Η Τρίτη Ρώμη και ο Πρόεδρος Πούτιν

Η Τρίτη Ρώμη και ο Πρόεδρος Πούτιν

Χωρίς την απόλυτη στήριξη του Ρωσικού λαού ο Πούτιν θα καταστεί άμεσα αναλώσιμος όταν κινηθεί εναντίων του σημερινού νομισματικού status quo γι’ αυτό και τέτοιου είδους ρήξεις προϋποθέτουν πραγματική δημοφιλή και συμπαγή σχέση μεταξύ ηγέτη και λαού

από τον Σαράντο Λέκκα

[Πηγή: Analyst.gr, 05/06/2016]

Όπως είναι γνωστό η Βυζαντινή κληρονομιά επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την Ρωσία με αποτέλεσμα μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς και ειδικότερα από τις αρχές του 16ου αιώνα οι Ρώσοι θεωρώντας ότι είναι οι μοναδικοί κληρονόμοι της βυζαντινής πνευματικής και πολιτικής παράδοσης να αναπτύξουν την θεωρία της ανασύστασης της.

Σύμφωνα με αυτή την θεωρία η Μόσχα θα είναι η Τρίτη Ρώμη δηλαδή θα είναι η Πόλη που θα αναβιώσει την Βυζαντινή πολιτική αλλά και πολιτιστική κληρονομιά που χάθηκε με την Άλωση.

Την θεωρία αυτή ενστερνίζεται πλέον και ο Ρώσος πρόεδρος Πούτιν χρησιμοποιώντας την ως βάση δημιουργίας μιας Ρωσίας που να έχει τα χαρακτηριστικά του Βυζαντίου.

Η απέραντη ένδεια των ευρωλαγνικών επιχειρημάτων

Η απέραντη ένδεια των ευρωλαγνικών επιχειρημάτων

Η αλήθεια είναι πώς ανέκαθεν οι οπαδοί του ευρώ δεν τα πήγαιναν καλά στην προσπάθειά τους να δώσουν σχήμα και μορφή με έναν πειστικό τρόπο στο όραμά τους. Ακόμη και στα τέλη της δεκαετίας του ’90, όταν τίποτε ορατό δεν σκίαζε τον κοινό ευρωπαϊκό ουρανό, το περίβλημα με το οποίο έντυναν το κοινό νόμισμα ήταν η σύγκλιση με την υπόλοιπη Ευρώπη, που υποτίθεται ότι αυτομάτως θα ερχόταν και αυτομάτως θα βελτίωνε τα εισοδήματά μας, και τα χαμηλά επιτόκια, που πράγματι ήρθαν διευκολύνοντας όμως την υπερχρέωση των ιδιωτικών νοικοκυριών και αδυνατώντας να αποτρέψουν την δημοσιονομική κρίση των περιφερειακών κρατών της ευρωζώνης.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη*

[Πηγή: Leonidas Vatikiotis, 10/08/2015]

Η δυσκολία τους σήμερα να πείσουν θετικά για τα πλεονεκτήματα της παραμονής στο ευρώ ή ακόμη και για τις ζημιές που θα υποστούμε αν ανακτήσουμε την νομισματική μας κυριαρχία έχει κορυφωθεί. Αναμενόμενο, προφανώς, από την στιγμή που όλα εκείνα που υποτίθεται ότι θα παθαίναμε αν βγαίναμε από το μαντρί (πχ όρια στις τραπεζικές αναλήψεις) συνέβησαν εξ αιτίας της παραμονής μας. Έτσι, στις περισσότερες περιπτώσεις οι εκκλήσεις «μένουμε Ευρώπη» των ευρωλιγούρηδων συνοδεύονται από κενολογίες για την «ευρωπαϊκή πορεία που έχτισε ο ελληνικός λαός επί 40 χρόνια με θυσίες και συντριπτική πολιτική βούληση» (υιός Ψυχάρη, Βήμα 28 Ιουνίου 2015). Εδώ η κουτοπονηριά είναι εμφανής: ο,τιδήποτε κατάφερε ο εργαζόμενος άνθρωπος, με την εργασία του, να αποδοθεί στην «Ευρώπη των λαών» και το κοινό νόμισμα.

Η έξοδος από την ΟΝΕ απαραίτητο βήμα για τη ριζική αλλαγή της χώρας

Η έξοδος από την ΟΝΕ απαραίτητο βήμα για τη ριζική αλλαγή της χώρας

Τι είναι και τι δεν είναι το Εναλλακτικό Σχέδιο

του Κώστα Λαπαβίτσα

[Πηγή: Κώστας Λαπαβίτσας, 28/07/2015]

Πολύς λόγος γίνεται τις τελευταίες μέρες για το αν υπάρχει, ή όχι, σχέδιο που να μπορεί να οδηγήσει την Ελλάδα συντεταγμένα και με σχετική ασφάλεια εκτός της αποτυχημένης νομισματικής ένωσης που πλέον την πνίγει. Ευρύτατα ακούγεται η άποψη ότι τέτοιο σχέδιο δεν υπάρχει, άρα η μόνη λύση είναι το νέο μνημόνιο, ότι κι αν αυτό σημαίνει για τη χώρα και το λαό της.

Λυπάμαι που θα στενοχωρήσω του καλούς οπαδούς του μονόδρομου, αλλά αναλυτικός σχεδιασμός της εξόδου υπάρχει από καιρό. Η δημόσια κατάθεσή του είναι θέμα πολιτικό και θα γίνει όταν θα το επιλέξει η πλευρά που εδώ και χρόνια επιχειρηματολογεί υπέρ της εξόδου. Περιττό να ειπωθεί ότι η πλευρά αυτή – που βρίσκεται κυρίως μέσα στο Σύριζα – έχει πλήρως δικαιωθεί μετά τα τελευταία γεγονότα και την αποδοχή του τρίτου μνημονίου από την κυβέρνηση. Και η πλευρά αυτή με πρωτοβουλία της θέτει το θέμα σε δημόσια διαβούλευση.

Λαπαβίτσας: Η αναγκαιότητα της εξόδου από την ΟΝΕ

Η αναγκαιότητα της εξόδου από την ΟΝΕ

"Το δράμα κορυφώνεται"...

του Κώστα Λαπαβίτσα

[Πηγή: Κώστας Λαπαβίτσας, 13/07/2015]

Συμφωνία, λοιπόν, υπό την απειλή του πιο ωμού εκβιασμού και, από ότι φαίνεται, με επαχθέστατους όρους. Πανηγυρίζει το εγχώριο μνημονιακό στρατόπεδο και νιώθουν δικαιωμένοι οι διαπλεκόμενοι πολιτικοί που κατέστρεψαν τη χώρα τα προηγούμενα χρόνια. Θα κάνω μια αποτίμηση της συμφωνίας τις επόμενες μέρες, μόλις έχουμε το πλήρες κείμενο. Τώρα επείγει να αναδιατυπωθεί με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο η αναγκαιότητα της εξόδου της Ελλάδας από την ΟΝΕ.

Η Ελλάδα στο δόκανο της ΟΝΕ

Το δίλημμα που πλανάται από το 2010 πάνω από τη χώρα είναι: ευρώ με μνημόνια και τεράστιο χρέος, ή εθνικό νόμισμα με πολιτική ανάπτυξης και στάση πληρωμών στο χρέος.

Ο σεβασμός της λαϊκής βούλησης αποτελεί συνταγματική επιταγή

Ο σεβασμός της λαϊκής βούλησης αποτελεί συνταγματική επιταγή

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ*

[Πηγή: iskra, 10/07/2015]

Το δημοψήφισμα ήταν μια μεγάλη στιγμή της άμεσης δημοκρατίας και μια ύψιστη τιμή στην πνευματική κληρονομιά του ελληνικού λαού. Η σημασία του δεν αφορά μόνο τη διαδικασία, αλλά κυρίως στην ουσία της επιλογής. Δημοκρατία σημαίνει ο δήμος «κρατεί», δηλαδή ελεύθερα βούλεται και αποφασίζει. Ο σεβασμός του αποτελέσματος αποτελεί Συνταγματική επιταγή.

Τι ακριβώς αποφάσισε η μεγάλη πλειοψηφία ο ελληνικός λαός; Ότι δεν δέχεται στις προτάσεις των «θεσμών» (ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ); Τι πρότειναν οι θεσμοί; Μείωση μισθών στο δημόσιο, πάγωμα συντάξεων ως το 2021, αύξηση φόρων ιδιαίτερα ΦΠΑ, κατάργηση εκπτώσεων φόρων στους αγρότες, περικοπές επιδομάτων πρόνοιας και ΕΚΑΣ, νομοθέτηση ομαδικών απολύσεων, ρήτρα μηδενικού ελλείμματος στα επικουρικά ταμεία, εφαρμογή μεταρρυθμιστικού νόμου στο ασφαλιστικό 3863/2010, αύξηση κρατήσεων για υγειονομική περίθαλψη, μη επιβολή εισφοράς 12% σε κέρδη άνω των 500.000, επιβολή προκαταβολής φόρου στις ατομικές επιχειρήσεις, πλήρης εφαρμογή «εργαλειοθήκης» ΟΟΣΑ, ιδιωτικοποιήσεις, κά. Αντίθετα στο μεγάλο θέμα του χρέους υπήρχε αόριστη αναφορά για εξέταση του το φθινόπωρο, ενώ απουσίαζαν αναφορες στην ανάπτυξη, απασχόληση, παροχή ρευστότητας στην οικονομία, κά.

Βαρουφάκης: Γιατί ο Σόιμπλε θέλει την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ

Βαρουφάκης: Γιατί ο Σόιμπλε θέλει την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ

Σόιμπλε: "Από την άλλη πόρτα, κύριε Τσίπρα"

«Μετά από μήνες διαπραγματεύσεων, είμαι σίγουρος ότι ο γερμανός υπουργός οικονομικών θέλει η Ελλάδα να εξωθηθεί από το ενιαίο νόμισμα για να τρομάξει τους Γάλλους και να τους αναγκάσει να αποδεχτούν το μοντέλο του για πειθαρχημένη ευρωζώνη», υπογραμμίζει ο υπουργός οικονομικών.

[Πηγή: EURO2day, 10/07/2015]

Το ελληνικό οικονομικό δράμα έχει κυριαρχήσει στα διεθνή πρωτοσέλιδα εξαιτίας της επίμονης άρνησης των πιστωτών να προσφέρουν μια ουσιαστική ελάφρυνση χρέους, υποστηρίζει σε άρθρο του στον Guardian o Γιάνης Βαρουφάκης.

«Γιατί, ενάντια στον κοινό νου, ενάντια στην ετυμηγορία του ΔΝΤ και ενάντια στην συνηθισμένη πρακτική των τραπεζιτών όταν αντιμετωπίζουν οφειλέτες που είναι σε δύσκολη κατάσταση, αντιστέκονται σε μια αναδιάρθρωση του χρέους ; Η απάντηση δεν μπορεί να βρεθεί στα οικονομικά γιατί κρύβεται στη λαβυρινθώδεις πολιτικές πρακτικές της Ευρώπης» γράφει ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας.

Κώστας Λαπαβίτσας: Κανένας μονόδρομος δεν υπάρχει για τον λαό μας μετά το ΟΧΙ

Κώστας Λαπαβίτσας: Το δίλημμα δεν είναι ευρώ ή δραχμή, αλλά και κανένας μονόδρομος δεν υπάρχει για τον λαό μας μετά το ΟΧΙ

Συνέντευξη στον Προκόπη Αγγελόπουλο, News4all.gr, 30/6/2015

Ο Κώστας Λαπαβίτσας μιλά στο News4all.gr, λίγα 24ωρα πριν το δημοψήφισμα, αφήνοντας στο περιθώριο τη ρητορεία περί δραχμής και στηρίζοντας απολύτως την επιλογή για προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία, ξεκαθαρίζοντας ωστόσο ότι η μόνη περίπτωση να υπάρξει ανάπτυξη μέσα στο ευρώ είναι να “πετύχουμε μια συμφωνία, όπως την επιδιώκει η κυβέρνηση, με τακτοποίηση του χρέους, άρση της λιτότητας και επενδύσεις”.

Θεωρείτε ότι με το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου ερχόμαστε πιο κοντά σε μια επιστροφή σε εθνικό νόμισμα;

Δεν νομίζω ότι αυτό είναι το σωστό ερώτημα τη στιγμή αυτή. Αυτό είναι το ερώτημα που θέτουν οι δανειστές και που θέτει και η τρόικα εσωτερικού, στη χώρα μας και δεν θέλω να μπω σε αυτή την κουβέντα. Δεν είναι αυτό το ερώτημα. Το θέμα είναι αν θέλουμε να επιστρέψουμε στα μνημόνια ή όχι.

Εσείς, θα επιδιώκατε ένα ΟΧΙ να είναι η αφετηρία για επιστροφή σε εθνικό νόμισμα; Και το ρωτώ επειδή έχετε υποστηρίξει την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Ή θα έπρεπε αυτό να γίνει με πιο συντεταγμένο τρόπο; 

Εγώ νομίζω ότι το ΟΧΙ είναι η μόνη απάντηση η οποία μπορεί να δοθεί τη στιγμή αυτή για να ανοίξουν δυνατότητες για την κοινωνία και για τον λαό συνολικά. Δίνει επιλογές, σου λύνει τα χέρια και σου ανοίγει πολλούς δρόμους να πάρεις. Αν ψηφίσουμε NAI, είμαστε τελειωμένοι. Τώρα, τί επιλογή θα κάνει ο Ελληνικός λαός μετά το ΟΧΙ, ποιον δρόμο θα πάρει, αυτό είναι δικό του δικαίωμα.

Ρήξη: Επιστροφή στην «εποχή των σπηλαίων» ή νέος «χρυσός αιώνας»;

Ρήξη: Επιστροφή στην «εποχή των σπηλαίων» ή νέος «χρυσός αιώνας»;

Όταν τα ήπια επιχειρήματα, για το «σπίτι των λαών», τη δυνατότητα της ΕΕ να μεταρρυθμιστεί και την πειθώ των λογικών επιχειρημάτων, καταρρέουν τότε επιστρατεύεται το τελευταίο επιχείρημα των Μνημονιακών και νεοφιλελεύθερων: Η ρήξη εμφανίζεται σαν ισοδύναμο της επιστροφής στην «εποχή των σπηλαίων».

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ*

Αξίζει έτσι να επιχειρήσουμε να σκιαγραφήσουμε το περίγραμμα της επόμενης μέρας της ρήξης, δηλαδή της αθέτησης πληρωμών και της μονομερούς διαγραφής του δημόσιου χρέους και της εξόδου από την ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι αναγκαίο δε να τονισθεί το τεράστιο μεθοδολογικό πρόβλημα που εγείρεται καθώς με τα δεδομένα του σήμερα επιχειρείται να λυθεί μια εξίσωση του αύριο, όταν όλες οι παράμετροι του προβλήματος θα έχουν αλλάξει άρδην. Πρόκειται μάλιστα για περιορισμό που δεν επιδρά μόνο ούτε καν κυρίως αρνητικά, δεδομένου ότι η σύγκρουση με το κεφάλαιο θα στερήσει την κοινωνία από πολύτιμους και υπαρκτούς πόρους (πχ τα 6 δισ. καθαρών εισροών από τις δοσοληψίες με την ΕΕ το 2015), αλλά κατά βάση θετικά, δεδομένης της ασύλληπτης καταστροφής παραγωγικών δυνάμεων, που τείνει να λάβει ενδημικό χαρακτήρα: από την ανεργία που έχει σταθεροποιηθεί στο 26%, μέχρι το αργούν παραγωγικό δυναμικό που στη βιομηχανία αγγίζει το 34%.

Κώστας Λαπαβίτσας: Απέναντι σε μια καταστροφική για τον λαό και τη χώρα συνθηκολόγηση, η ρήξη είναι μία δίκαιη και ηθική επιλογή

Κώστας Λαπαβίτσας: Απέναντι σε μια καταστροφική για τον λαό και τη χώρα συνθηκολόγηση, η ρήξη είναι μία δίκαιη και ηθική επιλογή*

[Πηγή: Κώστας Λαπαβίτσας, 26/05/2015]

Στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου πήραμε εντολή να απορρίψουμε τα μνημόνια, να διαγράψουμε το χρέος και να αποκαταστήσουμε τη δημοκρατία και την εθνική κυριαρχία. Το «Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης» περιλαμβάνει τον πυρήνα των δεσμεύσεων μας και η άμεση υλοποίηση του αποτελεί προϋπόθεση για την ανόρθωση της χώρας.

Η κυβέρνηση επιδίωξε την ανατροπή του μνημονιακού καθεστώτος εντός της ευρωζώνης. Αλλά η αντίδραση εταίρων και δανειστών υπήρξε σφοδρότατη. Και αυτό για ξεκάθαρους λόγους: ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μεγάλος κίνδυνος για την κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού στην Ευρώπη, ενώ το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης αντιστρατεύεται  τις βαθύτερες λογικές της ΕΕ και της ΟΝΕ.

Η κυβέρνηση χτυπήθηκε - και από τις  χώρες του  Νότου -  μέσω του περιορισμού της ρευστότητας και της χρηματοδότησης με αιχμή του δόρατος την ΕΚΤ. Πρόκειται για μια τακτική που οδηγεί στον στραγγαλισμό του κράτους και της οικονομίας. Η συμφωνία της 20η Φεβρουαρίου όχι μόνο δεν έλυσε το πρόβλημα, αλλά τα πράγματα έγιναν χειρότερα τους επόμενους μήνες. Σήμερα έχουμε αδρανοποίηση της οικονομίας, αυξανόμενη λαϊκή ανησυχία και συνεχιζόμενη πίεση ρευστότητας και χρηματοδότησης. Ξεκάθαρος στόχος  των δανειστών είναι η συνθηκολόγηση της κυβέρνησης.

ΤΟ ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ

ΤΟ ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ

Από την έκθεση "Με μια δραχμή στην Τέχνη"

Του Σπύρου Στάλια*

[Πηγή: προεδρική δημοκρατία, 16/03/2015]

Τρεις είναι οι θεμελιώδεις στόχοι, των οποίων την επίτευξη, ένα κυρίαρχο κράτος, πρέπει να επιδιώκει παντοιοτρόπως.

Την πλήρη απασχόληση, την προστασία της αξίας του εθνικού νομίσματος και την παροχή αξιοπρεπών μισθών, συντάξεων και υγείας.

Τα μέσα που έχει μια κυβέρνηση για να επιτύχει αυτούς τους στόχους είναι η φορολογία και οι δαπάνες του κράτους, ο δανεισμός και η αποπληρωμή των δανείων του και η έκδοση και κυκλοφορία νέου χρήματος καθώς και η απόσυρση του.

Άλλα μέσα δεν υπάρχουν, όποια μορφή και αν πάρει ένα καθεστώς, εκτός από τις χώρες τις ΕΕ, που τα μέσα είναι λιγότερα και κατά συνέπεια στόχοι και δημοκρατία συρρικνώνονται.

Ο τρόπος υλοποίησης των στόχων αυτών, με τα δεδομένα μέσα, αφορούν σε πολιτικές που τα κόμματα θα εισηγηθούν και ο Λαός θα αποφασίσει.

Η μάχη για την Ελλάδα μόλις άρχισε

Η μάχη για την Ελλάδα μόλις άρχισε

Με σημερινό του άρθρο στη βρεταννική Guardian ο Κώστας Λαπαβίτσας εξηγεί τι συνέβη στη διαπραγμάτευση του Φεβρουαρίου, τι κερδήθηκε και τι πρέπει να διεκδικηθεί τους επόμενους κρίσιμους τέσσερις μήνας. Αναλύει τι σημαίνει  Η μάχη για την Ελλάδα μόλις άρχισε (Τhe fight for Greece has just begun), που ήταν και ο αρχικός τίτλος του άρθρου τον οποίο η εφημερίδα άλλαξε σε To beat austerity Greece must break free from the euro.

του Κώστα Λαπαβίτσα

Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2015

Η συμφωνία που υπογράφτηκε μεταξύ της νέας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα και της ΕΕ μετά από τρεις βδομάδες εντόνων διαπραγματεύσεων, αποτελεί ένα συμβιβασμό που επιτεύχθηκε κάτω από οικονομικούς εξαναγκασμούς. Το κέρδος για την Ελληνική πλευρά είναι ότι κράτησε την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ζωντανή και ικανή να δώσει τη μάχη την επόμενη μέρα.

Αυτή η μέρα δεν είναι πολύ μακριά. Η Ελλάδα θα πρέπει να διαπραγματευτεί τον Ιούνιο μια μακροχρόνια οικονομική συμφωνία, έχοντας μπροστά της την αποπληρωμή δύο σημαντικών δόσεων τον ερχόμενο Ιούλιο και Αύγουστο. Στους επόμενους τέσσερεις μήνες η κυβέρνηση θα πρέπει όχι μόνο να δράσει πολύ καλύτερα, αλλά να διαπραγματευτεί, να ξεπεράσει αυτά τα εμπόδια και να εφαρμόσει το ριζοσπαστικό πρόγραμμα που έχει  ανακοινώσει. Όλη η Ευρωπαϊκή Αριστερά παρακολουθεί με μεγάλο ενδιαφέρον, αφού μια ενδεχόμενη ελληνική επιτυχία θα σημάνει ότι το δόγμα λιτότητας που μαστίζει ολόκληρη την Ευρώπη μπορεί να ξεπεραστεί. 

Oι χαμένες προσδοκίες των κομμάτων της δραχμής

Oι χαμένες προσδοκίες των κομμάτων της δραχμής

Της Μαριάννας Τόλια*

[Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών, 20/06/2014] 

Ενα από τα παράδοξα των ευρωεκλογών υπήρξε η μεγάλη απόκλιση ανάμεσα στις προεκλογικές προσδοκίες των κομμάτων της δραχμής (ΕΠΑΜ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Σχέδιο Β, ΔΡΑΧΜΗ) και τα εκλογικά ποσοστά τους. Ενώ στις προεκλογικές δημοσκοπήσεις 3 στους 10 τάσσονταν υπέρ της δραχμής, στην κάλπη μόλις 2 στους 100 ψήφισαν τα κόμματα που την υποστήριζαν ως θεμελιώδη επιλογή. Το παράδοξο αυτό είχε και μετεκλογική ουρά. Τόσο η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το ΕΠΑΜ όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ αποτίμησαν τα αρνητικά αποτελέσματα των κομμάτων της δραχμής ασκώντας οι μεν κριτική στους δε και τούμπαλιν, αλλά αποφεύγοντας κάθε αναφορά στο θέμα του νομίσματος. Οπότε αξίζει να επιχειρήσουμε μια απάντηση στο ερώτημα: γιατί οι 3 στους 10 που δηλώνουν ότι θέλουν επιστροφή στη δραχμή δεν ψήφισαν τα κόμματα της δραχμής;

Ο πρώτος λόγος είναι ότι η επιλογή της δραχμής δεν αφορά αποκλειστικά την Αριστερά· οι δεξιοί οπαδοί της δραχμής δεν είχαν λόγο να ψηφίσουν αριστερά κόμματα ή το ΕΠΑΜ που συνδυάζει τις αριστερές καταβολές με το εθνολαϊκό στοιχείο. Ο δεύτερος και σημαντικότερος είναι ότι η δραχμή ως πραγματική πολιτική επιλογή, ως πολιτική πρόταση με ζυγισμένα οφέλη κι απώλειες, ανήκουσα στον χώρο του εφικτού, προσφέρουσα προοπτική και, άρα, έχουσα τις δυνατότητες να κινητοποιήσει μεγάλο δυναμικό ανθρώπων, έχει ηττηθεί από το 2012.