Η παγκοσμιοποιητική “Αριστερά” του συστήματος και τα λαϊκά στρώματα

[Πηγή: Αντιπαγκοσμιοποίηση, Αυτοδυναμία, Περιεκτική Δημοκρατία, 17/02/2017]

Σχόλιο: Το παρακάτω άρθρο του στοχαστή Πωλ Κραιγκ Ρόμπερτς (Paul Craig Roberts) στηλιτεύει την πλήρη ενσωμάτωση της «Αριστεράς» στη Νέα Διεθνή Τάξη και τη βρώμικη προδοσία από μέρους της των θυμάτων της παγκοσμιοποίησης, κάτι που έχει ως εύλογο αποτέλεσμα τη δικαιολογημένη στροφή τους στον Τραμπ και τους νέο-εθνικιστές. Αφιερώνοντας σήμερα όλη την ενέργεια και τους πόρους της σε άθλιες (πολλές χρηματοδοτούμενες βέβαια από τον Σόρος κλπ.) μαζικές εκστρατείες ενάντια στον Τραμπ, στην πραγματικότητα στρέφεται ενάντια στα λαϊκά κινήματα κατά της παγκοσμιοποίησης, που τα χαρακτηρίζει έμμεσα ή άμεσα ως ρατσιστικά, ακροδεξιά ή ακόμα και φασιστικά. Και αυτό επειδή δεν ακολουθούν την άκρως αποπροσανατολιστική ατζέντα της Υπερεθνικής και της Σιωνιστικής Ελίτ για την ακλόνητη υπεράσπιση των υποτιθέμενων «ατομικών δικαιωμάτων», που είναι γνωστό ότι από τη φύση τους στρέφονται ενάντια στη συλλογική αυτονομία, τη βάση της πραγματικής δημοκρατίας και της αυτονομίας των πολιτών.

Ο θάνατος της Αριστεράς

του Paul Craig Roberts

Σε αρκετές περιπτώσεις είχα θέσει στις στήλες μου το ρητορικό ερώτημα: Τι έγινε η Αριστερά; Σήμερα θα απαντήσω στο ερώτημα. Η απάντηση είναι ότι η Ευρωπαϊκή και η Αμερικανική Αριστερά, η οποία παραδοσιακά αγωνιζόταν για την εργατική τάξη (ψωμί και ειρήνη) δεν υπάρχει πια. Η υπόθεση για την οποία αγωνίζονται τώρα, αυτοί που παριστάνουν πως είναι η σημερινή «Αριστερά», είναι οι πολιτικές ταυτότητας.

Όχι πια σεξ, μόνο ακτιβισμός…

Παρακολουθώντας τις τηλεοπτικές καμπάνιες αμερικανικών εταιρειών ένας εξωγήινος (και ελαφρώς αφελής) παρατηρητής θα πίστευε ότι οι διαφημιστές έχουν κηρύξει πόλεμο στον Τραμπ με μηνύματα υπέρ των μεταναστών και των μειονοτήτων. Πρόκειται όμως για μια τάση που ξεκίνησε αρκετά χρόνια πριν. Οταν συνειδητοποίησαν ότι… το σεξ δεν πουλάει.

του Άρη Χατζηστεφάνου

[Πηγή: Info-War, 12/02/2017]

Για δεκαετίες τα ημίχρονα του Super Bowl, του πρωταθλήματος του αμερικανικού ποδοσφαίρου, αποτελούσαν για τους διαφημιστές μια διονυσιακή τελετή (κατ’ άλλους ζωοπανήγυρη), όπου θυσίαζαν την αξιοπρέπεια του ανθρώπινου σώματος στον θεό του καταναλωτισμού. Φέτος όμως οι μεγαλύτερες εταιρείες ξόδεψαν δεκάδες εκατομμύρια δολάρια για να προωθήσουν μηνύματα υπέρ των μεταναστών, της ισότητας και των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤ –ό,τι ενοχλεί, δηλαδή την Αμερική του Τραμπ.

Ο πόλος της παγκοσμιοποίησης σε κρίση

Ο πόλος της παγκοσμιοποίησης σε κρίση

Οι παγκόσμιας κλίμακας ανακατατάξεις απαιτούν νέους προσδιορισμούς για να κατανοηθούν

του Σπύρου Παναγιώτου

[Πηγή: Δρόμος της Αριστεράς, 31/01/2017]

Ζούμε σε μια εποχή ραγδαίων παγκόσμιων αλλαγών. Οι ΗΠΑ και η Μεγάλη Βρετανία, δύο χώρες σταυροφόροι της ελευθερίας των αγορών, σήμερα βρίσκονται στη δίνη ενός μεγάλου, κοινωνικού και πολιτικού διχασμού, αναζητούν νέους προσανατολισμούς και επιχειρούν να διαμορφώσουν νέες συμμαχίες. Συγκρούονται οξύτατα με τον κόσμο και τις αξίες που δημιούργησαν και επέβαλαν παγκόσμια, εδώ και δεκαετίες.

Ο άλλοτε ενιαίος πόλος της παγκοσμιοποίησης σήμερα βρίσκεται βαθιά διχασμένος. Ο κόσμος χωρίς σύνορα, χωρίς κράτη-έθνη, ο κόσμος των αλληλεξαρτώμενων οικονομιών λαχανιάζει. Παλιές αντιθέσεις, με νέο σχήμα και μορφή, την ίδια όμως οξύτητα, αναπτύσσονται καθιστώντας ρευστό και απρόβλεπτο το μέλλον. Ο οικονομικός προστατευτισμός επιστρέφει απειλώντας με διάλυση παγκόσμιες συμφωνίες.

Η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ

Του Σαμίρ Αμίν

[Πηγή: σχέδιο-Β, 29/12/2016]

1. Η πρόσφατη εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ, το Brexit, η αύξηση της επιρροής των φασιστικών δυνάμεων στην Ευρώπη, αλλά και, σε καλύτερη κατεύθυνση, η εκλογική νίκη του Σύριζα στην Ελλάδα και η άνοδος του Podemos, στην Ισπανία, αποτελούν εκδηλώσεις του βάθους της κρίσης του συστήματος του παγκοσμιοποιημένου νεοφιλελευθερισμού. Αυτό το σύστημα, που πάντα θεωρούσα μη βιώσιμο, υφίσταται ρήγματα μπροστά στα μάτια μας μέσα στον ίδιο τον πυρήνα του. Όλες οι προσπάθειες να το σώσουν με μικρές προσαρμογές –προκειμένου να αποφύγουν τα χειρότερα- είναι καταδικασμένες να αποτύχουν.

“Νέος Αέναος Πόλεμος”, η εξέλιξη του πολέμου στον 21ο αιώνα

"Δια την των χρημάτων κτήσιν πάντες οι πόλεμοι γίγνονται”.
Πλάτων

Γράφει ο Γελωτοποιός

[Πηγή: Νόστιμον Ήμαρ, 27/10/2016]

Στο “1984” ο Όργουελ αναφέρεται στον διαρκή πόλεμο, μια αυτοτροφοδοτούμενη και αέναη κατάσταση. Και φαίνεται ότι η δυστοπία του επιβεβαιώνεται ξανά, στο νέο μοντέλο πολέμου του 21ου αιώνα.

Οι πόλεμοι μεταξύ κρατών, μέχρι την αρχή του 20ου αιώνα, ήταν σύντομοι. Οι αντιμαχόμενες πλευρές προσπαθούσαν να οδηγηθούν σε μία αποφασιστικής σημασίας μάχη, της οποίας η κατάληξη θα ήταν η βάση για ακόλουθες διαπραγματεύσεις ειρήνης.

Στον 20ο αιώνα, στους δύο παγκόσμιους πολέμους, πολλά δεδομένα άλλαξαν, όμως οι εμπόλεμοι συνέχισαν να προσπαθούν να “κερδίσουν τον πόλεμο”, έστω κι αν η “αποφασιστική μάχη” ήταν η αποτρόπαια επίδειξη της ατομικής βόμβας.

To υπόβαθρο πίσω από το φαινόμενο Σάντερς

To υπόβαθρο πίσω από το φαινόμενο Σάντερς

Το βάθεμα της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης στις ΗΠΑ στρέφει σε αναζήτηση λύσης στα αριστερά του αμερικανικού δικομματισμού

Του Μωυσή Λίτση

[Πηγή: Η Οικονομία με Άλλο Μάτι, 28/04/2016]

Είναι ίσως από τις λίγες φορές που η προεκλογική περίοδος στις ΗΠΑ, έχει αποκτήσει τόσο μεγάλο ενδιαφέρον εξαιτίας των εκλογικών επιτυχιών των δύο μέχρι χθες αουτσάιντερ: Του πολυεκατομμυριούχου της αγοράς ακινήτων Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος διεκδικεί  το χρίσμα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και του «σοσιαλιστή» Μπέρνι Σάντερς που ξεκινώντας από πολύ χαμηλά ποσοστά και χωρίς την άπλετη χρηματοδότηση της αντιπάλου του, πρώην υπουργού Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον, έχει καταγάγει σημαντικές νίκες στις προκριματικές εκλογές για το χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος και έχει δημιουργήσει ένα πρωτοφανές για τα τελευταία χρόνια κίνημα στις ΗΠΑ.

“Το μεγάλο σορτάρισμα”, μια εξαιρετική ανατομία της κρίσης

“Το μεγάλο σορτάρισμα”, μια εξαιρετική ανατομία της κρίσης

Σκηνή από την ταινία The Big Short

«Οι ανώτερες τάξεις αυτής της χώρας τη βίασαν. Γαμήσατε κόσμο. Χτίσατε ένα κάστρο για να γδέρνετε τον κοσμάκη» (Έισμαν, ρεπουμπλικανικής πολιτικής προέλευσης, εκ των πρωταγωνιστών του μεγάλου σορταρίσματος).

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

23/01/2016

Από το 2007 ακόμη, όταν οι οικονομικές σελίδες του διεθνούς Τύπου ξεχείλιζαν από ρεπορτάζ για την αγορά υποβαθμισμένων στεγαστικών δανείων, υπήρχαν αναφορές σε κεφάλαια αντιστάθμισης κινδύνου τα οποία έγκαιρα είχαν επενδύσει στην καταστροφή που θα ξέσπαγε και κέρδισαν μυθικά ποσά. Ωστόσο, αυτό που έμενε στον αναγνώστη ήταν πως ακόμη κι αυτή η εξαιρετικά ολιγομελής ομάδα απλώς έτυχε να κερδίσει. Σε μια χαοτική αγορά όπου τζογάρεται ακόμη κι η ατμοσφαιρική θερμοκρασία, με το μοναδικό ερώτημα να αφορά το αν και μέχρι ποιού ποσού θα βρεις αντισυμβαλλόμενο, οι κερδισμένοι της αγοράς ενυπόθηκων δανείων χαμηλής εξασφάλισης απλώς και μόνον έτυχε να βρεθούν στη σωστή θέση του στοιχήματος. Λάθος!

Volkswagen: το κατσαριδάκι του γερμανικού καπιταλισμού

Volkswagen: το κατσαριδάκι του γερμανικού καπιταλισμού

Άρης Χατζηστεφάνου

[Πηγή: efsyn, 26/09/2015]

Από το Βερολίνο του Χίτλερ μέχρι την καγκελαρία της Μέρκελ και από την Αμερική του Ρούζβελτ μέχρι τον Λευκό Οίκο του Ομπάμα, οι αυτοκινητοβιομηχανίες των αναπτυγμένων κρατών γίνονταν καθρέφτης των εξελίξεων στην παγκόσμια οικονομία. Το σκάνδαλο της Volkswagen ήρθε απλώς να καταρρίψει μερικούς από τους μύθους για το σύγχρονο πρόσωπο του καπιταλισμού.

Το αυτοκίνητο δεν θα αποτελεί πλέον ένα όργανο που θα διχάζει τις τάξεις αλλά ένα μέσο μεταφοράς για όλους τους ανθρώπους

Αδόλφος Χίτλερ

Στριμωγμένος σε ένα σχετικά μικρό γραφείο σχεδίαζε και ξανασχεδίαζε ένα μικρό αυτοκινητάκι.

Μπορεί κανένας να μην αναγνώριζε το καλλιτεχνικό του ταλέντο (κάτι που η ανθρωπότητα το μετάνιωσε αρκετές φορές έκτοτε), τα χρόνια όμως που είχε περάσει σαν ζωγράφος τον βοηθούσαν στις λεπτομέρειες.

Independent: Έτοιμη για διάλυση η Ελλάδα – Θα γίνει… τροφή στις πεινασμένες για κέρδη επιχειρήσεις

Independent: Έτοιμη για διάλυση η Ελλάδα – Θα γίνει… τροφή στις πεινασμένες για κέρδη επιχειρήσεις

[ PARTISAN.GR.: ΠΟΙΑ ΑΝΑΠΤΥΞΗ; – ΠΟΙΕΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ; 

Μεγαλύτερο κατά 6,2 δισ. ευρώ θα είναι το νέο πακέτο διάσωσης προς την Ελλάδα, εκτιμά η Frankfurter Allgemeine Zeitung, επικαλούμενη το Reuters.

Προς τι λοιπόν όλη αυτή αφαίμαξη του ελληνικού λαού;

«Το τελευταίο πρόγραμμα διάσωσης δεν έχει να κάνει τίποτα με χρέος, αλλά με ένα πείραμα ακραίου καπιταλισμού, που καμία χώρα της Ε.Ε. δεν τόλμησε ποτέ να δοκιμάσει»... Για πείραμα ακραίου καπιταλισμού που συντελείται στην Ελλάδα κάνει λόγο ο αρθρογράφος της  Independent. Στο 201% του ΑΕΠ θα βρίσκεται το χρέος της Ελλάδας το 2016 μόλις πάρει η χώρα τα νέα δάνεια σύμφωνα με τα γερμανικά ΜΜΕ! Η πρόβλεψη αυτή ξεπερνάει σε απαισιοδοξία ακόμα και την πρόβλεψη της έκθεσης του ΔΝΤ που προέβλεπε 200% αλλά το 2020. Με τέτοιο ποσοστό οποιαδήποτε συζήτηση για ανάπτυξη και επενδύσεις στην χώρα απλά ακούγεται ως ανέκδοτο. Όπως ανέκδοτο είναι και ότι αυτά θα είναι τα τελευταία μέτρα.

Μέσα σε ένα χρόνο λοιπόν θα ξεπεραστεί ακόμα και το ψυχολογικό αλλά και ουσιαστικό όριο του 200%... όσο για το «ΟΧΙ» στο ΕυρωΝταχάου θα φθάσει σύντομα στο 70%!

Η μεγάλη εικόνα των πραγμάτων

Η μεγάλη εικόνα των πραγμάτων

Η εικόνα των εμπορικών συναλλαγών αποκαλύπτει το λόγο που η Γερμανία παίζει σκληρό παιχνίδι με την Ελλάδα: “είτε παραδίνεστε πλήρως ή φεύγετε από το ευρώ”. Αυτό που θέλει η Γερμανία είναι να διατηρήσει τη συνεργασία με τη Γαλλία και να κυριαρχεί στην Ανατολική Ευρώπη, ως οικονομικό της δορυφόρο, βασιζόμενη στην Πολωνία. Έτσι η Ελλάδα, η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Ιταλία θα αντιμετωπίσουν τείχος γερμανικής αδιαλλαξίας. Αυτά περί της ευρωπαϊκής “ολοκλήρωσης” -- λειτουργεί μόνο όσο η Γερμανία υπαγορεύει τους κανόνες.

Του Πέπε Εσκομπάρ

[Πηγή: σχέδιο Β, 05/03/2015]

Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ είπε κάποτε: “Αισθάνομαι μόνος χωρίς έναν πόλεμο”. Του έλειπε, επίσης, πολύ μια αυτοκρατορία. Ο διάδοχος του Τσόρτσιλ, “η “αυτοκρατορία του χάους” βρίσκεται σήμερα στην ίδια αμηχανία. Κάποιοι πόλεμοι –όπως στην Ουκρανία μέσω αντιπροσώπων-- δεν πάνε τόσο καλά.

Η απώλεια της αυτοκρατορίας εκδηλώνεται με μυριάδες κινήσεις από επιλεγμένους παίκτες που στοχεύουν σε έναν πολυπολικό κόσμο.

Έτσι οι ΗΠΑ έχουν σχεδόν παλαβώσει , δίνουν στη δημοσιότητα εξωφρενικές, χρωματισμένες από τη CIA, προβλέψεις, σύμφωνα με τις οποίες η Ρωσία αποσυντίθεται και η Κίνα γίνεται κομμουνιστική δικτατορία ...

Το Νταβός της Ελλάδας και της σιωπής

Το Νταβός της Ελλάδας και της σιωπής

Αντίθετα με τα προηγούμενα Οικονομικά Φόρα του Νταβός, το φετινό ψιθυρίζει τις ανησυχίες του για την αυτοκαταστροφική φύση του καπιταλισμού και τη δυναμική της κοινωνικής αντίστασης, ακόμη κι αν η τελευταία απουσιάζει από τα δρώμενα της ελβετικής πόλης.

Του Αχιλλέα Φακατσέλη

[Πηγή: ThePressProject, 24/01/2015]

Νταβός 2015. Χιονισμένοι μπάτσοι, με το χέρι στη σκανδάλη και παγωμένο βλέμμα, ποζάρουν με φόντο ένα πολύ οικείο logo: World Economic Forum. Φέτος, τούτες τις μέρες (21-24 Ιανουαρίου) στο ελβετικό χειμερινό θέρετρο του Νταβός, πραγματοποιείται το 45ο ετήσιο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, γι’ αυτό οι ένοπλοι ξεροσταλιάζουν στο χιόνι περιμένοντας τον λαό-εχθρό που θα θελήσει να χαλάσει το πάρτι της παγκόσμιος ολιγαρχίας του πλούτου. Μάταια. Οι πλούσιοι νίκησαν με καθωσπρέπει τρόπο : απλά, κανείς διαδηλωτής δεν μπορεί να πάει πλέον στο Νταβός.

Στην ακμή του κινήματος της αντιπαγκοσμιοποίησης, το Νταβός άστραφτε από εξεγερτική χαρά. Χιλιάδες διαδηλωτές έζωναν την περίμετρο της πόλης, έστηναν οδοφράγματα, έκραζαν τους ηγέτες κρατών που χαριεντίζονταν στις «οικογενειακές» φωτογραφίσεις τους.

TTIP, CETA, TiSA, TTP: ο καπιταλισμός του κοντινού μέλλοντος

TTIP, CETA, TiSA, TTP: ο καπιταλισμός του κοντινού μέλλοντος

Γιάννης Κιμπουρόπουλος

[Πηγή: RPROJECT, 22/12/2014]

Το τέρας, αόρατο και πανταχού παρόν

Ενώ οι ανυποψίαστοι ιθαγενείς της Γηραιάς Ηπείρου ασχολούνται με το αν ο Ντράγκι θα αποτολμήσει την «ποσοτική χαλάρωση» ή πώς η Ελλάδα θα αποφύγει το «εκλογικό ατύχημα», στα πιο απρόσιτα για την κοινή γνώμη κτήρια των Βρυξελλών, της Ουάσιγκτον κι άλλων μητροπόλεων σχεδιάζεται το απώτερο μέλλον του παγκόσμιου καπιταλισμού. Ελάχιστοι υποψιάζονται ότι κάποια περίεργα αρχικά, που μπαίνουν στη δημόσια σφαίρα –TTIP, TiSA, CETA, TTP– στο μέλλον θα καθορίζουν απίστευτες λεπτομέρειες της καθημερινότητας των ανθρώπων: τι θα τρώνε, τι φάρμακα θα παίρνουν, πώς θα αμείβονται, αν θα κατοικούν σε κυρίαρχα κράτη ή σε «αποικίες» πολυεθνικών επιχειρήσεων. 

Μην πυροβολείτε τους ολιγάρχες

Μην πυροβολείτε τους ολιγάρχες

Διεθνή μέσα ενημέρωσης κάνουν λόγο για ολιγάρχες που ελέγχουν την Ελλάδα. Ποιος περίμεναν να κυβερνά; Το αόρατο χέρι του Ανταμ Σμιθ;

Του Άρη Χατζηστεφάνου

[Πηγή: Info-War, 02/11/2014]

Δημοκρατία, έλεγε ο Αριστοτέλης, είναι το καθεστώς στο οποίο κυριαρχούν οι ελεύθεροι και φτωχοί, ενώ ολιγαρχία, όταν κυριαρχούν οι πλούσιοι και ευγενούς καταγωγής. Ο ορισμός είναι τόσο ξεκάθαρος ώστε είναι σχεδόν αδύνατο να τον ξεχάσεις. Στο πέρασμα των χρόνων, όμως, πολλοί ήταν οι πλούσιοι και ολιγάριθμοι που προσποιούνταν ότι δεν τους αρμόζει ο τίτλος του ολιγάρχη. Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης ο όρος «ολιγάρχες» έφτασε να χρησιμοποιείται σχεδόν αποκλειστικά για τους νέους επιχειρηματίες της Ρωσίας και του πρώην ανατολικού μπλοκ που θησαύρισαν σε διάστημα λίγων ημερών λεηλατώντας τη δημόσια περιουσία. Ο όρος επανήλθε στο καθημερινό λεξιλόγιο της Δύσης μετά την πραξικοπηματική ανατροπή της ουκρανικής κυβέρνησης από την Ε.Ε. και τις ΗΠΑ.

Πώς εκτροχιάστηκε ο καπιταλισμός, διερωτάται το «Spiegel»

Πώς εκτροχιάστηκε ο καπιταλισμός, διερωτάται το «Spiegel»

Η παγκόσμια οικονομία μπορεί να επανεφεύρει τον εαυτό της;

[Πηγή: ΒΗΜΑ,  30/10/2014]

Έξι χρόνια μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers, η ανάπτυξη στον βιομηχανοποιημένο κόσμο είναι μηδαμινή, ένα ακόμη κραχ φαίνεται πιθανό και το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών συνεχίζει να διευρύνεται. Μπορεί η παγκόσμια οικονομία να επανεφεύρει τον εαυτό της; αναρωτιέται το «Spiegel» σε άρθρο του με τίτλο «Το σύστημα ζόμπι: πώς εκτροχιάστηκε ο καπιταλισμός».

Το γερμανικό περιοδικό παρατηρεί ότι ο όρος «συμπερίληψη» ακούγεται πλέον σε μέρη όπου δεν ακουγόταν ποτέ στο παρελθόν, όπως στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός ή στην ετήσια συνάντηση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ). Σημαίνει τη δυνατότητα να επιτραπεί σε όσο περισσότερα κοινωνικά στρώματα να επωφεληθούν από την οικονομική πρόοδο.

Οταν έπεσε το Τείχος του Βερολίνου πριν από 25 χρόνια, το φιλελεύθερο οικονομικό μοντέλο της Δύσης φαινόταν ότι θα σάρωνε. Σήμερα κανείς δεν μιλάει πλέον για τα οφέλη του απρόσκοπτου καπιταλισμού. Ολοι μιλούν για «στασιμότητα».

«Κάνε τον εαυτό σου ζητιάνο»: το τελευταίο καταφύγιο ενός οικονομικού συστήματος που πεθαίνει

«Κάνε τον εαυτό σου ζητιάνο»: το τελευταίο καταφύγιο ενός οικονομικού συστήματος που πεθαίνει

Η φράση αυτή προέρχεται από τον Bill Buckler, εκδότη του οικονομικού newsletter Privateer (Κουρσάρου), έναν ιδιόρρυθμο οικονομικό αναλυτή και ακτιβιστή, που ξεστόμισε τον μοναδικό όρο που περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο την τρέλλα που έχει πιάσει τον κόσμο: «κάνε τον εαυτό σου ζητιάνο» (δηλ. την «πολιτική της καταστροφής του εαυτού σου»). Σε αντίθεση με την δεκαετία του ’30, όταν το σλόγκαν της κατάστασης ήταν «κάνε τον γείτονά σου ζητιάνο» και η οποία έφθασε στο αποκορύφωμά της κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αυτή την φορά το πρότυπο είναι ότι αυτός που αυτομολεί πρώτος κερδίζει… ακόμα και για λίγα δευτερόλεπτα. (Beggar-thy-self vs Beggar-thy-neighbor). Επειδή μόλις ολοκληρωθεί η διαδικασία «γίνε ζητιάνος», θα σηματοδοτήσει το τέλος όχι μόνο του κεντρικού τραπεζικού καθεστώτος, και τις ημέρες της συσσώρευσης υπερβολικού πλούτου από τους παγκόσμιους χρηματιστές, αλλά επίσης την λήξη των 140 χρόνων του «κράτους προνοίας» του Μπίσμαρκ που είναι ο κύριος κατηγορούμενος για την δημιουργία τρισεκατομμυρίων φανταστικού πλούτου από το πουθενά. 
Όπως τελειώνει το σύστημα του παραστατικού χρήματος (fiat money system), έτσι θα τελειώσει και η ψευδαίσθηση ότι οι ανεπτυγμένες καπιταλιστικές κοινωνίες θα μπορούν να συντηρούν εκατοντάδες εκατομμύρια σημερινούς και μελλοντικούς συνταξιούχους. Και μ’ αυτό θα έρθει και η «κοινωνική αστάθεια» που σηματοδοτεί πάντα το τέλος ενός αποτυχημένου νομισματικού καθεστώτος και την αποδοχή της παγκόσμιας χρεωκοπίας.

Ebolanomics: Φάρμακα για όλους τους (πλούσιους) ανθρώπους

Ebolanomics: Φάρμακα για όλους τους (πλούσιους) ανθρώπους

Επιμέλεια, μετάφραση: Αλέξανδρος Στεργιόπουλος

[Πηγή: Το Περιοδικό, 06/10/2014]

Ο τομέας της υγείας στον καπιταλισμό κινείται στα όρια της φράσης «Ζήσε και άσε τους άλλους να πεθάνουν». Παραφράζοντας θα λέγαμε «Ζήσε πλούσιε και άσε τους φτωχούς να πεθάνουν». Επειδή όμως δεν έχουμε να κάνουμε με ταινία του Τζέιμς Μποντ, όπου το «καλό» πάντα κερδίζει στο τέλος, η κατάσταση στον χώρο είναι απελπιστική. Με αφορμή την εκδήλωση του ιού Έμπολα βρήκαμε ένα διαφωτιστικό άρθρο για τον τρόπο λειτουργίας των φαρμακευτικών εταιρειών και της επίδρασής τους στην παγκόσμια υγεία. Προς το χειρότερο φυσικά. Το κείμενο υπογράφεται από τον James Surowiecki, συνεργάτη του The New Yorker.

Στόχος: οι (πολλοί) εύποροι

«Ο θανατηφόρος αιμορραγικός πυρετός Έμπολα, ανακαλύφθηκε το 1976 και στοίχειωσε το κοινό για 20 χρόνια από τότε που κυκλοφόρησε το βιβλίο τού Richard Preston The Hot Zone. Παρ’ όλα αυτά, σε όλο αυτό το διάστημα, κανένα φάρμακο δεν έχει εγκριθεί για την αντιμετώπιση της νόσου. Τώρα, το φονικό ξέσπασμα μαίνεται στη Δυτική Αφρική και δεν υπάρχουν εργαλεία να το σταματήσουν. (Αναλώσιμα πειραματικού φαρμάκου ήδη εξαντλήθηκαν, αφού δόθηκαν σε δύο αμερικανούς ασθενείς). Η έλλειψη θεραπείας του Έμπολα είναι ενοχλητική. Εντούτοις, δεδομένου του τρόπου με τον οποίο χρηματοδοτείται η ανάπτυξη φαρμάκων, είναι κάτι προβλέψιμο.

Περί καπιταλισμού και νυχτερίδων

Περί καπιταλισμού και νυχτερίδων

Ο καπιταλισμός δεν μπορεί να προχωρήσει πέρα από ένα ορισμένο όριο εκμετάλλευσης των ανθρώπινων όντων χωρίς να υπονομεύσει τις προοπτικές της επέκτασής του - Η φιλελεύθερη θεωρία συγχέει τον πλούτο και την αξία και τείνει να περιορίσει κάθε αξία στην αξία που προορίζεται για το κεφάλαιο

Του Jean-Marie Harribey*

Επιμέλεια: Βασίλης Παπακριβόπουλος

[Πηγή: Η Αυγή, 29/06/2014]

Καθώς οι καπιταλιστές έχουν μια τεράστια ικανότητα να ενσωματώνουν τα πάντα στο οικονομικό σύστημά τους, προσπαθούν επίσης να ιδιοποιηθούν τις γνώσεις και να καταργήσουν κάθε όριο στην εκμετάλλευση της φύσης. Το δόγμα στο οποίο πιστεύουν είναι το εξής: "Τα πάντα μπορούν να μετατραπούν σε χρήμα". Έτσι, μεγαλοφυείς οικονομολόγοι υπολόγισαν ότι "οι υπηρεσίες που μας προσφέρει η φύση" ανέρχονται στα 16 έως 54 τρισεκατομμύρια δολάρια! Με αυτόν τον τρόπο, όμως, μπερδεύουν την οικονομική αξία με τον πλούτο.

"Συνεπώς, η εργασία δεν είναι η μοναδική πηγή των αξιών χρήσης που παράγει, του υλικού πλούτου. Είναι ο πατέρας τους και η γη είναι η μητέρα τους".

Καρλ Μαρξ, "Το Κεφάλαιο" (1867)

Καπιταλιστική επίθεση εναντίον τού ύπνου

Καπιταλιστική επίθεση εναντίον τού ύπνου

του Crary Jonathan

[Μτφ: Παπακριβόπουλος Βασίλης]

[Πηγή: Le Monde Diplomatique, 28/06/2014]

Θεωρούμε συνήθως ότι η ανάγκη μας για ύπνο αποτελεί είτε απώλεια χρόνου, είτε μια ενοχλητική χαλάρωση της επαγρύπνησής μας. Για παράδειγμα, ο ύπνος χρησιμοποιείται ως παρομοίωση για να περιγράψει την απάθεια των λαών μπροστά στην καταπίεση που υφίστανται. Δεδομένου ότι ο καπιταλισμός έχει θέσει ως στόχο να μετατρέψει την ανθρώπινη ζωή σε μια διαδικασία αδιάκοπης παραγωγής και κατανάλωσης, μήπως θα έπρεπε να αναθεωρήσουμε αυτά τα στερεότυπα ;

Όποιος έχει ζήσει στη Δυτική Ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών σίγουρα γνωρίζει το φαινόμενο της μετανάστευσης των αποδημητικών πτηνών που διασχίζουν κάθε χρονιά ολόκληρη την αμερικανική ήπειρο. Ωστόσο, ανάμεσα στις εκατοντάδες είδη, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ένα είδος τσίχλας με λευκό λαιμό. Σε αντίθεση με τα περισσότερα από τα υπόλοιπα είδη, το συγκεκριμένο χαρακτηρίζεται από την ιδιαιτερότητα ότι, κατά τη διάρκεια της αποδημίας του, μπορεί να μείνει ξύπνιο έως και επτά συνεχόμενες ημέρες. Η ιδιαίτερη εποχιακή συμπεριφορά τού επιτρέπει να πετάει τη νύκτα και να αναζητεί την τροφή του κατά τη διάρκεια της ημέρας, χωρίς να ξεκουράζεται διόλου.

Να μπει ένα τέρμα στο ελεύθερο εμπόριο

Να μπει ένα τέρμα στο ελεύθερο εμπόριο

του Mark Bergfelf*

[Πηγή: Δρόμος της Αριστεράς, 30/06/2014]

Από τον Άνταμ Σμιθ μέχρι τον Μπιλ Κλίντον, οι ελίτ ανέκαθεν ισχυρίζονταν ότι το «ελεύθερο εμπόριο» σημαίνει λιγότερο πόλεμο και περισσότερες θέσεις εργασίας. Όμως, στην πιο πρόσφατη Ιστορία, αυτή η υπόσχεση για ανάπτυξη και ευημερία παραμένει ανεκπλήρωτη. Η οικονομική ανάπτυξη διατηρείται σε υποτονικά επίπεδα, παρά το γεγονός ότι οι εμπορικοί φραγμοί βρίσκονται σε ιστορικό χαμηλό. Το τελευταίο όραμα για ελεύθερο εμπόριο παίρνει τη μορφή της Υπερατλαντικής Συμφωνίας για το Εμπόριο και τις Επενδύσεις (TTIP), μία ζώνη από τη Βαλτική μέχρι τη Χαβάη. Σε όλο τον κόσμο οι λαοί στρέφονται ενάντια στις Ζώνες Ελεύθερου Εμπορίου. Η TTIP είναι πιθανό να τους οδηγήσει στα άκρα και στις δύο όχθες του Ατλαντικού.

Το «σοβιετικό» καθεστώς των Μνημονίων

Το «σοβιετικό» καθεστώς των Μνημονίων

Του ΜΕΝΕΛΑΟΥ ΓΚΙΒΑΛΟΥ, Αναπληρωτή καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Αθηνών

[Πηγή: ΤΟ ΠΑΡΟΝ, 29/06/2014]

Η «εποχή του Μνημονίου» παρουσιάσθηκε, τόσο από τους εγχώριους υποτελείς-εντελοδόχους όσο και από την «τρόικα» και το ευρω-ιερατείο, ως ιστορική ευκαιρία για να αποκατασταθεί η ορθολογική λειτουργία του κράτους και να «εκσυγχρονισθούν» οι θεσμοί και η παραγωγική δομή της χώρας.

Η ελληνική οικονομική δομή, το θεσμικό πλαίσιο των εργασιακών σχέσεων και η γενικότερη κουλτούρα που επικράτησε τις τελευταίες δεκαετίες θεωρήθηκαν από κορυφαίους υπουργούς της κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου, αμέσως μετά τις εκλογές του 2009, ως ύστερη μορφή «σοβιετικού μοντέλου», το οποίο επιβίωνε ενώ σύμφωνα με τους ίδιους όλος ο υπόλοιπος κόσμος «ενσωματώθηκε ομαλά» στο νεοφιλελεύθερο πρότυπο της αγοράς.