι απώλειες, ανήκουσα στον χώρο του εφικτού, προσφέρουσα προοπτική και, άρα, έχουσα τις δυνατότητες να κινητοποιήσει μεγάλο δυναμικό ανθρώπων, έχει ηττηθεί από το 2012.

«Η Ελλάδα πουλάει τα πάντα»

«Η Ελλάδα πουλάει τα πάντα»

[Πηγή: The Press Project, 20/06/2014]

Προς πώληση λιμάνια, αεροδρόμια, αυτοκινητόδρομοι, λουτρά...

«Η Ελλάδα πουλάει ό,τι μπορεί, για να ελαφρύνει το χρέος, εξαιτίας των αναρίθμητων απαιτήσεων των πιστωτών της» αναφέρεται σε άρθρο της Ναταλί Ντιμπουά που φιλοξενεί η γαλλική εφημερίδα Liberation

Το ρεπορτάζ με τίτλο «H Ελλάδα πουλάει τα πάντα, οι Έλληνες στον άνεμο» εκτιμά ότι το πρόγραμμα δεν προχωράει προς το παρόν, εξαιτίας καθυστερήσεων ή αποτυχιών, ενώ παράλληλα αυξάνονται οι κοινωνικές αντιδράσεις.

Στο επίκεντρο αυτή την εποχή βρίσκεται η Θεσσαλονίκη, για την πώληση της εταιρείας ύδρευσης, ΕΥΑΘ, αλλά και του λιμανιού της, για το οποίο ενδιαφέρονται οκτώ ξένοι επενδυτές, Ευρωπαίοι, Ασιάτες και από τα Εμιράτα.

Ο ιδρώτας μας στο παζάρι των εθνών

Ο ιδρώτας μας στο παζάρι των εθνών

Του Φώτη Μιχαήλ

[Πηγή: Freepen.gr, 17/06/2014]

Η Τοπική μας Αυτοδιοίκηση, μέσα σε 70 χρόνια, γνώρισε την ''γερμανική μπότα'' τουλάχιστον δύο φορές: Η πρώτη ήτανε το 1941.  

Η δεύτερη, πριν από τέσσερα χρόνια, συμπίπτει με την εγκατάσταση του Δ.Ν.Τ. και την υπαγωγή μας σε καθεστώς ξένης οικονομικής επιτήρησης.

Την πρώτη φορά, τον Απρίλιο του '41, οι γερμανικές αρχές κατοχής, υπό την καθοδήγηση του Χέρμαν Νοϊμπάχερ, τοποθετούν, στις Δημαρχίες και τις Κοινότητες, ανθρώπους της δικής τους εμπιστοσύνης έτσι, ώστε να μην ξεφεύγει από τα χέρια των Γερμανών ούτε δράμι Ελληνικής παραγωγής.

Είτε με το στανιό είτε με χαρτονομίσματα πληθωριστικά, αρπάζουν τα πάντα και αφήνουν έτσι τον ελληνικό λαό να πεθαίνει από την πείνα.

Αυτά, στην κατοχή του '41.

Μάχη Κιλκίς Λαχανά: Όταν η λόγχη νίκησε το πυρ!

Όταν η λόγχη νίκησε το πυρ!

Μάχη Κιλκίς Λαχανά 19-21 Ιουνίου 1913

Γράφει ο Ιωάννης Κωνσταντινίδης , Ταξίαρχος ε.α.

Μετά τη σύναψη της Συνθήκης του Λονδίνου, μεταξύ της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και των Συμμαχικών δυνάμεων (Ελλάδα, Βουλγαρία, Σερβία, Μαυροβούνιο), ήλθε η ώρα να ξεκαθαρίσουν τα Βαλκανικά κράτη τις μεταξύ τους διαφορές, για τη διανομή των Οθωμανικών εδαφών της Βαλκανικής. Οι απαιτήσεις της Βουλγαρίας απέβλεπαν στην επέκτασή της σ' ολόκληρη τη Μακεδονία. Η Σερβία και η Βουλγαρία είχαν συνάψει συμφωνία διανομής, αλλά κατόπιν η Σερβία δεν αναγνώριζε πια τη συμφωνία αυτή γιατί ενώ υπολόγιζε ότι στο μερίδιό της θα περιλαμβάνεται και η Αλβανία και θα αποκτούσε διέξοδο στην Αδριατική, τώρα με την ίδρυση του Αλβανικού κράτους (από Ιταλία και Αγγλία) περιορίζονταν τα κέρδη προς Δυσμάς. Η Βουλγαρία όμως επέμενε να πάρει όλα τα συμφωνηθέντα εδάφη.