Πού ανήκομεν; Γιατί ΔΕΝ «ανήκομεν εις την Δύσιν»...

Πού ανήκομεν;

Γιατί ΔΕΝ «ανήκομεν εις την Δύσιν»

Μια ιστορικά τεκμηριωμένη απάντηση

«Αλλ’ η βασιλεύουσα Ευρώπη όχι μόνον αδιαφορεί υπέρ ημών, αλλά συντρέχει το κατά δύναμιν δια να υποπέσωμεν εις τον Τουρκικόν ζυγόν και μ’ όλον ότι εξεύρει ποία τύχη μας αναμένει, φαίνεται μάλιστα ότι την επιθυμεί»

Ι. Καποδίστριας

του Γεωργίου Σκλαβούνου, συγγραφέα

Που ανήκομεν;

Χωρίς απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν μπορεί να χαραχθεί καμία στρατηγική, από το επίπεδο της παιδείας και του πολιτισμού, μέχρι το επίπεδο της Εθνικής Οικονομίας και της Εθνικής Άμυνας

Οι γεωπολιτισμικές συντεταγμένες ενός έθνους, οι γεωπολιτισμικές συντεταγμένες ιστορικών λαών   δεν χαράζονται από αποφάσεις  συγκυριακών πολιτικών  ηγεσιών.

Οι συγκυριακές συμμαχίες των λαών, και των κρατών, στο διάβα της ιστορίας, δεν προϋποθέτουν  ούτε συνεπάγονται, άρνηση… κατάργηση αυτών των συντεταγμένων.

Οι γεωπολιτισμικές συντεταγμένες των Εθνών διαμορφώνονται  από «την σταθερά» της γεωγραφίας τους και τους ανταγωνισμούς, τις συμπορεύσεις, τους αγώνες αίματος και πνεύματος, στις διεθνείς τους σχέσεις. Αγώνες στην πορεία  των αιώνων, που καθιστούν την γεωγραφία ιδιοπρόσωπη πολιτισμική πατρίδα...

Έφυγε από τη ζωή ο Άγγελος Μαστοράκης, ένας από τους μεγαλύτερους θιασώτες τής επιστημονικής φαντασίας στην Ελλάδα

Έφυγε από τη ζωή ο Άγγελος Μαστοράκης, ένας από τους μεγαλύτερους θιασώτες τής επιστημονικής φαντασίας στην Ελλάδα

Η επαφή του με το ροκ και τον κινηματογράφο, τα διαπλανητικά περιοδικά του, οι απόψεις του

του Φώντα Τρούσα

[Πηγή: LiFO, 11.2.2016]

Πέθανε χθες ο Άγγελος Μαστοράκης. Ήταν 67 ετών. Όλοι τον γνωρίσαμε ως έναν από τους φανατικούς υποστηρικτές τής επιστημονικής φαντασίας στην Ελλάδα, ήδη από τα seventies – αν και ο Μαστοράκης δεν ήταν μόνο αυτό, αφού η παρουσία του ήταν στενά δεμένη και με το ελληνικό ροκ.

Να πούμε λοιπόν πως ο Μαστοράκης, που είχε γεννηθεί στη Νίκαια, το 1949, ήταν βασικός συνεργάτης (ηχολήπτης) του Διονύση Σαββόπουλου στη δεκαετία του ’70 (στη δισκογραφία το όνομά του αναφέρεται μόνο στους «Αχαρνής»), ενώ βρέθηκε πίσω από τους Socrates, τα Μπουρμπούλια, τον Παύλο Σιδηρόπουλο και βεβαίως τον Εξαδάκτυλο και τον Δημήτρη Πουλικάκο (παίζει φυσαρμόνικα και κάνει φωνητικά στο «Μεταφοραί-Εκδρομαί ο Μήτσος», ενώ ήταν ηχολήπτης και στο «Crazy Love στου Ζωγράφου»). Ήταν επίσης υπεύθυνος ήχου στο κλαμπ Ρόδον (στην αρχή της λειτουργίας του), ενώ είχε κάνει remixing και παραγωγή στο καλύτερο LP του Ross Daly, το “Ross Daly” [Private Pressing, 1986].

Ζούμε σ' ένα μεσοδιάστημα στο οποίο οι παλιές βεβαιότητες πλέον δεν λειτουργούν

Ζούμε σ' ένα μεσοδιάστημα στο οποίο οι παλιές βεβαιότητες πλέον δεν λειτουργούν

«Βρισκόμαστε σ' ένα μεσοδιάστημα, μεταξύ μιας εποχής που οι άνθρωποι είχαν βεβαιότητες και μιας άλλης, όπου οι παλιές μέθοδοι πλέον δεν λειτουργούν»

Του Ζίγκμουντ Μπάουμαν*

[Πηγή: tvxs, 27/01/2016]

Έχετε περιγράψει την ανισότητα ως «μετάσταση». Βρίσκεται η δημοκρατία σε κίνδυνο;

Θα μπορούσαμε να περιγράψουμε αυτό που συμβαίνει αυτό τον καιρό ως κρίση της δημοκρατίας, ως κατάρρευση της εμπιστοσύνης· την πεποίθηση πως οι ηγέτες μας δεν είναι απλά διεφθαρμένοι ή ανόητοι, αλλά ανίκανοι. Οι πράξεις απαιτούν την εξουσία, τη δυνατότητα να κάνεις πράγματα, και χρειαζόμαστε και την πολιτική που είναι η ικανότητα να αποφασίσουμε τι πρέπει να γίνει. Όμως αυτός ο γάμος μεταξύ εξουσίας και πολιτικής στο πλαίσιο του εθνικού κράτους έχει τελειώσει. Η εξουσία έχει παγκοσμιοποιηθεί αλλά η πολιτική είναι όσο τοπική ήταν πάντα. Στην πολιτική κόπηκαν τα χέρια. Οι άνθρωποι δεν πιστεύουν πλέον στο δημοκρατικό σύστημα, γιατί δεν κρατά τις υποσχέσεις του. Αυτό το βλέπουμε για παράδειγμα με την προσφυγική κρίση -πρόκειται για παγκόσμιο φαινόμενο, όμως ακόμη δρούμε τοπικιστικά. Οι δημοκρατικοί μας θεσμοί δεν έχουν σχεδιαστεί για την αντιμετώπιση καταστάσεων αλληλεξάρτησης. Η παρούσα κρίση της δημοκρατίας είναι μια κρίση των δημοκρατικών θεσμών.

Μεσοποταμία

Μεσοποταμία

Του Γιώργου Λιερού*

[Πηγή: Δρόμος της Αριστεράς, 26/12/2015]

Από εκεί που βρίσκεται σήμερα το Ιράκ, ξεκίνησαν όλα: το κράτος, οι κοινωνικές τάξεις, οι πόλεις, η γραφή, οι οργανωμένες θρησκείες. Το ταξίδι στο Ιράκ είναι ταξίδι στις απαρχές του ιστορικού χρόνου, ένα προσκύνημα για οποιονδήποτε ονειρεύεται να ξαναφτιάξει τον κόσμο από την αρχή. Ανάμεσα στον Τίγρη και τον Ευφράτη βρισκόταν κατά τη Βίβλο η Εδέμ. Εκεί, «από μια μοιραία σύμπτωση» που σύμφωνα με τον Ρουσό «δεν θα έπρεπε να είχε ποτέ συμβεί» χάθηκε η εξισωτική κατάσταση, «η πραγματική νεότητα της οικουμένης», «η ευτυχισμένη κατάσταση για την οποία ήταν φτιαγμένο το ανθρώπινο γένος». Η ίδια η Βαγδάτη και η Βασσόρα δεν είναι μόνο ονειρικός τόπος από τα παιδικά μας αναγνώσματα, η γη από τις Χίλιες και μια Νύχτες ή η χώρα του Σεβάχ του Θαλασσινού.

Σε αυτά εδώ τα μέρη η θύελλα που σηκώθηκε πριν από πέντε-έξι χιλιάδες χρόνια «από τη μεριά του παραδείσου» και «ωθεί ακαταμάχητα τον Άγγελο της Ιστορίας προς το μέλλον» δεν έπαψε να λυσσομανά.

Nίκος Κουτσιαύτης (1944-2015)

Nίκος Κουτσιαύτης (1944-2015)

Ένας «μικρός» εκδότης με μεγάλη συνεισφορά στα γράμματα

Το σήμα των εκδόσεων "Πορεία"

 του Χρήστου Λούκου*

[Πηγή: ΕΝΘΕΜΑΤΑ, 08/11/2015]

Με την απώλεια του Νίκου Κουτσιαύτη, το ποιοτικό έντυπο έχασε έναν σημαντικό του εκπρόσωπο. Πολλοί που, με τον έναν ή άλλον τρόπο, διασταυρώθηκαν με τον εκδοτικό οίκο «Πορεία» μέσω των βιβλίων τα οποία εκεί τυπογραφικά ετοιμάστηκαν και εκδόθηκαν, θα τον θυμούνται πρόθυμο να συζητήσει για όλα τα προβλήματα μιας έκδοσης, για την επιμονή του στην ποιότητα, για την έλλειψη κάθε κερδοσκοπικής λογικής στα λεγόμενά του, για την ετοιμότητά του να μοιραστεί προοπτικές ως προς την τύχη ενός καλού βιβλίου.

Ο Νίκος Κουτσιαύτης, ο «Νικολάκης» για όσους τον γνώριζαν καλύτερα, γεννήθηκε στον Προυσό της Ευρυτανίας το 1944. Για να φοιτήσει στο Γυμνάσιο, έμεινε κοντά σε έναν θείο του στο Αγρίνιο, αλλά την τελευταία τάξη θα την ολοκληρώσει σε νυκτερινό σχολείο της Αθήνας, όπου είχε καταφύγει κι αυτός, εσωτερικός μετανάστης. Έκανε στην αρχή διάφορες δουλειές. Στη δικτατορία ανοίγει συνεταιρικά ένα βιβλιοπωλείο στην Κυψέλη. Την εποχή αυτή, ιδεολογικά ανήκει στην αντικοινοβουλευτική αριστερά, μετέχει στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, αλλά ποτέ δεν θέλησε να «αξιοποιήσει» τη συμμετοχή του αυτή. Θα κρατήσει μέχρι τέλους την αριστερή του ευαισθησία, χωρίς να είναι ενεργό μέλος κάποιας παράταξης.

Οι χαλεποί καιροί και ο ειδικός ρόλος των λαών

Οι χαλεποί καιροί και ο ειδικός ρόλος των λαών

Αριστερά: «Ο Πυθαγόρας», 1954, Αυγοτέμπερα σε ξύλο. Δεξιά: Σύνθεση με αρχαίο πολεμιστή. Έργα του Νίκου Εγγονόπουλου

«Γυρίζοντας ολοένα σε κύκλους που πλαταίνουν
Το γεράκι δεν μπορεί ν’ ακούσει πια το γερακάρη·
Τα πάντα γίνουνται κομμάτια· το κέντρο δεν αντέχει.
Ωμή αναρχία λύθηκε στην οικουμένη,
Απ΄το αίμα βουρκωμένος λύθηκε ο ποταμός, και παντού
Η τελετή της αθωότητας πνίγεται».

                        W.B.Yeats, Η Δευτέρα Παρουσία (1865)

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Τόσο στην Ελλάδα όσο και στην ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, αλλά και στον υπόλοιπο ευρωπαϊκό Νότο, βιώνουμε μια πρωτόγνωρη ατμόσφαιρα κοινωνικής και εθνικής αποσύνθεσης και διάλυσης.

Όλοι σιγά-σιγά καταλαβαίνουν ότι οι καιροί είναι χαλεποί, οι εξελίξεις γίνονται καταιγιστικές και οι άσχημες καταστάσεις που δημιουργούνται είναι αδυσώπητες.

Η ανθρωπότητα έχει αιχμαλωτιστεί ξανά μέσα στην απληστία της ανθρώπινης φύσης καθώς μια μικρή αλλά αδίστακτη μειοψηφία αποφάσισε να καταδικάσει τους λαούς στην ιδιωτεία των εγκλείστων σε μια μεταμοντέρνα τυραννία και να τους στερήσει κάθε ελπίδα και δυνατότητα αντίστασης. Ο Δυτικός κόσμος, άφθονος σε τεχνολογικές δυνατότητες και πραγματικό πλούτο, αντί να ευνοήσει την ανθρώπινη ύπαρξη και να προάγει ένα ανώτερο πολιτισμό έχει παράξει διεφθαρμένους και νεοβάρβαρους ανθρώπινους τύπους, βυθιζόμενος σε μια αθεράπευτη παρακμή.

Τα κροκοδείλια δάκρυα χύνονται πάνω απο την Παλμύρα

Τα κροκοδείλια δάκρυα χύνονται πάνω απο την Παλμύρα

Της ΔΗΜΗΤΡΑΣ ΜΥΡΙΛΛΑ

[Πηγή: Ημεροδρόμος, 22/05/2015]

H Παλμύρα έπεσε… Είναι πλέον στα χέρια τους. Τα αγάλματα της Μοσούλης κατακρεουργήθηκαν, η Βιβλιοθήκη της Μοσούλης – 112.000 χειρόγραφα και 8.000 βιβλία – έγιναν στάχτη. Η Χάτρα καταστράφηκε. Χιλιάδες αντικείμενα μακραίωνου πολιτισμού του ανθρώπου, όταν δεν σπάνε με βαριοπούλες, βρίσκουν διεξόδους στους διεθνείς διαδρόμους αρχαιοκαπηλείας, αποθηκεύονται για λίγο διάστημα, μέχρι δηλαδή να αποκτήσουν πλαστά πιστοποιητικά μονιμότητας και μετά εμφανίζονται στις αγορές της Ευρώπης και κυρίως των ΗΠΑ.

Αλλά σε ποιών πραγματικά καταστροφικά χέρια βρέθηκαν όλα αυτά τα αναντικατάστατα μνημεία της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς; Ποιος είναι ο αληθινός δράστης αυτών των «εγκλημάτων πολέμου», όπως τα έχει χαρακτηρίσει ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ, Μπαν Κι Μουν.

Η ΕΝΤΙΜΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

Η ΕΝΤΙΜΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ*

[Πηγή: iskra, 16/05/2015]

Μια μικρή λεπτομέρεια που διέφυγε από τα δυτικά ΜΜΕ. Ξέρουμε για τον αιμοσταγή δικτάτορα του Ιράκ, Σαντάμ, που προξένησε τους «ανθρωπιστικούς» πολέμους, δηλαδή την κατάκτηση ενός κυρίαρχου κράτους από τους ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ. Αλλά δεν ξέρουμε τίποτα για τον πολιτισμό αυτής της χώρας. Είχε το υψηλότερο επίπεδο εκπαίδευσης σε όλες τις βαθμίδες στη Μέση Ανατολή. Το πανεπιστήμιο της Βαγδάτης το 1980 είχε περισσότερες καθηγήτριες από ότι το Πανεπιστήμιο του Πρίνστον το 2009. Υπήρχαν παντού παιδικοί σταθμοί για να μπορούν οι γυναίκες να εργάζονται. Οι βιβλιοθήκες της Βαγδάτης και της Μοσούλης λειτουργούσαν από τον 8^ο αιώνα και είχαν σπάνια χειρόγραφα, ανάμεσα τους και την αρχαιοελληνική γραμματεία. Και οι δυο βιβλιοθήκες λεηλατήθηκαν. Το ίδιο που έγινε με τα αριστουργήματα της αρχαίας Μεσοποταμίας, εκεί όπου βρίσκεται το Ιράκ σήμερα. Είδατε πουθενά καμιά αντίδραση; Μήπως τα δυτικά πανεπιστήμια και μουσεία έχουν αγοράσει από τους αρχαιοκάπηλους- ληστές αυτούς τους θησαυρούς που είναι πολιτιστική κληρονομιά της ανθρωπότητας; Κάτι μας λένε τα Μάρμαρα της Ακρόπολης.

Aκροδεξιός άνεμος

Aκροδεξιός άνεμος

Όπου υπάρχει Μεσαίωνας ακολουθεί Διαφωτισμός

Του Περικλή Κοροβέση

[Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών, 27/12/2014] 

Ζούμε σε έναν κόσμο που αν θέλουμε να τον συγκρίνουμε με άλλες εποχές, τηρουμένων πάντοτε των αναλογιών, θα πέσουμε στη Φεουδαρχία και στον Μεσαίωνα. Οι σύγχρονοι φεουδάρχες είναι οι πολυεθνικές και Μεσαίωνας είναι η τηλεόραση που εκπέμπει συνέχεια μαύρο σκοτάδι. Παράλληλα, οι Ανθρωπιστικές Σπουδές βρίσκονται υπό διωγμόν και η πνευματική ζωή συρρικνώνεται. Και αυτό, όχι μόνο στην Ελλάδα. Οι αρπακτικός καπιταλισμός δεν έχει ανάγκη από γράμματα και τέχνες. Θέλει τα πάντα να γίνουν εμπορεύματα που να φέρνουν κέρδη. Και ας κάνουμε μια ακραία υπόθεση. Αν η Εκκλησία έδινε το «μάνατζμεντ» σε ιδιώτες, τότε αυτοί θα έβαζαν εισιτήριο για την είσοδο στον ναό και θα πουλούσαν και τα αντίδωρα. Πάντως η Καθολική Εκκλησία έχει κάνει κάποια πειράματα. Στην Παναγία της Λούρδης, αν θέλεις να έχεις ένα ηλεκτρονικό καντήλι, το νοικιάζεις.

Ανασκαφές ριάλιτι και αποπροσανατολισμός

Ανασκαφές ριάλιτι και αποπροσανατολισμός

[Πηγή: The Press Project, 03/09/2014]

Παρέμβαση των έκτακτων αρχαιολόγων για την εξέλιξη του έργου των ανασκαφών στην Αμφίπολη. Η κυβέρνηση έχει μετατρέψει την επιστημονική εργασία σε ριάλιτι για να αποπροσανατολίσει, τονίζουν σε ανακοίνωσή τους

Ο Σύλλογος Εκτάκτων Αρχαιολόγων υποστηρίζει ότι τα χρήματα που έχουν δοθεί για την ανασκαφή δεν επαρκούν ούτε για τους μισθούς επτά εργατών και καταγγέλλει ότι ο τύμβος κινδυνεύει από «δεύτερη, σύγχρονη σύληση», αφού οι κυβερνώντες βλέπουν το εύρημα «πρωτίστως από την εμπορευματική του πλευρά, βασικά σαν υποσχόμενη νέα τουριστική ατραξιόν της γενικώς εκποιούμενης χώρας».

Η δύση της Δύσης και η ανατολή του σκότους

Η δύση της Δύσης και η ανατολή του σκότους

του Γιώργου Πήττα

[Πηγή: tvxs, 23/08/2014]

Μου θυμίζει η Ευρώπη αυτή τη στιγμή, την αρχαία Ρώμη λίγο πριν την πτώση της.

Φέρτε στο νου σας τις εικόνες των λιπόσαρκων παρακμασμένων συγκλητικών, των καλοαναθρεμμένων αξιωματούχων, των νυσταλέων στρατηγών που η ευδαιμονία τους δεν άντεξε τον γιγαντισμό της Αυτοκρατορίας  και κλάταρε κυριολεκτικά για να παραδοθεί στην επέλαση των χριστιανών τότε.

Μοιράστηκε στα δύο και βυθίστηκε στις Σταυροφορίες, στους σκοτεινούς αιώνες, την Ιερά Εξέταση, την δαιμονοποίηση του ελληνικού πνεύματος και του ορθολογισμού.

Αντικαταστήστε τώρα, όλους αυτούς με τους σημερινούς γραφειοκράτες της Ε.Ε. τους καλοπληρωμένους υπαλλήλους των Βρυξελλών και του Στρασβούργου, τους παρλαπίπες πολιτικούς που «κάνουν παιχνίδι» στις συνόδους των 27, των G8, και των πάσης φύσεως «συλλογικών οργάνων» της σημερινής Αυτοκρατορίας.

Το μεθοδευμένο πλήγμα κατά του Ελληνισμού

Το μεθοδευμένο πλήγμα κατά του Ελληνισμού

Οι Μετατοπίσεις εννοιών, η Πολιτική Ορθότητα και o Μετάνθρωπος

Του Κων/νου Π. Ρωμανού, 
καθηγητού Φιλοσοφίας στο Παν/μιο του Αιγαίου

[Δημοσιεύθηκε στο Τρίτο Μάτι τ.221, Ιούνιος 2014]

Πριν από χρόνια παρακολουθούσα μεγάλη διαδήλωση στη λεωφόρο Αλεξάνδρας των Αθηνών, με συμμετοχή ξένων οργανώσεων και μεγάλα πανό που απαιτούσαν: «έξω η ξενοφοβία και ο ρατσισμός!» και αναρωτήθηκα με οργή: πώς προέκυψε αυτό; Γιατί οι δικοί μας νεολαίοι δυσφημούν την Ελλάδα ως ρατσιστική χώρα, τώρα μάλιστα που πολλοί ξένοι τουρίστες έχουν συρρεύσει να παρακολουθήσουν αγώνες αθλητικούς στην παραλιακή ακτή της Αθήνας και θα μεταφέρουν τις εντυπώσεις στην πατρίδα τους; Και από πότε διεπιστώθη ότι οι Έλληνες είναι «ρατσιστές», παρά το ότι οι πόλεις και τα σχολεία της φιλοξενούν τεράστιο αριθμό αλλοδαπών, οι οποίοι ενθαρρύνονται να εισέλθουν μαζικά, χωρίς χαρτιά, μέσα από αφύλακτα σύνορα; Και πώς οι αρχές επιτρέπουν διαδηλώσεις τόσο βλαπτικές για την Ελλάδα στο εξωτερικό αλλά και στο εσωτερικό;

 Διότι ναι μεν είχα ήδη τότε κάποιες φορές αναρωτηθεί, πώς συνέβη μέσα σε λίγα χρόνια να έχει γεμίσει ο τόπος ξένους πληθυσμούς και γιατί άραγε συμβαίνει αυτό και που οδηγεί, ούτε είχα ονειρευθεί, όμως, ότι οι απορίες μου αυτές πιθανότατα ήσαν αποκυήματα μιας... ρατσιστικής προσωπικότητας. Ούτε ότι οι ανησυχίες και, έστω, οι φόβοι μου για την ξαφνική επέλαση παράνομων ξένων σήμαιναν ότι διακατέχομαι από φοβία, που είναι παθολογική κατάσταση.

Χρήστος Γιανναράς: Πώς ανασταίνεται μια πεθαμένη κοινωνία

Πώς ανασταίνεται μια πεθαμένη κοινωνία

Του Χρήστου Γιανναρά

[Πηγή: Palmografos, 21/07/2014] 

Με ποιο κριτήριο θα διακρίνουμε το «καινούργιο» στην πολιτική, αν τυχόν και οψέποτε εμφανιστεί; Πώς θα ξεχωρίσουμε τη διαφορετική οπτική, τον προγραμματικό ρεαλισμό, τον αυθεντικό ηγέτη;

Κριτήριο στέρεο και δοκιμασμένο είναι η αλλαγή «γηπέδου», αλλαγή των όρων του «παιχνιδιού» – η συνεπής άρνηση του καινούργιου να παίξει στο «γήπεδο» του παλιού και με τους όρους του παλιού. Λίγο πιο συγκεκριμένα, αλλά πάντοτε ενδεικτικά: Το κριτήριο είναι ότι το καινούργιο αρνείται να συμβιβαστεί με «βελτιώσεις» του παλιού, με την επιδιόρθωση της καταστροφής και της παρακμής, με το να κουράρει το από γεννησιμιού του διεστραμμένο.

Έφυγε ο Οδυσσέας Χατζόπουλος

Έφυγε ο Οδυσσέας Χατζόπουλος

[Πηγή: Ζούγκλ@, 27/06/2014]

Ο Οδυσσέας Χατζόπουλος έφυγε. Έτσι απλά. Έφυγε κυριολεκτικά από τη ζωή γιατί δεν ήθελε να συνεχίσει. Επειδή το τελευταίο μοντέλο που άλλοι είχαν επιλέξει για εκείνον δεν του άρεσε. Επειδή δεν γούσταρε άλλο αυτή την συνεχιζόμενη υποχρεωτική υποβάθμιση της ανθρώπινης ζωής και των αξιών της.

Είτε το πιστεύετε είτε όχι κι επειδή θα μου τα έχωνε εάν το έκρυβα, έφυγε επειδή βαρέθηκε όλο το φάσμα του πολιτικού γίγνεσθαι με το οποίο η ζωή του από διαφορετικούς δρόμους ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη.

Έπαψε να προσέχει τον εαυτό του, παρά τις αγωνιώδεις προσπάθειες την αγαπημένης του Αθηνάς και των γιατρών του, αρνήθηκε την ινσουλίνη του επανειλημμένα και αποφάσισε να ταξιδέψει ελεύθερος.

“ΕΙΝΑΙ ΣΑΦΕΣ ΠΩΣ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ...”

“ΕΙΝΑΙ ΣΑΦΕΣ ΠΩΣ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ...”

[Πηγή: iskra, 18/06/2014]

Του Ν. ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Στο αριστούργημά του «Το κατά Ιησούν Ευαγγέλιον» (εκδόσεις Καστανιώτη) που πολεμήθηκε όσο λίγα από την Εκκλησία και που η πορτογαλική κυβέρνηση το απέσυρε από το Ευρωπαϊκό Βραβείο Μυθιστορήματος με το αιτιολογικό ότι… «δεν εξέφραζε τη χώρα», γράφει:

«O Ιησούς σηκώθηκε, ένιωσε μια άπειρη δύναμη να ξυπνά στο πνεύμα του, εκείνη την ώρα ήταν ικανός να κάνει τα πάντα, να διώξει το θάνατο από εκείνο το κορμί, να κάνει να επιστρέψει σ' αυτό η ύπαρξη και το είναι του ακέραια, ο λόγος, η κίνηση, το γέλιο και το δάκρυ ακόμη, όχι όμως κι ο πόνος, μπορούσε να πει, Εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή, όποιος σε μένα πιστεύει, ακόμη και νεκρός, θα ζήσει, και θα ρωτούσε τη Μάρθα. Εσύ το πιστεύεις αυτό, και εκείνη θα απαντούσε, Ναι, πιστεύω ότι είσαι ο γιος του Θεού που θα ερχόταν στον κόσμο, κι έτσι, αφού βρίσκονται όλα τα χρειώδη διαθέσιμα και παρατεταγμένα, η δύναμη και η δυνατότητα, η θέληση να τις χρησιμοποιήσει, το μόνο που λείπει είναι ο Ιησούς, κοιτάζοντας το εγκαταλειμμένο από την ψυχή του σώμα, απλώνοντάς του τα χέρια, δείχνοντάς του το δρόμο της επιστροφής, να πει, Λάζαρε, σήκω, κι ο Λάζαρος να σηκωθεί, γιατί ο Θεός το θέλησε, ακριβώς όμως εκείνη τη στιγμή, την πραγματικά τελευταία και έσχατη, η Μαρία η Μαγδαληνή βάζει το χέρι της πάνω στον ώμο του Ιησού και του λέει. Κανείς δεν έχει αμαρτήσει τόσο στη ζωή του που ν' αξίζει να πεθάνει δυο φορές, και τότε ο Ιησούς άφησε τα χέρια του να πέσουν και βγήκε έξω να κλάψει».