Ο δεκάλογος της χειραγώγησης

Όταν η κοινωνία πείθεται συλλογικά ότι είναι ανόητη, διεφθαρμένη και ανίκανη, οπότε είναι η ίδια ένοχος για τα δεινά που της συμβαίνουν (κακή συνείδηση), τότε εξουδετερώνεται πλήρως – αφού αυτός που νοιώθει ένοχος δεν είναι σε θέση να αγωνισθεί, να πλημμυρίσει τους δρόμους και να επαναστατήσει.

«Δεν είμαστε πλέον ελεύθεροι, ούτε η σκέψη μας είναι – γεγονός που τεκμηριώνεται σήμερα στην Ελλάδα, όπου παρά το ότι βαδίζει με γρήγορα βήματα στα σκουπίδια της ιστορίας, δεν αντιδράει απολύτως κανένας, δεν φαίνεται καμία μελλοντική προοπτική υγιούς εξέγερσης, ενώ οι «μελλοθάνατοι» σιωπούν όπως τα πρόβατα που οδηγούνται πειθήνια στη σφαγή. Ουσιαστικά λοιπόν προγραμματιζόμαστε, με την έννοια ότι μας μαθαίνουν πώς θα θέλαμε να είμαστε – έτσι ώστε να νομίζουμε ότι εμείς επιλέξαμε ελεύθερα τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε και ενεργούμε ή παραμένουμε παθητικοί«.

[Πηγή: Analyst.gr, 03/08/2016]

Η «συμμορία» του ευρώ και η Ernst & Young

Η «συμμορία» του ευρώ και η Ernst & Young

Με ετήσιο προϋπολογισμό 3.3 δισ. ευρώ για διαφημίσεις, η Ε.Ε ξοδεύει περισσότερα για την προβολή της και από την Coca- Cola [Eκθεση της βρετανικής οργάνωσης TPA]

του Άρη Χατζηστεφάνου

[Πηγή: Info-War, 26/07/2015]

Η Επιτροπή Αλήθειας Δημοσίου Χρέους έφερε πριν από εβδομάδες στο φως τα «σεμινάρια δημοσιογράφων» του ΔΝΤ. Μήπως όμως διαθέτει και η Ε.Ε. τα δικά της «σχολεία» για να προωθεί το ενιαίο νόμισμα, να δικαιολογεί τις πραξικοπηματικές παρεμβάσεις της ΕΚΤ και τη διαρκή διάσωση των τραπεζών σε βάρος των πολιτών; Η απάντηση είναι ότι όχι μόνο τα διαθέτει, αλλά τα μαθήματα ξεκινούν από την… Δ’ Δημοτικού.

Tο 1998 ο εκπρόσωπος του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή έδωσε μια περίεργη εντολή. Διέταξε να πολτοποιηθούν 75.000 αντίτυπα ενός παιδικού κόμικς με τίτλο «Ο πόλεμος του παγωτού βατόμουρου». Στο βιβλίο τρία παιδιά που ζουν στην Ε.Ε. πραγματοποιούν ένα ταξίδι στον χρόνο για να βρεθούν σε μια Ευρώπη η οποία είναι ακόμη χωρισμένη με σύνορα και όπου διεφθαρμένοι συνοροφύλακες λαδώνονται για να επιτρέψουν τη μετακίνηση των πολιτών.

Χυδαία επίθεση τρομοκράτησης των Ελλήνων

Χυδαία επίθεση τρομοκράτησης των Ελλήνων

Σκίτσο του David Simonds

του Γιώργου Δελαστίκ

[Πηγή: ΕΘΝΟΣ, 17/06/2015]

Λυσσομανά εναντίον της χώρας μας ο γερμανικός και ο γαλλικός Τύπος τις τελευταίες μέρες, υποβοηθούμενος και από μερίδα του βρετανικού, τόσο δεξιών όσο και φίλα προσκείμενων προς τους Εργατικούς εφημερίδων. Στο πλαίσιο της επιχείρησης πρόκλησης πανικού στα μέλη της κυβέρνησης Τσίπρα, αλλά και σε ολόκληρο τον ελληνικό λαό ώστε να υποβοηθηθούν τα σχέδιά τους, οι Γερμανοί θυμίζουν πλέον ανοιχτά τον Γκέμπελς, τον υπουργό Προπαγάνδας του Αδόλφου Χίτλερ. «Φινάλε» πανηγύριζε την Κυριακή η «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε», η εφημερίδα της γερμανικής πολιτικής και οικονομικής ελίτ. «Στις 30 Ιουνίου τελειώνουν τα χρήματα των Ελλήνων και η χώρα χρεοκοπεί. Ερχεται κατόπιν το Grexit;», δηλαδή η αποχώρηση της Ελλάδας από το ευρώ, αναρωτιόταν υποκριτικά και κακόβουλα η υποτιθέμενα σοβαρότερη εφημερίδα της σημερινής Γερμανίας. «Να μην κρατήσουμε την Ελλάδα στο ευρώ έναντι οποιουδήποτε τιμήματος» έγραφε στην ίδια εφημερίδα το Σάββατο ο Ούρλιχ Γκρίλο, πρόεδρος των Γερμανών βιομηχάνων.

Το θέαμα της πληροφορίας

Το θέαμα της πληροφορίας

Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ*

[Πηγή: iskra, 13/06/2015]

Αυτό που λέμε «έξω», όχι πάντοτε με καλή έννοια, είναι ένας βαθύτατος κοινωνικός θεσμός, με πανίσχυρες ιστορικές ρίζες, που κατά τη φτωχή μου άποψη θεμελίωσε τον πολιτισμό της Μεσογείου – και όχι μόνο. Σε αντίθεση με τις χώρες του Βορρά, όπου ο άνθρωπος πρέπει να βρίσκεται κλεισμένος μέσα για να προφυλαχθεί από τις απάνθρωπες καιρικές συνθήκες, οι χώρες του έξω θεωρούσαν το έξω σαν το σπίτι τους. Να είναι τυχαίο άραγε πως ό, τι έχει διασωθεί από την αρχαία Ελλάδα είναι δημόσιοι χώροι; Θέατρα, ναοί, νεκροταφεία ή αγάλματα που δεν ανήκαν σε καμία ιδιωτική συλλογή. Υπάρχει έστω και ένα μέγαρο πλουσίου από την αρχαία Ελλάδα (δεν μιλάω για τα ρωμαϊκά μνημεία) που να μας έχουν μείνει κάποια κατάλοιπα επισκέψιμα; Από ό, τι είμαι σε θέση να γνωρίζω, τα καταλύματα των προγόνων μας ήταν ευτελείς κατασκευές, γιατί επικρατούσε το κοινό. Αυτό που τους χωρούσε όλους.

Σπάζοντας το Τελευταίο Ταμπού

Σπάζοντας το Τελευταίο Ταμπού

Η προπαγάνδα των κατεστημένων μέσων ενημέρωσης και η απειλή ενός Παγκόσμιου Πολέμου

«Υπάρχει ένα ταμπού», έλεγε ο διορατικός διαννοούμενος Edward Said, πριν από πολλά χρόνια «στο να λέγεται η αλήθεια σχετικά με την Παλαιστίνη και την μεγάλη καταστροφική δύναμη που είναι πίσω από το Ισραήλ. Μόνο όταν ειπωθεί ανοικτά αυτή η αλήθεια θα μπορέσουμε να ελευθερωθούμε». Αμερικανός, παλαιστινιακής καταγωγής, ο Σαΐντ, συγγραφέας του "Οριενταλισμού" δεν έζησε για να δεί την δικαίωση του σήμερα.

Τώρα, για πολλούς ανθρώπους η αλήθεια  έχει ειπωθεί ανοικτά. Επιτέλους, ξέρουν. Αυτοί που κάποτε αναγκαζόντουσαν σε σιωπή δεν μπορούν να κάνουν ότι δεν βλέπουν. Παρακολουθώντας από την τηλεόραση, τον υπολογιστή, ή το κινητό τους, είδαν την βαρβαρότητα του κράτους του Ισραήλ και την μεγάλη καταστροφική δύναμη του μέντορα και προμηθευτή του, των Ηνωμένων Πολιτειών, την δειλία των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και την συμπαιγνία των άλλων, όπως του Καναδά και της Αυστραλίας, σε αυτό το επικών διαστάσεων έγκλημα.

Περί θυσίας και εξιλέωσης στην Ελλάδα της κρίσης

Περί θυσίας και εξιλέωσης στην Ελλάδα της κρίσης

Η Θυσία της Ιφιγένειας. Πίνακας του Bertholet Flemalle (1614-1675)

Η θυσία μας στον Μολώχ της εξουσίας μέσω συνεχών οικονομικών και ηθικών βασανιστηρίων δεν είναι λυτρωτική. Αντίθετα, αποσκοπεί στο να αποδεχτούμε ότι είναι ταυτόχρονα τιμωρία και φυσική καταστροφή.

Του Κώστα Δουζίνα

[Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών, 23/09/2014]

Πρόσφατα οι κυβερνώντες θυμήθηκαν ξαφνικά τις θυσίες των πολιτών. «Πρέπει να σεβαστούμε τις θυσίες τους», λέει ο ένας, «όσα πετύχαμε δεν μπορούν να θυσιαστούν στον βωμό του λαϊκισμού και του εξτρεμισμού», προσθέτει ο άλλος σε σεμινάριο για τη «δημοκρατία υπό πίεση». Είναι επίκαιρο λοιπόν να σκεφτούμε τη λειτουργία της θυσίας και τη σχέση της με τη δημοκρατία.

Ο εβραϊκός και ο ελληνικός πολιτισμός μάς κληροδότησαν διαφορετικές πρακτικές θυσίας που αντιπροσωπεύονται από τη θυσία του Ισαάκ και της Ιφιγένειας. Ο Αβραάμ αποδέχεται την εντολή του Θεού να θυσιάσει τον γιο του χωρίς ερώτηση, επιφύλαξη ή αμφισβήτηση. Ο Αγαμέμνων αντίθετα διαπραγματεύεται με την Αρτεμι, ζητά εξηγήσεις και ανταλλάγματα. Η θυσία της Ιφιγένειας είναι το βαρύ τίμημα που πληρώνει ο πατέρας σ’ ένα αλισβερίσι με το θείο για να γεμίσει ο ούριος άνεμος τα πανιά των Αχαιών και να τους πάει στην Τροία. Εχουμε λοιπόν από τη μια τη θυσία του Ισαάκ στον Θεό χωρίς αντιπαροχή και χρόνο λήξης. Απόλυτη υπακοή στον απόλυτο Αλλο. Για τους Ελληνες, η θυσία γίνεται για έναν σκοπό, είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης και συναλλαγής. Θυσία σ’ ένα απαιτητικό άλλο από τη μια, θυσία στον άλλο για να πετύχει ο σκοπός μας από τη άλλη. Δύο σχεδόν αντίθετες λογικές.

«Τα κυρίαρχα ΜΜΕ είναι το όχημα του νεοφιλελευθερισμού»

«Τα κυρίαρχα ΜΜΕ είναι το όχημα του νεοφιλελευθερισμού»

Συνέντευξη του Τζορτζ Μόνμπιο

Στον Τάσο Τσακίρογλου

[Πηγή: Ελεύθερη Ελλάδα, 14/09/2014]

Ο Τζορτζ Μόνμπιο χρησιμοποιεί ένα μαχητικό είδος αρθρογραφίας για να φέρει στο επίκεντρο του δημόσιου ενδιαφέροντος θέματα όπως η περιβαλλοντική υποβάθμιση, η ανάγκη προστασίας του δημόσιου χώρου, αλλά και το άνοιγμα της εισοδηματικής ψαλίδας και οι τρομακτικές ανισότητες. Στη συνέντευξή του στην «Εφ.Συν.» τονίζει τον ιδιαίτερο ρόλο που παίζουν η ιδεολογία και οι αξίες, τομείς τους οποίους, όπως λέει, ελέγχει απόλυτα το κεφάλαιο, μέσω των ΜΜΕ και δεξαμενών σκέψης που διαμορφώνουν την κοινωνική συνείδηση.

Στον κατήφορο ακατάσχετου ψεύδους ετοιμάζουν πόλεμο

Στον κατήφορο ακατάσχετου ψεύδους ετοιμάζουν πόλεμο

Προδοσία των Λειτουργών Ενημέρωσης 

Του Μιχαήλ Στυλιανού

[Πηγή: ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ, 19/08/2014]

Υπό την προεδρία και διεύθυνση του προέδρου Ομπάμα και της ευρωπαϊκής ηγεσίας Μέρκελ, Ολάντ, Κάμερον, Ραζμούσεν και Μπαρόζο, η καθημερινή ενημέρωση του δυτικού δημοκρατικού κόσμου προσομοιάζει με τεράστια πανοραμική οθόνη όπου φοβερές κατασκευές σατανικού εγκεφάλου εισορμούν κάθε τόσο, μεταιωρούνται τρομοκρατικές μερικά εικοσιτετράωρα, αναλύονται και σχολιάζονται με συναισθηματικές εκρήξεις, εντυπώνουν εικόνες και «πεποιθήσεις» σε άδεια μυαλά, και εξαφανίζονται κατόπιν και πάλιν ως ήρθαν, ακολουθούμενες αμέσως από άλλες, προτού δοθεί χρόνος για την επισήμανση και την αποκάλυψη της απάτης και το «κάρφωμα» του δαιμόνιου ταχυδακτυλουργού. 

Η μηχανή δοκιμάζεται επί χρόνια σε διάφορα γεωγραφικά στίγματα, επέτρεψε το συνεχιζόμενο απίστευτο και πολυαίμακτο φιάσκο του Ιράκ και της Λιβύης, μετά την κρεούργηση της Γιουγκοσλαβίας, αλλά ίσως πουθενά προηγουμένως δεν έφθασε στα επίπεδα της διαστροφής, της προπέτειας και της έλλειψης δισταγμού που επιδεικνύεται στο θέατρο της Ουκρανίας.

Ο θάνατος του εμποράκου ή ο εμποράκος του θανάτου;

Ο θάνατος του εμποράκου ή ο εμποράκος του θανάτου;

Του Άρη Χατζηστεφάνου*

[Πηγή: Το Πιτσιρίκι, 25/07/2014]

Ενας μεγάλος βιντεοττροβολέας παρουσιάζει εικόνες από τις επιδρομεές που έχουν πραγματοποιήσει τα τελευταία χρόνια οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις εναντίον του άμαχου πληθυσμού της Γάζας. Από κάτω άνδρες και γυναίκες διαφορετικών εθνοτήτων, με πολιτικά αλλά και με στρατιωτικές και αστυνομικές στολές, κρατούν σημειώσεις και ανταλλάσσουν τις επιχειρηματικές τους κάρτες κλείνοντας συμφωνίες εκατομμυρίων δολαρίων.

Η συγκεκριμένη σκηνή επαναλαμβάνεται μονότονα σε κάθε έκθεση οπλικών συστημάτων που πραγματοποιείται στο Ισραήλ και σε χώρες της Ευρώπης της Βόρειας Αμερικής.

Για την ισραηλινή πολεμική βιομηχανία κάθε επιδρομή στη Γάζα δεν είναι παρά πεδίο δοκιμής νέων συστημάτων ελέγχου ή εξόντωσης του πληθυσμού αλλά και βιτρίνα για τα επιτεύγματα της ισραηλινής στρατιωτική βιομηχανίας. Το μήνυμα «δοκιμάστηκε με επιτυχία στη Γάζα το οποίο άλλοτε υπονοείται και άλλοτε δηλώνεται ρητά στους υποψήφιους πελάτες, αποτελεί το σύγχρονο σλόγκαν μιας βιομηχανίας που σύντομα θα κλείσει μισό αιώνα παρουσίας.

Η προπαγανδιστική «μηχανή του κιμά» των «έγκυρων» διεθνών ΜΜΕ

Η προπαγανδιστική «μηχανή του κιμά» των «έγκυρων» διεθνών ΜΜΕ

[Πηγή: Guernica Street, 13/07/2014]

Οι συνεχιζόμενες επιδρομές και βομβαρδισμοί των Ισραηλινών δυνάμεων εναντίον ης Γάζας έχουν κοστίσει τη ζωή σε εκατοντάδες ανθρώπους, μεταξύ αυτών και δεκάδων παιδιών. Τα «έγκυρα» διεθνή ΜΜΕ,  αποδεικνύονται τυφλά και κωφά καθώς «αποτυγχάνουν» οικτρά στην κάλυψη των γεγονότων στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη. Μία αποτυχία που δεν έχει καμία σχέση, με την ικανότητα των ανθρώπινου δυναμικού ή τις δυνατότητες της κάλυψης εκ μέρους των επιχειρηματικών ενημερωτικών μεγαθηρίων που κυριαρχούν επί δεκαετίες στην παγκόσμιο τοπίο της ενημέρωσης. Πρόκειται για μία απολύτως συνειδητή στάση. Εξάλλου εδώ και χρόνια ανερυθρίαστα πλέον, δεν κρύβουν ότι πρόκειται για μηχανισμούς προπαγάνδας. Μηχανισμοί με παγκόσμια εμβέλεια, καθώς αποτελούν και τις βασικές πρωτόλειες πηγές ειδησεογραφικής ενημέρωσης για όλο τον πλανήτη. Συνεπώς, η «αντίληψή τους» μεταφράζεται και αποτελεί «ενημέρωση» σε όλες σχεδόν τις χώρες του κόσμου.