Πώς ο Κάμερον σκότωσε τη Μέρκελ

Πώς ο Κάμερον σκότωσε τη Μέρκελ

Στην Ε.Ε. βιάζονται να κλείσουν την πληγή για να μη διαλυθούν

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

[Πηγή: Δρόμος της Αριστεράς, 05/07/2016]

Οι Άγγλοι, με το Brexit, κατάφεραν ισχυρότατο, μάλλον θανάσιμο, πλήγμα στη γερμανική κυριαρχία στην Ευρώπη, οδηγώντας την ίδια την Ε.Ε. είτε σε διάλυση είτε σε εκ βάθρων αναδιάρθρωση. Η εξαγγελθείσα προ εικοσαετίας «Νέα Ευρώπη» (κατά τον πατέρα Μπους), η φιλοαμερικανική Ανατολική Ευρώπη, προορίζεται (από τις ΗΠΑ), αν όχι να αναλάβει τα ηνία, πάντως να πλήξει το γαλλο-γερμανικό μονοπώλιο εξουσίας, τερματίζοντας τη σταθερότητα στην Ευρώπη. Αυτή την αμερικανική στρατηγική αντιλαλούν στα ευρωπαϊκά πολιτικά σαλόνια οι δηλώσεις της Πολωνίδας πρωθυπουργού Μπεάτα Σίντλο ότι η παντοκρατορία των Γαλλο-Γερμανών τέλειωσε. Το πολιτικό ζήτημα πίσω από το Brexit είναι η στάση της Ε.Ε. απέναντι στη Ρωσία του Πούτιν. Οι ΗΠΑ θεωρούν ότι για τη μάχη κατά της Ρωσίας, κεντρικό ζήτημα του άμεσου μέλλοντος, οι Ανατολικοευρωπαίοι, με επικεφαλής την Πολωνία, είναι πολύ πιο έγκυροι και αποφασιστικοί από ό,τι το εξαρτώμενο από το ρωσικό πετρέλαιο Βερολίνο ή το μαλθακό Παρίσι. Οι κυβερνήσεις (και οι λαοί) της Ανατολικής Ευρώπης τυφλωμένοι, δίκαια ή άδικα, από αρρωστημένο πάθος εναντίον της Ρωσίας, αδιαφορούν για το ότι βρίσκονται στην πρώτη γραμμή πυρός, ενδεχομένως πυρηνικού, σε περίπτωση σύγκρουσης. Ο καθένας όπως στρώσει.

Tσώρτσιλ, Kάμερον και ο Aδόλφος

Tσώρτσιλ, Kάμερον και ο Aδόλφος

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

[Πηγή: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους, 03/07/2016]

Η ιστορία του Brexit, ανεξάρτητα από την κατάληξη που είχε, ήταν αποκαλυπτική καθεαυτήν.

Oι πολίτες της Eυρώπης διασώζουν, κατά τεκμήριο, τους υψηλότερους δείχτες δημοκρατικής ευαισθησίας και συνείδησης. Kαι οι Aγγλοι, γεννήτορες της «Mεγάλης Xάρτας» (Magna Carta), καυχώνται ότι η δημοκρατία ρέει στο αίμα τους επί τόσες γενιές, ώστε δεν έχουν ανάγκη να την καταγράψουν σε «Σύνταγμα». Eυρωπαίοι και Aγγλοι λοιπόν παρακολουθούσαν, για μακρό χρονικό διάστημα, τον Bρετανό πρωθυπουργό Kάμερον να κόπτεται, σε κατάσταση ολικής απώλειας του βρετανικού φλέγματος, επισείοντας σαν καταστροφική απειλή την προειδοποίηση των «Aγορών»: «Tο Brexit θα είναι συμφορά και όλεθρος τόσο για την Aγγλία όσο και για ολόκληρη την Eυρώπη».

Δύο καταφάσεις στο βρετανικό ερώτημα

Δύο καταφάσεις στο βρετανικό ερώτημα

Γράφει ο Άγγελος Κοντογιάννης-Μάνδρος

[Πηγή: Εκτός Γραμμής, 28/06/2016]

Το τι ακριβώς σηματοδοτεί το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος της Πέμπτης για την πορεία του Ηνωμένου Βασιλείου αλλά και του ίδιου του ευρωπαϊκού εγχειρήματος αποτελεί ένα κρίσιμο πολιτικό ερώτημα αναγκαστικά εν αναμονή. Πέραν όμως της αβεβαιότητας, η επιλογή των Βρετανών για πλήρη αποχώρηση από την Ε.Ε. και η πολιτική αντιπαράθεση που αρθρώθηκε και εξακολουθεί να αρθρώνεται γύρω από αυτή δίνει και κρίσιμες απαντήσεις σε τρία τουλάχιστον ζητήματα.

Ευρωπαϊκή Ένωση και Δημοψηφίσματα, μια ολέθρια σχέση

Ευρωπαϊκή Ένωση και Δημοψηφίσματα, μια ολέθρια σχέση

Αφιέρωμα με αφορμή το Brexit

Γράφει ο Αλέξανδρος Μινωτάκης

[Πηγή: Το Περιοδικό, 25/06/2016]

Μετά την επικράτηση του #Brexit στο δημοψήφισμα της Πέμπτης με 52% ξεκινούν οι διαπραγματεύσεις της Βρετανίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση για την έξοδο αλλά και τις σχέσεις που θα έχει εφ εξής με την Ε.Ε.. Σύμφωνα με το άρθρο 50 της Συνθήκης της Λισαβόνας, οι διαπραγματεύσεις μπορούν να διαρκέσουν μέχρι και 2 χρόνια ή και περισσότερο, αν υπάρξει συμφωνία για παράταση της κράτους-μέλους. Δεδομένης της παραίτησης Cameron, περιορίζεται το ενδεχόμενο να αναιρεθεί το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος «εκ των έσω». Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για το Brexit αυτή τη στιγμή είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση και η μακρά, αντιδημοκρατική παράδοση της στη διαχείριση δημοψηφισμάτων με αποτελέσματα που δεν ικανοποιούν την ίδια.

Μήπως να μην ψηφίζουν οι… «πτωχοί»;

Μήπως να μην ψηφίζουν οι… «πτωχοί»;

Γράφει ο Γιώργος Παπανικολάου

[Πηγή: EURO2day, 27/06/2016]

Η άποψη ότι τα δημοψηφίσματα είναι «επικίνδυνα» ακούγεται συχνά πυκνά, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, έφτασε όμως σε ένα επικίνδυνο -για τη Δημοκρατία- κρεσέντο, μετά το αποτέλεσμα για το Brexit.

Οσοι πιστεύουν ότι τις σημαντικές αποφάσεις δεν πρέπει να τις παίρνει ο «αμαθής» λαός, ακόμη κι αν η ένστασή τους εδράζεται σε ορισμένες πραγματικές αιτίες, όπως για παράδειγμα η έλλειψη κατανόησης σύνθετων οικονομικών δεδομένων, ουσιαστικά προσβάλλουν το δημοκρατικό πολίτευμα.

Το οποίο μπορεί να έχει τα ελαττώματά του, πλην όμως είναι το καλύτερο από τα συστήματα που έχουν διαμορφωθεί στην πορεία των αιώνων, γι' αυτό άλλωστε και επικράτησε στη λεγόμενη «Δύση».

Brexit: Μια "εκλογική ανταρσία"

Brexit: Μια "εκλογική ανταρσία"

Του Κώστα Ράπτη

[Πηγή: Capital.gr, 24/06/2016]

Η επικράτηση στο βρετανικό δημοψήφισμα (με ποσοστό περίπου 52%) της επιλογής εξόδου από την Ε.Ε. αποτελεί αναμφίβολα γεγονός ιστορικής σημασίας, που αναζητά τον καλύτερο παραλληλισμό για να περιγραφεί. Είναι μια στιγμή ανάλογη με την χαοτική εκκένωση της Δουνκέρκης στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, οπότε τα βρετανικά στρατεύματα εγκατέλειψαν την ηπειρωτική Ευρώπη μπροστά στη γερμανική επέλαση; Ή είναι απλώς μια "στιγμή Lehmann Brothers”, για να προσηλωθούμε στο πρόσφατο παρελθόν, που μέλλει να πυροδοτήσει έναν νέο γύρο διεθνούς οικονομικής κρίσης, για τον οποίο όλες οι προϋποθέσεις είχαν συγκεντρωθεί πριν και ανεξάρτητα από την προσέλευση των Βρετανών στις κάλπες;

Γεωπολιτικό μήνυμα BREXIT: Η αρχή του τέλους της νέας γερμανικής κυριαρχίας…

Η Ιστορία μαζί με τη Γεωγραφία θα είναι παρούσες στο προσεχές δημοψήφισμα, καθώς 71 έτη μετά το τέλος του Β’ ΠΠ, το αρχαιότερο γεωπολιτικό κέντρο λήψεως αποφάσεων του αγγλοσαξονικού κόσμου, φέρεται να έχει καταλήξει και σταθμίσει τα συν και τα μείον μιας νέας γεωστρατηγικής αφετηρίας.

Ενδεχόμενη απόφαση εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) θα αποτελέσει το τέλος της περιόδου γεωστρατηγικής ανοχής, την οποίαν οι Αγγλοσάξονες επέδειξαν έναντι της Γερμανίας, ανοίγοντας τον γεωπολιτικό ασκό του Αιόλου.

Του Ιωάννη Σ. Θεοδωράτου*

[Πηγή: defencepoint.gr, 22/06/2016]

Η προεκλογική δέσμευση του πρωθυπουργού Κάμερον να προχωρήσει σε δημοψήφισμα αναφορικώς με την παραμονή ή όχι στην ΕΕ, δεν μπορεί να ειδωθεί ως μια απλή μετεκλογική συνέπεια σε επίπεδο υποσχέσεων. Όχι εφόσον συζητούμε για αποφάσεις που λαμβάνονται στη Μεγάλη Βρετανία.

Είτε με Remain είτε με Brexit, η ΕΕ δεν μεταρρυθμίζεται

Είτε με Remain είτε με Brexit, η ΕΕ δεν μεταρρυθμίζεται

του Κώστα Λαπαβίτσα

Η στυγερή δολοφονία της Τζο Κοξ θα έχει σημαντικές επιπτώσεις στο βρετανικό δημοψήφισμα. Οι υπέρμαχοι του Remain υπολογίζουν σε μεταστροφή του εκλογικού σώματος προς όφελός τους. Tο τελικό αποτέλεσμα όμως δεν είναι καθόλου βέβαιο γιατί το δημοψήφισμα έχει προκαλέσει βαθύτατη ταξική αναταραχή στη Βρετανία.

Το ταξικό ρήγμα

Μια έντονη διαμάχη αναμφίβολα υπάρχει ανάμεσα στους έχοντες και κατέχοντες, με το πλειοψηφικό κομμάτι να θέλει την παραμονή και το μειοψηφικό την έξοδο, το καθένα για τα δικά του συμφέροντα. Η διάσπαση είναι ορατή μέσα στο Συντηρητικό Κόμμα, αλλά από μόνη της δεν θα αρκούσε ποτέ για να προκαλέσει γενικευμένη κοινωνική αναταραχή. Το δημοψήφισμα έφερε στην επιφάνεια ένα πολύ βαθύτερο κοινωνικό ρήγμα.

Η ανεξάρτητη Καταλονία μαχαιριά στη καρδιά της νεοφιλελεύθερης Ευρώπης

Η ανεξάρτητη Καταλονία μαχαιριά στη καρδιά της νεοφιλελεύθερης Ευρώπης

Του Γιώργου Μητραλιά

[Πηγή: contra-xreos, 25/09/2015]

Όπως το γράφαμε ήδη πριν από ένα χρόνο, «Όταν στην  Ισπανία μιλούν για τη διαρκώς κλιμακούμενη κρίση στις σχέσεις της Καταλονίας με το Ισπανικό Κράτος, συνηθίζουν να κάνουν λόγο για την επερχόμενη «σύγκρουση  δύο τρένων».  Ε, λοιπόν,… μπορούμε να πούμε ότι αυτά τα δυο τρένα  όχι μόνο ξεκίνησαν αλλά και αναπτύσσουν όλο και μεγαλύτερη ταχύτητα στη πορεία τους προς τη μετωπική τους σύγκρουση!» (1) Τώρα μπορούμε να προσθέσουμε ότι η σύγκρουση αυτών των δυο τρένων είναι προγραμματισμένη να αρχίσει αύριο Κυριακή βράδυ με το άνοιγμα των καλπών των καταλανικών εκλογών!

Σε πείσμα λοιπόν των ανόητων που, και εδώ στην Ελλάδα, είχαν σπεύσει να δηλώσουν πέρυσι ότι η καταλανική κρίση ήταν «μπόρα που πέρασε», οι αυριανές καταλανικές κάλπες, που στήνονται παρά και ενάντια στη τρομοκρατία του κ. Ραχόϊ και των Ευρωπαίων εταίρων του,  αναμένεται να αναδείξουν εκείνη την πλειοψηφία των υπέρμαχων της ανεξαρτησίας της Καταλονίας που θα επιτρέψει στο νέο Κοινοβούλιο της χώρας να προχωρήσει σύντομα  στη μονομερή κήρυξη της ανεξαρτησίας της από το Ισπανικό Κράτος.

Ο Αλέξης δεν είναι ο Λεωνίδας, αλλά οι Έλληνες είναι το ίδιο ανδρείοι

Ο Αλέξης δεν είναι ο Λεωνίδας, αλλά οι Έλληνες είναι το ίδιο ανδρείοι

Του Ζαν-Πιερ Παζ*

[Πηγή: Mignatiou.com, 11/07/2015]

Η μάχη των Θερμοπυλών έγινε και παρέμεινε για αιώνες, ακόμη και σήμερα, το σύμβολο της αντίστασης των Ελλήνων ενάντια στον εισβολέα! «Ω ξειν’, αγγέλλειν Λακεδαιμονίοις ότι τήδε κείμεθα τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι». Η νίκη του ΌΧΙ στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου του 2015 μου θύμισε αυτή την πράξη γενναιότητας, θάρρους, αξιοπρέπειας, εδώ και 2.500 χρόνια!

Προφανώς και η Γερμανία, η Γαλλία, η Ισπανία και άλλοι απέδειξαν ότι έλπιζαν σε μια αποτυχία.

Ξεπέρασαν τον εαυτό τους στη δημιουργία πανικού, όπως το διαπιστώσαμε μετά την προκήρυξη αυτής της προσφυγής στη λαϊκή ετυμηγορία. Για να την απαξιώσουν, επιστράτευσαν τα πάντα: Δημιουργία κλίματος πανικού, προσβολές, πατερναλιστικές συμπεριφορές. Είδαμε ακόμη και αυτόν τον πρώην τραπεζίτη των Ρόθτσιλντ, τον Ολλανδό υπουργό Οικονομικών, τον Εμανουέλ Μακρόν τον Μικρό να συγκρίνει τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α με το Εθνικό Μέτωπο.

Ο σεβασμός της λαϊκής βούλησης αποτελεί συνταγματική επιταγή

Ο σεβασμός της λαϊκής βούλησης αποτελεί συνταγματική επιταγή

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ*

[Πηγή: iskra, 10/07/2015]

Το δημοψήφισμα ήταν μια μεγάλη στιγμή της άμεσης δημοκρατίας και μια ύψιστη τιμή στην πνευματική κληρονομιά του ελληνικού λαού. Η σημασία του δεν αφορά μόνο τη διαδικασία, αλλά κυρίως στην ουσία της επιλογής. Δημοκρατία σημαίνει ο δήμος «κρατεί», δηλαδή ελεύθερα βούλεται και αποφασίζει. Ο σεβασμός του αποτελέσματος αποτελεί Συνταγματική επιταγή.

Τι ακριβώς αποφάσισε η μεγάλη πλειοψηφία ο ελληνικός λαός; Ότι δεν δέχεται στις προτάσεις των «θεσμών» (ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ); Τι πρότειναν οι θεσμοί; Μείωση μισθών στο δημόσιο, πάγωμα συντάξεων ως το 2021, αύξηση φόρων ιδιαίτερα ΦΠΑ, κατάργηση εκπτώσεων φόρων στους αγρότες, περικοπές επιδομάτων πρόνοιας και ΕΚΑΣ, νομοθέτηση ομαδικών απολύσεων, ρήτρα μηδενικού ελλείμματος στα επικουρικά ταμεία, εφαρμογή μεταρρυθμιστικού νόμου στο ασφαλιστικό 3863/2010, αύξηση κρατήσεων για υγειονομική περίθαλψη, μη επιβολή εισφοράς 12% σε κέρδη άνω των 500.000, επιβολή προκαταβολής φόρου στις ατομικές επιχειρήσεις, πλήρης εφαρμογή «εργαλειοθήκης» ΟΟΣΑ, ιδιωτικοποιήσεις, κά. Αντίθετα στο μεγάλο θέμα του χρέους υπήρχε αόριστη αναφορά για εξέταση του το φθινόπωρο, ενώ απουσίαζαν αναφορες στην ανάπτυξη, απασχόληση, παροχή ρευστότητας στην οικονομία, κά.

Από τον παραλογισμό στην τραγωδία;

Από τον παραλογισμό στην τραγωδία;

Οσοι ζουν ή έστω παρακολουθούν τις εξελίξεις στην Ελλάδα γνωρίζουν πλέον καλά τι σημαίνουν εκφράσεις όπως «κρισιμότητα των στιγμών», «κλίμα έντασης», «ανατροπή των δεδομένων» ή «οριακή κατάσταση». Από τη Δευτέρα σ’όλα αυτά, και μάλιστα σε μια παροξυστική τους μορφή, έρχεται να προστεθεί κάτι καινούργιο: το παράλογο.

του Στάθη Κουβελάκη

[Πηγή: ThePressProject, 09/07/2015]

Η λέξη μπορεί να φαίνεται περίεργη ή βαριά. Πώς αλλιώς όμως να χαρακτηρίσουμε την πλήρη αντιστροφή του νοήματος ενός συγκλονιστικού γεγονότος όπως το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, ώρες μόνο μετά το πέρας του και μάλιστα από τους ίδιους τους πρωτεργάτες του; Πώς να εξηγήσουμε ότι οι κκ. Μεϊμαράκης και Θεοδωράκης, δηλαδή οι επικεφαλείς του στρατοπέδου των (κατά κράτος) ηττημένων, να έχουν γίνει οι εγκεκριμένοι εκφραστές της γραμμής που ακολουθεί η ελληνική πλευρά και να περιφέρονται δεξιά και αριστερά θέτοντας τους όρους τους; Πως είναι δυνατό ένα σαρωτικό «όχι» στη συνέχιση των μνημονιακών πολιτικών λιτότητας να «ερμηνεύεται» ως πράσινο φως για ένα νέο μνημόνιο; Και για να το πούμε με όρους κοινής λογικής, αν ήταν να υπογραφεί κάτι ακόμη χειρότερο και δεσμευτικότερο από τις προτάσεις Γιουνκέρ προς τι το δημοψήφισμα ή μάλλον προς τι η μάχη του «όχι» και, φυσικά, προς τι η σαρωτική της επικράτηση;

Ελεύθεροι Πολιορκημένοι

Ελεύθεροι Πολιορκημένοι

Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

[Πηγή: iskra, 06/07/2015]

1. Ό,τι και να συμβεί τις αμέσως επόμενες, εξαιρετικά κρίσιμες ημέρες, η 5η Ιουλίου θα περάσει στην ιστορία σαν μια εκπληκτική νίκη του ελληνικού λαού, μεγαλύτερη κι απ' την 25η Ιανουαρίου. Ένας μικρός λαός υπέστη πρωτοφανή οικονομική και ψυχολογική βία- κάτι σαν εικονικές εκτελέσεις και εικονικούς πνιγμούς ενός ολόκληρου έθνους- από το ενιαίο μέτωπο όλων των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων αυτού του πλανήτη.

Βρέθηκε αντιμέτωπος με μια εκστρατεία οργανωμένης τρομοκρατίας των Ελλήνων ολιγαρχών και των συστημικών καναλιών τους, που ποντάρισαν στην προσχεδιασμένη χρεοκοπία της χώρας για να διασώσουν τα προνόμιά τους- και πρέπει να λογοδοτήσουν γι αυτό, μόλις βγούμε από το τούνελ.

Παρόλα αυτά, οι ελεύθεροι πολιορκημένοι της εποχής μας έμειναν όρθιοι και προκάλεσαν έναν πολιτικό σεισμό που ακούστηκε από τη μια άκρη του κόσμου μέχρι την άλλη. Αυτοί που περίμεναν ότι μέχρι σήμερα θα είχαν κλείσει την «αριστερή παρένθεση», βρίσκονται ήδη στην πολιτική συνταξιοδότηση, σαν τον Σαμαρά, ή ετοιμάζονται να τον ακολουθήσουν.

Πρωτόγνωρο κύμα συμπαράστασης

Πρωτόγνωρο κύμα συμπαράστασης

της Κατερίνας Σταυρούλα

[Πηγή: ΠΡΙΝ, 04/07/2015]

Διαδηλώσεις σε Αγγλία, Γαλλία και Ιταλία

Στην Πλάς Ντε Λα Ρεπουμπλίκ, την πλατεία της Δημοκρατίας, στο Παρίσι ο ακορντεονίστας έπαιζε αντάρτικα και μια ομάδα Ελλήνων τραγουδούσε. Γύρω τους κάμερες, σημαίες, πανό και οι χιλιάδες Γάλλοι που διαδήλωσαν την Πέμπτη δείχνοντας την αλληλεγγύη τους στην Ελλάδα, ενάντια στα μέτρα λιτότητας που έχει επιβάλει η Ευρωπαϊκή Ένωση, στηρίζοντας το «Όχι» στο επικείμενο δημοψήφισμα. Στην κεφαλή της πορείας, το μεγάλο πανό έγραφε «Με τους Έλληνες, ενωμένοι ενάντια στη λιτότητα. Αρνούμαστε τη δικτατορία των αγορών» Τη διαδήλωση υπέρ της Ελλάδας διοργάνωσαν οι τέσσερις μεγαλύτερες γαλλικές συνδικαλιστικές οργανώσεις CGT, FO, FSU και Solidaires και μαζί τους πολιτικές οργανώσεις. Την ίδια μέρα και ώρα διαδηλώσεις πραγματοποιούνταν και σε άλλες πόλεις της Γαλλίας. Στην Τουλούζη μετά το κάλεσμα 20 συνδικάτων, οργανώσεων, πολιτικών κομμάτων εκατοντάδες περπάτησαν πίσω από το πανό που έγραφε «Στήριξη στον ελληνικό λαό: Από την Αθήνα ως την Τουλούζη, όχι στη λιτότητα».

NTOΥΓΚΙΝ: Οι Ρώσοι βρίσκονται στο πλευρό των Ελλήνων!

NTOΥΓΚΙΝ: Οι Ρώσοι βρίσκονται στο πλευρό των Ελλήνων!

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου*

04/07/2015

“Oι Ρώσοι βρίσκονται στο πλευρό των Ελλήνων, δεν θα τους αφήσουμε μόνους στα δεινά τους, θα τους βοηθήσουμε και θα τους παράσχουμε κάθε στήριξη. Οι Βρυξέλλες και η φιλελεύθερη ηγεμονία επιδιώκουν να διαλύσουν την Ελλάδα. Εμείς θέλουμε να την σώσουμε. Πήραμε από τους Έλληνες την Πίστη, την γραμματεία και τον πολιτισμό. Φέρνουμε ευθύνη για τον ελληνικό λαό, ο οποίος είναι ο ιστορικός δάσκαλος των Ρώσων, ο ιδρυτής του πνευματικού και του λόγιου πολιτισμού μας. Φέρουμε ευθύνη για την Ευρώπη και πρέπει να υπάρξουμε εγγυητές της ελευθερίας, της ανεξαρτησίας και της κυριαρχίας της».

Τις δηλώσεις αυτές έκανε σε παρέμβασή του για το ελληνικό δημοψήφισμα της 5^ης Ιουλίου ο θεμελιωτής της σύγχρονης ρωσικής σχολής γεωπολιτικής Αλεξάντρ Ντούγκιν, που το αμερικανικό περιοδικό Foreign Affairs έχει χαρακτηρίσει, σε άρθρο του, ως το «μυαλό του Πούτιν». Ο κ. Ντούγκιν υπήρξε ο εμπνευστής της «Ευρασιατικής ‘Ενωσης» που δημιούργησε η Ρωσία με αριθμό άλλων πρώην σοβιετικών δημοκρατιών, ενώ ορισμένοι σχολιαστές αποδίδουν στις δικές του εισηγήσεις την πολιτική του Κρεμλίνου στην Κριμαία.

Γιατί Ψηφίζω Όχι

Γιατί Ψηφίζω Όχι

Διαδήλωση αλληλεγγύης προς τον Ελληνικό λαό στην Σκωτία

Του ΜΩΥΣΗ ΛΙΤΣΗ

[Πηγή: Η Οικονομία με Άλλο Μάτι, 02/07/2015]

Ψηφίζω Όχι γιατί δεν μπορώ να πω ναι στο να κοπούν οι συντάξεις, να πέσουν κι’ άλλο οι μισθοί, να αυξηθεί ο ΦΠΑ…Εκτός από κοινωνικά άδικα μέτρα είναι και αντιπαραγωγικά και δεν υπάρχει κανείς που να διαφωνεί σε αυτό. Όσο για το μη χείρον βέλτιστο που μου λένε πολλοί, φοβούμενοι τον «Αρμαγεδδώνα της δραχμής», τέσσερα χρόνια αυτό δεν έκανε η πλειοψηφία του ελληνικού λαού; Δεν πίστεψε πως θα απέφευγε τη χρεοκοπία με τις αρχικές μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, με το να λυσσομανά κατά των «κηφήνων» του δημοσίου έως ότου ήλθε η σειρά του στον ιδιωτικό τομέα;

Ψηφίζω Όχι γιατί ναι είμαι «Ευρωπαϊστής». Είμαι με την Ευρώπη του Μαρξ, του Αϊνστάιν, του Φρόιντ (και οι τρεις εξορίστηκαν από την «κοιτίδα του πολιτισμού» μη το ξεχνάμε), την Ευρώπη των εργαζομένων και των λαών, την Ευρώπη του κοινωνικού κράτους που προβάλλονταν κάποτε ως «ιδεώδες» απέναντι στον αμερικανικό και αγγλοσαξονικό τουρμποκαπιταλισμό. Γιατί δεν πήρα ποτέ ούτε ένα ευρώ από ΕΣΠΑ και κοινοτικά προγράμματα ή από το δημόσιο κορβανά. Επί 25 χρόνια δουλεύω στον ιδιωτικό τομέα, απλήρωτος ή κακοπληρωμένος ουκ ολίγες φορές (πολύ πριν την κρίση), μεγάλωσα παιδιά, έκανα ό,τι μπορούσα όπως κάθε γονιός το καλύτερο για το παιδί του, γιατί δεν βλέπω μέλλον, γιατί η Ευρώπη (όπως η Ελλάδα) δεν είναι ένα πράγμα. Άλλο η Ευρώπη της Deutsche Bank και άλλο η Ευρώπη των εκατομμυρίων ανέργων για τους οποίους δεν είδα ούτε ένα μέτρο να λαμβάνεται για αυτούς.

Κώστας Λαπαβίτσας: Κανένας μονόδρομος δεν υπάρχει για τον λαό μας μετά το ΟΧΙ

Κώστας Λαπαβίτσας: Το δίλημμα δεν είναι ευρώ ή δραχμή, αλλά και κανένας μονόδρομος δεν υπάρχει για τον λαό μας μετά το ΟΧΙ

Συνέντευξη στον Προκόπη Αγγελόπουλο, News4all.gr, 30/6/2015

Ο Κώστας Λαπαβίτσας μιλά στο News4all.gr, λίγα 24ωρα πριν το δημοψήφισμα, αφήνοντας στο περιθώριο τη ρητορεία περί δραχμής και στηρίζοντας απολύτως την επιλογή για προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία, ξεκαθαρίζοντας ωστόσο ότι η μόνη περίπτωση να υπάρξει ανάπτυξη μέσα στο ευρώ είναι να “πετύχουμε μια συμφωνία, όπως την επιδιώκει η κυβέρνηση, με τακτοποίηση του χρέους, άρση της λιτότητας και επενδύσεις”.

Θεωρείτε ότι με το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου ερχόμαστε πιο κοντά σε μια επιστροφή σε εθνικό νόμισμα;

Δεν νομίζω ότι αυτό είναι το σωστό ερώτημα τη στιγμή αυτή. Αυτό είναι το ερώτημα που θέτουν οι δανειστές και που θέτει και η τρόικα εσωτερικού, στη χώρα μας και δεν θέλω να μπω σε αυτή την κουβέντα. Δεν είναι αυτό το ερώτημα. Το θέμα είναι αν θέλουμε να επιστρέψουμε στα μνημόνια ή όχι.

Εσείς, θα επιδιώκατε ένα ΟΧΙ να είναι η αφετηρία για επιστροφή σε εθνικό νόμισμα; Και το ρωτώ επειδή έχετε υποστηρίξει την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Ή θα έπρεπε αυτό να γίνει με πιο συντεταγμένο τρόπο; 

Εγώ νομίζω ότι το ΟΧΙ είναι η μόνη απάντηση η οποία μπορεί να δοθεί τη στιγμή αυτή για να ανοίξουν δυνατότητες για την κοινωνία και για τον λαό συνολικά. Δίνει επιλογές, σου λύνει τα χέρια και σου ανοίγει πολλούς δρόμους να πάρεις. Αν ψηφίσουμε NAI, είμαστε τελειωμένοι. Τώρα, τί επιλογή θα κάνει ο Ελληνικός λαός μετά το ΟΧΙ, ποιον δρόμο θα πάρει, αυτό είναι δικό του δικαίωμα.

Την Κυριακή είναι η σειρά μας

Την Κυριακή είναι η σειρά μας

Του ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

[Πηγή: iskra, 01/07/2015]

Το δημοψήφισμα θα δώσει απάντηση στον εκβιασμό των Δανειστών. Δεν έχει καμία σημασία η διατύπωση της ερώτησης, ούτε αν η πρόταση των Δανειστών έχει αποσυρθεί, ούτε καμία άλλη νομική η διαδικαστική λεπτομέρεια. Το ερώτημα είναι αν θα υποκύψουμε στον εκβιασμό ή όχι. Αν πούμε ναι, από τα προηγούμενα πέντε χρόνια ξέρουμε στο περίπου τις μας περιμένει. Λέω στο περίπου επειδή θα γίνουν πολύ χειρότερα τα πράγματα, εντός του ευρώ.

Το «όχι» δεν είναι η μαγική μπαγκέτα που λύνει διαμιάς το πρόβλημα. Το «όχι» δίνει απλώς περιθώριο παράτασης της μάχης. Αλλά μόνο με την προϋπόθεση ότι η ηγεσία διαθέτει σθένος και ψυχραιμία να συνεχίσει την αντίστασή της. Μιλώντας απερίφραστα η εικόνα όλης της ηγεσίας δίνει την εντύπωση ότι εξαντλούνται ταχέως τα απαραίτητα ψυχικά και νοητικά αποθέματα, στον ίδιο ρυθμό με τα τραπεζικά. Η διάθεσή της μπορεί να είναι άλλη αλλά πρέπει να το δείξει. Δεν πρέπει να δημιουργούν την εντύπωση ότι, όπως και με τα Ιουλιανά του ‘65 (βλ ΙΣΚΡΑ «ο λαός προπορεύεται»), το βάρος πέφτει ολοκληρωτικά και αποκλειστικά στον κόσμο. Η ηγεσία, όπως έλεγε τότε ο Γεώργιος Παπανδρέου, ακολουθεί παθητικά. Αν κάποιος νομίζει ότι διαθέτει την εύκολη λύση της παραίτησης και έτσι θα αποφύγει την πλήρη ταπείνωση, κάνει το απόλυτο λάθος. Θα κάνουν τα πάντα ώστε να μην αφήσουν το παραμικρό περιθώριο να επανέλθουν τα ίδια πρόσωπα, με πρώτο τον Τσίπρα, να έχουν μια δεύτερη ευκαιρία, να ξαναδημιουργήσουν πάλι προβλήματα.

«Η Ευρωζώνη βρίσκεται μπροστά σε μια πολιτική πανωλεθρία»

«Η Ευρωζώνη βρίσκεται μπροστά σε μια πολιτική πανωλεθρία»

Τώρα φαίνεται να έχει επικρατήσει η αρχή, πως δεν θα πρέπει να ανεχθεί κανείς να του επιβάλει τη θέση της η Ελλάδα - «ένα μίνι κράτος της Ευρωζώνης» - ούτε ένας «αλαζονικός κύριος Βαρουφάκης». | AP Photo/Markus Schreiber

[Πηγή: efsyn.gr, 01.07.2015]

«Η ανικανότητα της Ευρωζώνης να παραδεχθεί την αποτυχία της δικής της πολιτικής και με την ευκαιρία της Ελλάδας να την αλλάξει, είναι αυταπόδεικτη», τονίζει σε σημερινό σχόλιο του στην αυστριακή εφημερίδα «Βίνερ Τσάιτουνγκ», με τίτλο «Ευρώπη-Ελλάδα-Ευθύνη», ο πρώην εκτελεστικός διευθυντής της Παγκόσμιας Τράπεζας και γνωστός Αυστριακός οικονομολόγος, ερευνητής του Διεθνούς Ινστιτούτου Οικονομικών Συγκρίσεων της Βιέννης, Κουρτ Μπάγιερ.

Όπως γράφει εισαγωγικά, τα μέσα ενημέρωσης είναι πλήρη διαπιστώσεων για το «πόσο απογοητευμένοι, προσβεβλημένοι, αγανακτισμένοι» είναι οι Ευρωπαίοι εταίροι από τις διαπραγματεύσεις - γεγονός κατανοητό, καθώς οι ατελείωτοι και πολύ συχνοί γύροι διαπραγματεύσεων δεν κατέληξαν σε τίποτε.

Το νέο ιστορικό λάθος της ηγεσίας του ΚΚΕ

Το νέο ιστορικό λάθος της ηγεσίας του ΚΚΕ

του Κώστα Μάρκου

[Πηγή: Kommon, 30/06/2015]

Το εργατικό λαϊκό και ταξικό «όχι» διαχωρίζεται και υπερβαίνει από τα αριστερά το μισό «όχι» του ΣΥΡΙΖΑ που προετοιμάζει ένα «ναι» στους δανειστές με άλλη μορφή. Είναι ένα «όχι σε όλα». 

Είναι γνωστό ότι ο Λένιν, τον Αύγουστο του 1914, όταν διάβασε σε αστική εφημερίδα την είδηση ότι το ηγετικό στη Β’ Εργατική Διεθνή, Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας υπερψήφισε τη συμμετοχή της στον πόλεμο, πίστεψε ότι επρόκειτο για προβοκάτσια του γερμανικού πολεμικού επιτελείου.

Εάν δεν διαβάζαμε στην επίσημη ιστοσελίδα του 902.gr τη «Διακήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ για τη διοργάνωση του δημοψηφίσματος», όπου προτείνει στο λαό «να ‘ακυρώσει’» το «δίλημμα» της κυβέρνησης, «ψηφίζοντας στην κάλπη την πρόταση του ΚΚΕ», θα πιστεύαμε ότι ήταν προβοκάτσια του «πολεμικού επιτελείου» της τρόικας εσωτερικού και εξωτερικού, εναντίον του ΚΚΕ για να προκαλέσει σύγχυση στα μέλη και τους οπαδούς του. Δυστυχώς δεν είναι έτσι. Η ΚΕ του ΚΚΕ πράγματι καλεί το λαό να ψηφίσει άκυρο ρίχνοντας με κάποια μορφή μέσα στην κάλπη «την πρόταση του ΚΚΕ».