«Οδεύουμε προς το έσχατο σημείο του πάτου»: Το οργισμένο mail απεργών δικηγόρων

«Οδεύουμε προς το έσχατο σημείο του πάτου»: Το οργισμένο mail απεργών δικηγόρων

[Πηγή: left.gr, 08/12/2014]

Αναδημοσιεύουμε το mail που κυκλοφορεί από απεργούς δικηγόρους και εξηγεί με απλά λόγια τις συνέπειες του νέου νομοσχεδίου με τις αλλαγές στον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας. Πώς οι δίκες θα γίνονται πλέον στην ουσία χωρίς μάρτυρες, πως θα διευκολυνθούν οι κατασχέσεις και θα ριχτούν στο καναβάτσο οι δανειολήπτες....

«Λοιπόν, αφού τα ΜΜΕ δεν μιλούν καθόλου και θάβουν κάθε αγώνα, ας πω μια κουβέντα:

Οι δικηγόροι όλης της χώρας απεργούμε αυτές τις ημέρες όχι για τα καλά του κλάδου μας αλλά για το ότι η κυβέρνηση με το υπό ψήφιση νέο νομοσχέδιο ΚΑΤΑΡΓΕΙ και τα ελάχιστα που διδαχθήκαμε στο Πανεπιστήμιο.

Άντζελα Ντέιβις: Πρέπει να είμαστε έτοιμοι να περπατήσουμε το μακρύ μονοπάτι για την ελευθερία

Άντζελα Ντέιβις: Πρέπει να είμαστε έτοιμοι να περπατήσουμε το μακρύ μονοπάτι για την ελευθερία

Σε αυτή τη συνέντευξη η Άντζελα Ντέιβις, ακτιβίστρια, συγγραφέας και σύμβολο του κινήματος Black Power μιλάει για όσα συνδέουν μεταξύ τους τούς αγώνες ανά τον κόσμο. Αναλύοντας το μαύρο φεμινισμό, τη σημασία της συλλογικής δράσης, την Παλαιστίνη, το σύστημα της βιομηχανίας των φυλακών και πολλά άλλα, η δόκτωρ Ντέιβις υπογραμμίζει το ρόλο που μπορεί και πρέπει να παίξει ο κάθε άνθρωπος.

Συνέντευξη στον Φρανκ Μπάρατ

[Πηγή: Η εποχή, 28/09/2014]

Συχνά μιλάτε για τη δύναμη της συλλογικής δράσης και δίνετε έμφαση στη σημασία των κινημάτων. Πώς γίνεται να υπάρχει μια τέτοια δύναμη σε μια κοινωνία που προάγει τον εγωισμό και τον ατομικισμό;

Από τη στιγμή της ανάδυσης του παγκόσμιου καπιταλισμού και των σχετικών ιδεολογιών που συνδέονται με το νεοφιλελευθερισμό, έχει γίνει ιδιαίτερα σημαντικό να αναγνωρίζουμε τον κίνδυνο του ατομικισμού. Οι προοδευτικοί αγώνες –είτε εστιάζουν στο ρατσισμό, την καταπίεση, τη φτώχεια είτε σε άλλα θέματα- είναι καταδικασμένοι να αποτύχουν αν δεν προσπαθήσουν να μας κάνουν να συνειδητοποιήσουμε την ύπαρξη του καπιταλιστικού ατομικισμού. Παρόλο που ο Νέλσον Μαντέλα πάντα επέμενε ότι οι επιτυχίες του ήταν συλλογικές και ότι ήταν και επιτυχίες των ανδρών και των γυναικών που εργάζονταν μαζί του, τα μέσα ενημέρωσης προσπαθούσαν να τον αγιοποιήσουν σαν ηρωικό άτομο. Με παρόμοιο τρόπο προσπάθησαν να αποσυνδέσουν τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ από τους πολυάριθμους άντρες και γυναίκες που αποτελούσαν την ψυχή του κινήματος ελευθερίας του μέσου του 20ού αιώνα. Έχει εξαιρετική σημασία να αντισταθούμε στην ερμηνεία της ιστορίας ως έργο ηρωικών ατομικών προσωπικοτήτων ώστε να καταλάβουν οι σημερινοί άνθρωποι ότι έχουν τη δυνατότητα να γίνουν μέρος μιας όλο και μεγαλύτερης κοινότητας που αγωνίζεται.

Χρήστος Γιανναράς: Χωρίς ντροπή, χωρίς φόβο: σατραπεία

Χωρίς ντροπή, χωρίς φόβο: σατραπεία

Του Χρήστου Γιανναρά

[Πηγή: LoMak’s Blog, 21/09/2014]

Στο νεωτερικό «παράδειγμα», που καταρρέει, η σπουδαιότητα των όσων συμβαίνουν κρίνεται από την έμφαση που θα τους δώσει η τηλεόραση, τα Δελτία Ειδήσεων: Η εικόνα ενός ψυχοπαθούς θρησκόληπτου που κόβει κεφάλια συνανθρώπων του μπροστά στην κάμερα, για να συνετίσει την πολιτική των ΗΠΑ, κερδίζει την πρωτιά της σπουδαιότερης είδησης. Για μία, το πολύ δύο ημέρες. Την επομένη η σπουδαιότητα θα αποδοθεί σε κανιβαλικά «επεισόδια» ποδοσφαιρικού αγώνα. Τη μεθεπομένη, σε καινούργια φορολογικά μέτρα. Μετά, σε κάποια διαμάχη κομματικών κρετίνων. Και πάει λέγοντας.

Σε αυτή τη σχετικοποίηση του σπουδαίου είναι φυσικό να εθίζεται, με το πέρασμα των χρόνων και των δεκαετιών, ο τηλεθεατής πολίτης – και ο πιο καλλιεργημένος, ο οξυνούστερος. Συνειδητοποιεί ότι κριτήριο για τη διαβάθμιση της σπουδαιότητας είναι, απλώς, η σπουδαιοφάνεια, δηλαδή ο εντυπωσιασμός, κανένα άλλο κριτήριο. Οτι η εκζήτηση του εντυπωσιασμού επιβάλλει τη συνεχή αλλαγή των θεματικών προτεραιοτήτων (της «πρώτης είδησης»).

Μανόλης Γ. Δρεττάκης: Η δικομματική κυβέρνηση απαξιώνει και τις τρεις εξουσίες

Η δικομματική κυβέρνηση απαξιώνει και τις τρεις εξουσίες

Του Μανόλη Γ. Δρεττάκη*

[Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών, 11/07/2014] 

Στον επίλογο του βιβλίου μου «Εκπτωση Αξιών και Απαξίωση Θεσμών», που εκδόθηκε το 2005, σε ό,τι αφορά τους θεσμούς ανέφερα τα εξής:

«Στο διάστημα της εικοσαετίας 1986-2005 η απαξίωση των θεσμών αποτυπώνεται στην αποδυνάμωση, υποβάθμιση, περιθωριοποίηση ή ακόμη και –σε ορισμένες περιπτώσεις– την αχρήστευση του Συντάγματος, της Βουλής, της Δικαιοσύνης, των δημοκρατικών διαδικασιών, του Υπουργικού Συμβουλίου, των κυβερνητικών οργάνων, των ανεξάρτητων αρχών, της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και της Δημόσιας Διοίκησης. Οι πράξεις και παραλείψεις που έχουν οδηγήσει στην απαξίωση των θεσμών αυτών είναι αναρίθμητες».

Αυτουργοί στις πράξεις και παραλείψεις αυτές ήταν οι μονοκομματικές κυβερνήσεις της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ την περίοδο εκείνη. Τα ίδια κόμματα και οι μονοκομματικές κυβερνήσεις τους είναι υπεύθυνα για παρόμοιες πράξεις και παραλείψεις και την περίοδο 1974-1985, καθώς και την περίοδο 2005-2012.

Φυλακές Υψίστης Ασφαλείας: η άλλη όψη του ολοκληρωτισμού

Φυλακές Υψίστης Ασφαλείας: η άλλη όψη του ολοκληρωτισμού

Πηγή Φωτο: www.tanea.gr

του Δημήτρη Μπελαντή*

[Πηγή: Δρόμος της Αριστεράς, 07/07/2014]

Οι μείζονες αλλαγές στον Σωφρονιστικό Κώδικα και στην Ποινική Δικονομία, τις οποίες επιχειρεί αυτές τις μέρες η κυβέρνηση, δημιουργούν μια «φυλακή μέσα στη φυλακή», ένα ιδιαίτερο είδος φυλάκισης χωρίς δικαιώματα, και ώθησης των κρατουμένων στην απόγνωση και την απελπισία. Πρόκειται για ιδιαίτερες περιπτώσεις καταδικασμένων αλλά και υπόδικων(!) για αδικήματα κατά του πολιτεύματος (π.χ. εσχάτη προδοσία), για κακουργήματα του 187Α (τρομοκρατική οργάνωση ή πράξεις), για αδικήματα ληστείας ή ανθρωποκτονίας που συνδέονται με την ύπαρξη εγκληματικής οργάνωσης, για κακουργήματα με ποινή κάθειρξης άνω των δέκα ετών κ.λπ.

Με λίγα λόγια, η βαρύτητα του αδικήματος και η εικαζόμενη βαριά επικινδυνότητα του δράστη (αλλά και του υπόδικου που δεν έχει καν ακόμη καταδικασθεί) οδηγεί όχι μόνο στη βαρύτατη στέρηση της ελευθερίας του, αλλά και σε μια διαδικασία κράτησης με όρους ψυχικής εξόντωσης στις περίφημες φυλακές Γ: Όχι άδειες, λειψή επικοινωνία με οικείους και περιβάλλον, όχι καθεστώς κίνησης έξω από τα κελιά, μη ισχύς του ευεργετικού υπολογισμού για την υφ’ όρον απόλυση βάσει της εργασίας, υποχρεωτική παραμονή στις φυλακές Γ για πολυετή διάρκεια κ.ά. Ουσιαστικά, οι κρατούμενοι στις φυλακές Τύπου Γ θα τελούν σε καθεστώς «διαρκούς απομόνωσης».

Το “θάρρος των πολιτών” του Βίσμαρκ στην ελληνική κρίση

Το “θάρρος των πολιτών” του Βίσμαρκ στην ελληνική κρίση

του Κώστα Λαπαβίτσα

02/07/2014

Ο καγκελάριος Βίσμαρκ είναι γνωστός για τις αποστροφές του που συχνά-πυκνά χρησιμοποιούν με στόμφο και Έλληνες πολιτικοί, όπως την υποτιθέμενη ρήση του για τους “τρεις καθηγητές που αρκούν για να καταστρέψουν τη χώρα”. Και ο γράφων έχει βρεθεί αντιμέτωπος με την εξυπνάδα αυτή από ανθρώπους που το αναγνωστικό τους εύρος είναι στην καλύτερη περίπτωση συλλογές ρήσεων μεγάλων ανδρών. Υπάρχει όμως μια αποστροφή του Βίσμαρκ που έχει θαυμαστή εφαρμογή στη χώρα μας και αναφέρεται στο Zivilcourage, δηλαδή το “θάρρος των πολιτών”, ή ίσως το “ηθικό θάρρος”. Το 1864 ο Βίσμαρκ αποδοκιμάστηκε στο πρωσικό κοινοβούλιο για μια παρατήρηση που έκανε και συγγενής του που ήταν παρών φέρεται να του είπε: “Είχατε δίκιο σ’ αυτό που είπατε, αλλά δε λεγόταν δημόσια”. Η απάντηση του Βίσμαρκ ήταν: “Αν έχετε αυτή τη γνώμη, έπρεπε να με είχατε υποστηρίξει. Αλλά συμβαίνει συχνά σε ευϋπόληπτους πολίτες να μην έχουν το «θάρρος των πολιτών»”.

Για τους δικαστές κρίση δεν υπήρξε ποτέ, ούτε μνημόνια

Για τους δικαστές κρίση δεν υπήρξε ποτέ, ούτε μνημόνια

Για τους δικαστές η κρίση, τα μνημόνια και η καταστροφή που επέφεραν αυτά στην ελληνική κοινωνία δεν υπήρξαν ποτέ. Υπήρξαν για όλους τους άλλους Έλληνες εκτός από αυτούς.

Της Βασιλικής Σιούτη

[Πηγή: The Press Project, 25/06/2014]

Με τη σχετική τροπολογία της κυβέρνησης και του υπουργείου Οικονομικών οι μισθοί και οι συντάξεις των δικαστικών αποκαθίστανται στα προ μνημονίων επίπεδα. Και μάλιστα θα πάρουν και αναδρομικά ότι τους περιέκοψαν. Μετά από αυτό οι δικαστές μπορούν κάλλιστα να αναρωτιούνται : «κρίση; Ποια κρίση;» κι αποκομμένοι από την υπόλοιπη κοινωνία να απομακρύνονται όλο και περισσότερο από το περί δικαίου αίσθημα του ελληνικού λαού.

Η τροπολογία ήρθε να νομοθετήσει την απόφαση που πήραν οι δικαστικοί για τους ίδιους, κρίνοντας παράνομες τις περικοπές που έγιναν μόνο σε αυτούς, αφού για όλους τους υπολοίπους τις έκριναν νόμιμες.

Μπλόκο στην πορτογαλική φτωχοποίηση

Μπλόκο στην πορτογαλική φτωχοποίηση

Από παλαιότερη μαζική διαδήλωση των Πορτογάλων κατά των μέτρων λιτότητας

[Πηγή: ThePressProject, 31/05/2014]

Το Συνταγματικό Δικαστήριο της Πορτογαλίας ακύρωσε μέτρα λιτότητας τα οποία είχαν εγγραφεί στον κρατικό προϋπολογισμό του 2014 και η κεντροδεξιά κυβέρνηση θεωρεί απαραίτητα για τη συνέχιση του προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής μετά την έξοδο της χώρας από το πρόγραμμα στήριξης

Το ανώτατο δικαστήριο απέρριψε τα τρία από τα τέσσερα μέτρα εναντίον των οποίων είχε προσφύγει η κεντροαριστερή και αριστερή αντιπολίτευση, όπως οι μειώσεις στους μισθούς των δημοσίων λειτουργών, οι οποίες θα επιβάλλονταν σε όσους έχουν αποδοχές υψηλότερες από 675 ευρώ.

Η απόφαση των δικαστών σε ό,τι αφορά το μέτρο αυτό ειδικά πάντως δεν έχει «αναδρομική» ισχύ, όπως διευκρίνισε ο πρόεδρος του Συνταγματικού Δικαστηρίου.

Οι καθαρίστριες και το σκάνδαλο Energa-Hellas Power

Οι καθαρίστριες και το σκάνδαλο Energa-Hellas Power

Της Βάλιας Μπαζού

[Πηγή: Το Ποντίκι, 22/05/2014]

Γιατί η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών δεν εφαρμόζει την δικαστική απόφαση για τις καθαρίστριες; Και γιατί δεν παρέστη ως πολιτική αγωγή στο σκάνδαλο Energa-Hellas Power για να υποστηρίξει τα συμφέροντά του δημοσίου;

Εκ πρώτης όψεως οι δυο υποθέσεις φαίνεται ότι είναι τελείως άσχετες μεταξύ τους. Με μια δεύτερη ανάγνωση, όμως, αποδεικνύεται ότι έχουν απόλυτα άμεση σχέση αφού δίνουν το στίγμα του πολιτικού χειρισμού  που κάνει το υπουργείο Οικονομικών  σε δυο υποθέσεις που έφθασαν στη δικαιοσύνη και στην πρώτη γραμμή της δημοσιότητας.

Και για τις δυο υποθέσεις η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών μπορεί να παρουσιάσει πλείστες νομικίστικες εξηγήσεις και να καταγγείλει πολιτική εκμετάλλευση. Μόνο που ξεχνά ότι δεν αρκεί να φαίνεται αλλά πρέπει και να είναι πολιτικά τίμια. 

Κόλαφος για την κυβέρνηση το σκεπτικό των δικαστών για τις καθαρίστριες: «Δεν μπορείς για λόγους δημοσίου συμφέροντος να οδηγείς στην εξαθλίωση»

Κόλαφος για την κυβέρνηση το σκεπτικό των δικαστών για τις καθαρίστριες: 

«Δεν μπορείς για λόγους δημοσίου συμφέροντος να οδηγείς στην εξαθλίωση»

[Πηγή: LiFO, 16.5.2014]

Κόλαφος για το μέτρο της διαθεσιμότητας είναι η 10σέλιδη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου που ζητά να επαναπροσληφθούν οι καθαρίστριες που απολύθηκαν από το υπουργείο Οικονομικών.

Σύμφωνα με το σκεπτικό του δικαστηρίου, το δημόσιο «κατήργησε όλες τις οργανικές θέσεις του εν λόγω κλάδου, μολονότι οι θέσεις αυτές δεν πλεόναζαν, αλλά ήταν προδήλως απαραίτητες για την εύρυθμη λειτουργία των υπηρεσιών, η δε αντικατάστασή τους από ιδιωτικά συνεργεία καθαρισμού καθιστά τούτο προφανές, ότι σε καμία περίπτωση δεν ήταν αναγκαία η κατάργηση του συνόλου των οργανικών θέσεων του κλάδου».

Σημειώνεται επίσης ότι οι ενάγουσες παρείχαν υψηλότερες ποιότητας υπηρεσίες από τα ιδιωτικά συνεργεία, «τα οποία ισοσκελίζουν τις χαμηλές προσφορές μέσω της παροχής ελλιπών και χαμηλής ποιότητας υπηρεσιών. Σε κάθε δε περίπτωση, οι απολαβές των εναγόντων ήταν ήδη χαμηλές, αφού κυμαίνονταν από 373 ευρώ έως 750 ευρώ μηνιαίως, και συνεπώς η ανάθεση του έργου καθαριότητας σε ιδιωτικά συνεργεία συνεπάγεται αμφίβολο ταμειακό όφελος».

ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΩΝ ΜΕ ΑΝΑΣΤΟΛΗ

Καταδίκη των Απεργών Χαλυβουργών με αναστολή

[Πηγή: news247.gr, 11/04/2014]

“Δεν θέλουν να δικάσουν εμάς. Θέλουν να δικάσουν την απεργία”. Με τη φράση αυτή, ο Γ. Σιφωνιός, πρόεδρος του σωματείου των εργαζομένων στην “Ελληνική Χαλυβουργία”, συμπύκνωσε στην απολογία του τον λόγο για τον οποίο 24 χαλυβουργοί βρέθηκαν στο εδώλιο του κατηγορούμενου.

Οι κατηγορούμενοι στις απολογίες τους, υπενθύμισαν το σκοπό της απεργίας, τον τρόπο που οργανώθηκε και την αλληλεγγύη που επέδειξαν άλλες κοινωνικές ομάδες.

Η πολιτική αγωγή τόνισε το “ιερό δικαίωμα” στην απεργία, όπως και η εισαγγελία αλλά και η έδρα σημείωσε πως δεν δικάζονται τα αιτήματα των απεργών.

Οι κατηγορούμενοι υπενθύμισαν στις απολογίες τους τον λόγο για τον οποίο ξέσπασε η απεργία:

Μετά το Κράτος Δικαίου τι; Το Κράτος Ασφάλειας

Μετά το Κράτος Δικαίου τι; Το Κράτος Ασφάλειας

Της Σοφίας Βιδάλη*

[Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών, 07/04/2014]

Τα μηνύματα έρχονται από παντού: ό,τι αποτελούσε το εχέγγυο ισότιμης πρόσβασης στις κοινωνικές, πολιτικές και κοινωνικές δομές, απορρυθμίζεται· ό,τι αποτελούσε την εγγύηση του σεβασμού της ανθρώπινης αξίας παραβιάζεται· ό,τι αποτελούσε το υπόδειγμα της ανάδειξης της ανθρώπινης κοινωνίας σε πολιτική κοινωνία υποχωρεί· ό,τι καθιστούσε την ακραία και εξευτελιστική εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο απαράδεκτη ανήκει πια στην Ιστορία. Ο σεβασμός θεμελιωδών δικαιωμάτων, δηλαδή, το θεμέλιο της δημοκρατικής λειτουργίας του κράτους, υπονομεύεται, κλονίζεται και χλευάζεται. Το Κράτος Δικαίου δεν είναι πια εδώ! Η διαπίστωση αυτή έρχεται από τη σύνθεση πλήθους τεκμηρίων, εκθέσεων και αναφορών, κείμενα νόμων, δηλώσεις αξιωματούχων, κοινωνικές και εγκληματολογικές στατιστικές και από πλήθος γεγονότων που δεν χρειάζεται να είναι κάποιος ειδικός για να τα «δει».

Παραδόξως, το Κράτος Δικαίου γκρεμίστηκε στο όνομα ενός νέου Δικαίου (τίνος;), μέσα στην απόλυτη σιωπή εκείνων που υφίστανται τις συνέπειές του· σιωπή πλαισιωμένη από την πλήρη μιντιακή παραμόρφωση της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας και τη συσκότιση της αντίφασης ανάμεσα στην ευρεία θέσπιση των δικαιωμάτων και την πραγματικότητα. Σήμερα βλέπουμε ότι ακόμα και η δυνατότητα των ειδικών, και αρμοδίων και μη, να καταγγέλλουν ανοικτά τις παραβιάσεις αυτές δεν είχε καμία ουσιαστική επίδραση, αλλά προσέφερε και μια επίφαση δημοκρατίας. Σήμερα ξέρουμε ότι δεν ήταν οι νόμοι αλλά η διάδοση ιδεολογημάτων τύπου «άμυνα του κράτους από την κοινωνία» μέσα στους καταναγκαστικούς μηχανισμούς που οδήγησαν στην κατάρρευση του φιλελεύθερου νομικού συστήματος. Η κατάρρευση του Κράτους Δικαίου, έτσι, συναρτάται και με την κρίση των ποινικοκατασταλτικών θεσμών και την κυριαρχία της αντίληψης ότι όλα αυτά πρέπει να επιλύονται μέσα από ένα δίπολο τιμωρίας–επιβράβευσης.