Η Ελλάδα αποκαλύπτει: η Ευρώπη που δεν θέλουμε πια

Η Ελλάδα αποκαλύπτει: η Ευρώπη που δεν θέλουμε πια

Σκίτσο του William Banzai7

Άρθρο του Σερζ Χαλιμί, συγγραφέα, δημοσιογράφου και διευθυντή της μηνιαίας γαλλικής εφημερίδας Le Monde Diplomatique, για το τεύχος του Αυγούστου

[Πηγή: iskra, 01/08/2015]

Πέρα από το σοκ που τα γεγονότα στην Ελλάδα προκάλεσαν σε κάποιους από τους υποστηρικτές του ευρωπαϊκού σχεδίου, τρία μαθήματα προκύπτουν: Πρώτον, ως προς τη φύση μιας ολοένα και αυταρχικότερης Ένωσης, στο βαθμό που η Γερμανία της επιβάλει, χωρίς αντίβαρο, τη θέλησή της και τις εμμονές της. Δεύτερον, ως προς την αδυναμία μιας κοινότητας βασισμένης σε μια υπόσχεση ειρήνης, να αντλήσει ένα δίδαγμα από την ιστορία, ακόμη και την πιο πρόσφατη και την πιο βίαια, όταν αυτό που την ενδιαφέρει πρωτίστως είναι η επιβολή κυρώσεων στους κακοπληρωτές και στους σκληροκέφαλους. Και τέλος, την πρόκληση που αποτελεί αυτός ο λησμονημένος καισαρισμός, για εκείνους που έβλεπαν την Ευρώπη ως εργαστήριο υπέρβασης του εθνικού πλαίσιου και δημοκρατικής ανανέωσης.

Εκ των προτέρων, οι σχέσεις μεταξύ των κρατών-μελών της ίδια ένωσης, που συναντιούνται στα ίδια θεσμικά όργανα, συμβάλλουν στην εκλογή του ίδιου Κοινοβουλίου κι έχουν το ίδιο νόμισμα, δεν θα έπρεπε να επιτρέπει τέτοιου είδους μηχανορραφίες. Ωστόσο, όλα τα κράτη μέλη του Eurogroup, με εξασφαλισμένη τη συντριπτική υπεροχή τους και με επικεφαλής τη Γερμανία, επέβαλαν σε μια αποδυναμωμένη Ελλάδα ένα τελεσίγραφο που, όπως ο καθένας αναγνωρίζει, επιδεινώνει τα περισσότερα από τα προβλήματά της. Το επεισόδιο αυτό φωτίζει το μέγεθος της ευρωπαϊκής κακοτεχνίας (1).

ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

A pain in the Athens rephrased 

Ενα αποκαλυπτικό άρθρο του Foreign Affairs

του Mark Blyth*

[Πηγή: Foreign Affairs, 07/07/2015]

Με δεδομένο ότι δεν μπορείς να ζητάς συνέχεια από τον κόσμο να ψηφίζει ο ίδιος την φτωχοποίησή του, ήταν πια θέμα χρόνου να βρεθεί η Ευρώπη μπροστά σ’ ένα Αλέξη Τσίπρα. Παρά τις προσπάθειες του Γιούρογκρουπ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ από  τον Φεβρουάριο του 2015 να πείσουν την Ελλάδα να δεχτεί κι άλλη λιτότητα ψηφίζοντας «ναι», οι Έλληνες ψήφισαν ΟΧΙ με ακόμα μεγαλύτερα ποσοστά από ότι είχαν ψηφίσει τον ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι το σκορ είναι τώρα 2-0 κατά της λιτότητας. Αλλά, τι ακολουθεί;

Για να απαντηθεί αυτό το ερώτημα, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τι είναι και τι δεν είναι αυτή η κρίση.  Είναι εκπληκτικό ότι, παρά την ανιαρή ηθικολογική παραφιλολογία που θέλει να αποδείξει το αντίθετο, η ίδια η Ελλάδα (και οι Έλληνες) ΔΕΝ ευθύνονται και τόσο για την κρίση που ονομάζεται Ελλάδα. Για να καταλάβουμε το γιατί, είναι αναγκαίο να «ακολουθήσουμε τα λεφτά» και τους τραπεζίτες που τα δημιουργούν από το χρέος, δηλαδή να καταλάβουμε τι σημαίνει «χρεωστικό χρήμα».Οι ρίζες της κρίσης βρίσκονται πολύ μακριά από την Ελλάδα. Βρίσκονται στην ίδια την τεχνοδομή του διεθνούς τραπεζικού συστήματος. Όταν δημιουργήθηκε το Ευρώ το 1999, δεν ήταν μόνο οι Έλληνες που απέκτησαν πρόσβαση σε δάνεια όπως οι Γερμανοί, αλλά το Ευρώ κατέστη το κατ’ εξοχή φτηνό συναλλαγματικό νόμισμα, στο οποίο δάνειζαν και δανείζονταν οι τράπεζες όλου του κόσμου. Με εξαιρετικά χαμηλά επιτόκια, με χώρες που εκλιπαρούσαν να μπουν στο Ευρώ και μια εκκολαπτόμενη πιστωτική έκρηξη, φάνταζε λογικό για τις εθνικές  τράπεζες να επεκτείνουν όσο μπορούσαν τον ιδιωτικό δανεισμό.

«Σύμβολο ελπίδας» νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, λέει το «Σπίγκελ»

«Σύμβολο ελπίδας» νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, λέει το «Σπίγκελ»

«Δεν θα γίνει κομμουνισμός» στην Ελλάδα, γράφει χλευαστικά για τις απόψεις των Γερμανών η κεντροαριστερή εφημερίδα του Βερολίνου «ΤΑΖ»

Του Γιώργου Δελαστίκ

[Πηγή: ΕΘΝΟΣ, 08/01/2015]

Καταπέλτης χλευασμού των απόψεων που κυκλοφορούν στη Γερμανία η αριστερή σοσιαλδημοκρατική εφημερίδα «Ταγκεστσάιτουνγκ» του Βερολίνου αναφορικά με την Ελλάδα: «Δεν θα γίνει κομμουνισμός»! Στον υπότιτλό της η εφημερίδα φαίνεται να το διασκεδάζει ακόμη περισσότερο: «Ο ΣΥΡΙΖΑ θα εισαγάγει τον σοσιαλισμό με τα ''λεφτά μας'' έπειτα από νίκη του στις εκλογές; Δεν φαίνεται. Παρά τους φόβους, η επιτυχία του θα ήταν ευκαιρία για τη χώρα»! Οσο και αν η συγκεκριμένη εφημερίδα -η «ΤΑΖ», όπως την αποκαλούν οι Γερμανοί- απευθύνεται σε ένα αριστερούτσικο ειδικό κοινό της γερμανικής πρωτεύουσας, μάλλον «κεραμίδα» θα χτύπησε κατακούτελα τους αναγνώστες της διαβάζοντας αυτό το άρθρο. Πόσω μάλλον που το υπέγραφε ο αρχισυντάκτης της, ονόματι Κλάους Χίλενμπραντ, ο οποίος ήταν ακάθεκτος: «Η Ευρώπη στον γκρεμό, το κοινό νόμισμα μπροστά στην εξαφάνισή του, η Ελλάδα προ της εισαγωγής του κομμουνισμού - σενάρια σαν αυτά θα τύχουν μεγάλης δημοσιότητας τις επόμενες εβδομάδες.

Τα δύο πρόσωπα του Κυρίου Αχμέτ

Τα δύο πρόσωπα του Κυρίου Αχμέτ

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΟΥΜΑΚΗΣ

19/12/2014

Είναι αναμφισβήτητο ότι o θεωρητικός του νέο-οθωμανισμού, πρώην Υπουργός Εξωτερικών και νυν πρωθυπουργός της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου, είναι ένας άνθρωπος με δύο διαφορετικά πρόσωπα, από τα οποία το ένα, η «βιτρίνα», χρησιμοποιείται για την παραπλάνηση κάθε καλόπιστου παρατηρητή οπουδήποτε και αν βρίσκεται. Ο συγγραφέας του «Στρατηγικού Βάθους» («Η στρατηγική απομόνωση» θα ανταποκρινόταν πολύ καλύτερα στο έργο του), χέρι-χέρι με τον μεγαλομανή Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, τον Δρ Φιντάν Χακάν και όλους τους νέο-οθωμανούς συνεργάτες τους, βαδίζουν σε ένα κόσμο που είναι ορατός μόνο ή σχεδόν μόνο σε αυτούς, έχοντας σαν θεμέλιο λίθο την νέο-οθωμανική φιλοσοφία «τα δικά μου δικά μου και τα δικά σου δικά μου».

Ας δούμε όμως το πρώτο από τα δύο πρόσωπα του Κυρίου Αχμέτ, εκείνο που οι απληροφόρητοι και οι καλοπροαίρετοι θεωρούν «καλό», «ειρηνικό», «πολιτισμένο», «Ευρωπαϊκό», «διαλλακτικό» και «συνεπές», δηλαδή την «βιτρίνα» που τοποθετεί στον πραγματικό του εαυτό.

Πετρέλαιο: Πώς η πτώση της τιμής του επηρεάζει τον γεωπολιτικό χάρτη

Πετρέλαιο: Πώς η πτώση της τιμής του επηρεάζει τον γεωπολιτικό χάρτη

Του ΜΩΥΣΗ ΛΙΤΣΗ*

[Πηγή: Η Οικονομία μεΆλλο Μάτι, 07/12/2014]

Συνήθως όταν γίνεται πόλεμος στην εύφλεκτη περιοχή της Μέσης Ανατολής, οι τιμές του πετρελαίου προσφέρονται για κερδοσκοπία.  Για παράδειγμα οι ισραηλινές εισβολές σε Λίβανο και Λωρίδα της Γάζας, το 2006 και 2008, εκτίναξαν τις διεθνείς τιμές του πετρελαίου στο ρεκόρ των 147 δολαρίων το βαρέλι(Ιούλιος του 2008), καθώς πλήθαιναν τα σενάρια που διέβλεπαν τον κίνδυνο μιας ευρύτερης ανάφλεξης με πιθανή συμμετοχή του Ιράν, λόγω των στενών δεσμών που διατηρούσε το καθεστώς της Τεχεράνης με τις ισλαμικές οργανώσεις Χεζμπολάχ του Λιβάνου και Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας.

Οι τιμές προσγειώθηκαν απότομα μετά την κρίση του 2008, αφού η κατάρρευση της Lehman Brothers και η συνακόλουθη χρηματοπιστωτική κρίση, προκάλεσαν παγκόσμια οικονομική ύφεση και ραγδαία μείωση της ζήτησης για ενέργεια.

Ουκρανία και ΣΥΡΙΖΑ

Ουκρανία και ΣΥΡΙΖΑ

Μια ιστορική ευκαιρία για τον Τσίπρα

Tου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου* 

07/09/2014

Οι εξελίξεις στην Ουκρανία προσέφεραν μια σπάνια, ιστορική ευκαιρία στην Ελλάδα. Δυστυχώς ούτε η κυβερνώσα δεξιά, ούτε όμως και η αντιπολιτευόμενη αριστερά την εκμεταλλεύθηκαν. ‘Ισως η τελευταία και ο Αλέξης Τσίπρας έχουν ακόμα ένα παράθυρο ευκαιρίας να παίξουν σπουδαίο, πανευρωπαϊκής και παγκόσμιας σημασίας ρόλο, που θα είναι εξαιρετικά χρήσιμος και σημαντικός για την αριστερά, αν κληθεί αύριο να κυβερνήσει ή να διακόψει τα Μνημόνια. Εφόσον μπορέσει να εκφράσει ευρύτατες δυνάμεις στην Ευρώπη και παγκοσμίως, που ανησυχούν σφόδρα με την εξέλιξη της κρίσης στην Ουκρανία και τους κινδύνους που συνεπάγεται για την παγκόσμια ειρήνη και οικονομία. Η Ελλάδα και όλες οι πολιτικές της δυνάμεις όφειλαν και οφείλουν να αντιταχθούν αποφασιστικά στον πόλεμο κατά της Ρωσίας που ξεκίνησαν οι πιο εξτρεμιστικές δυτικές δυνάμεις (μια συμμαχία νεοσυντηρητικών και Μπρζεζίνσκι), αντί να ψηφίζουμε κυρώσεις οι οποίες στρέφονται εναντίον του εαυτού μας, της Ευρώπης και της παγκόσμιας ειρήνης, πρωταγωνιστώντας σε ένα φιλοαμερικανικό ντελίριο.

Η Ουκρανία σε πολιτισμική και πολιτική αποσύνθεση

Η Ουκρανία σε πολιτισμική και πολιτική αποσύνθεση

Γράφει ο Στέλιος Ελληνιάδης

[Πηγή: Δρόμος της Αριστεράς, 08/09/2014]

Η κοινωνία στην Ουκρανία ήταν εντελώς απροετοίμαστη για το κακό που επρόκειτο να πάθει. Παρ’ όλες τις ιστορικές, πολιτισμικές και πολιτικές διαφορές μεταξύ Δυτικής και Ανατολικής Ουκρανίας, οι πολίτες στην συντριπτική τους πλειοψηφία ζούσαν ειρηνικά και αρμονικά, ανεπηρέαστοι από τις κραυγές και τους βανδαλισμούς που προκαλούσαν οι μικρές μειοψηφίες των εθνικιστών σε ορισμένες περιοχές της Δύσης. Οι εθνικιστές και οι φασίστες μπόρεσαν να εφορμήσουν στο προσκήνιο όταν η εσωτερική φαγωμάρα των ολιγαρχών, που διεκδικούν όλο και μεγαλύτερα κομμάτια από το δημόσιο και ιδιωτικό πλούτο της χώρας με τη συνδρομή και ανάμιξη ξένων κρατών που ανταγωνίζονται μεταξύ τους για γεωπολιτικά κέρδη, αποσταθεροποίησε το καθεστώς εξουσίας. Στη συνέχεια οι ακροδεξιοί απέκτησαν πραγματική ισχύ όταν επιλέχτηκαν ως ομάδες κρούσεις από τις αμερικάνικες μυστικές υπηρεσίες και χρηματοδοτήθηκαν από τη μερίδα των ολιγαρχών που επιδίωξε και πέτυχε το καθεστωτικό πραξικόπημα.

Η γέννηση ενός κράτους

Η γέννηση ενός κράτους

"Για κάθε ενδεχόμενο, να αυξήσουμε τον προϋπολογισμό για τον εποικισμό του Άρη στα 100 τρις δολλάρια!!!"

Του Περικλή Κοροβέση

[Πηγή: παντιέρα, 31/08/2014]

Με τη σφαγή στη Λωρίδα της Γάζας και τον ακήρυχτο πόλεμο στην Ουκρανία, στην ουσία μεταξύ Δύσης-Ρωσίας μαζί με τους στρατιωτικούς συμμάχους (Λευκορωσία, Τατζικιστάν, Κιργιστάν, Αρμενία και Καζακστάν), η κρίση από την περιφέρεια της Ευρώπης περνάει στο κέντρο της. Το πανίσχυρο λόμπι των γερακιών του πολέμου στην Ουάσινγκτον, που θέλει τις ΗΠΑ παγκόσμια αυτοκρατορία και τον 21ο αιώνα αμερικανικό, επιθυμεί τον πόλεμο τώρα για να ξοφλάμε μια ώρα γρηγορότερα. Παρά τις τεράστιες στρατιωτικές δαπάνες των ΗΠΑ, εξαπλάσιες από αυτές της Κίνας, δεν είναι σε θέση να ανοίξουν πολλά μέτωπα ταυτόχρονα. Η στρατιωτική δύναμή τους βρίσκεται μειωμένη. Και για να ακριβολογήσουμε: ποτέ δεν ήταν τόσο άσχημα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Γι’ αυτό τα μάζεψαν από το Ιράκ και ετοιμάζονται να εγκαταλείψουν το Αφγανιστάν. Η προσοχή είναι στραμμένη στην Κίνα που βρίσκεται κυκλωμένη από εννιά στρατιωτικές βάσεις και δύο στόλους. Τον τρίτο και τον έβδομο. Και αναμένεται περαιτέρω ενίσχυση της στρατιωτικής πολιορκίας.

Θερμό καλοκαίρι γεωπολιτικών συγκρούσεων

Θερμό καλοκαίρι γεωπολιτικών συγκρούσεων

Κλιμακώνεται η διεθνής ένταση – Εντείνεται η ευρωπαϊκή κρίση - Φτερό στους ισχυρούς ανέμους η Ελλάδα

Του Γιώργου Παπαϊωάννου

[Πηγή: Δρόμος της Αριστεράς, 01/09/2014]

Ενώ τα πρωτοσέλιδα του ελληνικού Τύπου και η όποια «δημόσια συζήτηση» μάλλον περί άλλων, σημαντικών και ασήμαντων, τυρβάζουν, φτάνει στο τέλος του το θερμότερο, από την άποψη των διεθνών εξελίξεων, καλοκαίρι των τελευταίων χρόνων. Αποκορύφωμα οι τελευταίες μέρες με την ένταση, κυρίως γύρω από το θέμα της Ουκρανίας, να είναι πρωτοφανής. Δεν πρόκειται για μικροεπεισόδια στη διεθνή σκακιέρα. Αρκεί κανείς να ρίξει μια ματιά μόνο στα όσα συζητήθηκαν αλλά και στο γενικότερο κλίμα και τη φρασεολογία που χρησιμοποιήθηκε στην Σύνοδο του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ την Πέμπτη 28/8.

Το Συμβούλιο συγκλήθηκε με αίτημα της Λιθουανίας (μη μόνιμο μέλος μέχρι και το 2015) για να εξετάσει τις καταγγελλόμενες στρατιωτικές κινήσεις της Ρωσίας στο έδαφος της ανατολικής Ουκρανίας, εν μέσω ιδιαίτερα σκληρών δηλώσεων των αντιπροσωπειών της Μεγάλης Βρετανίας και χωρών του ΝΑΤΟ και δηλώσεων Ομπάμα για την ουκρανική κρίση. Στο μεταξύ, η Α. Μέρκελ στο περιθώριο διάσκεψης για τα Δυτικά Βαλκάνια που διοργάνωσε η γερμανική κυβέρνηση στο Βερολίνο, προανήγγειλε συζήτηση για νέες  κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας στην επικείμενη Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε.

Ελλάδα: κι όμως χειρότερα από την Αργεντινή!

Ελλάδα: κι όμως χειρότερα από την Αργεντινή!

Το ερώτημα που απαντήθηκε με τον πιο ευχάριστο τρόπο στις 30 Ιουλίου είναι αν μία κυρίαρχη χώρα μπορεί να γυρίσει την πλάτη της στα κερδοσκοπικά κεφάλαια και να αρνηθεί να τα πληρώσει. Το μάθημα που έδωσε η Αργεντινή είναι πως ένα κυρίαρχο κράτος διατηρεί το δικαίωμα να αρνηθεί την αποπληρωμή ομολόγων που κατέχουν τα κερδοσκοπικά κεφάλαια!

Του ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ*

17/08/2014

Η απόφαση της προέδρου της Αργεντινής, Κριστίνας Κίρχνερ, μπορούσε εύκολα να προβλεφθεί από τις 16 Ιουνίου κιόλας όταν η αμερικανική δικαιοσύνη, διά του δικαστή Τόμας Γκριέζα, προχώρησε σε μια απόφαση που τίναζε στον αέρα κάθε κοινώς και επισήμως αποδεκτή διαδικασία αναδιάρθρωσης δημοσίου χρέους. Στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας μια αναδιάρθρωση δημοσίου χρέους, που ακολουθεί την αδυναμία μιας χώρας να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της, θεωρείται περατωθείσα από τη στιγμή που η συντριπτική πλειοψηφία των κατόχων ομολόγων αποδεχθεί τους νέους όρους που συμφωνούνται από κοινού και μπορούν να περιλαμβάνουν από μείωση της ονομαστικής τιμής (κούρεμα) μέχρι επιμήκυνση της περιόδου αποπληρωμής, κ.α.

Η οργή του Αυτοκράτορα: Αφήστε το χάος να καλύψει τον κόσμο!

Η οργή του Αυτοκράτορα: Αφήστε το χάος να καλύψει τον κόσμο!

Ο Ψυχρός Πόλεμος έχει επιστρέψει και έχει πάρει επικίνδυνη στροφή…

Του James Petras*

[Πηγή: Δρόμος της Αριστεράς, 05/08/2014]

[Μετάφραση: Νίκος Μαγνήσαλης]

Χάος κυριαρχεί και εξαπλώνεται συνεχώς ενόσω εξοργισμένοι ηγέτες στις ΗΠΑ, την Ευρώπη και οι πελάτες και σύμμαχοί τους επιδιώκουν πολέμους γενοκτονίας.

Μισθοφορικοί πόλεμοι στη Συρία∙ ισραηλινοί βομβαρδισμοί τρόμου στη Γάζα∙ πόλεμοι κατ’ εντολή στην Ουκρανία, το Πακιστάν, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Λιβύη και τη Σομαλία.

Δεκάδες εκατομμύρια πρόσφυγες εγκαταλείπουν όπως-όπως τα σημεία ολικής καταστροφής. Τίποτα δεν είναι ιερό. Δεν υπάρχουν άσυλα. Σπίτια, σχολεία, νοσοκομεία και ολόκληρες οικογένειες αποτελούν στόχους καταστροφής.

Χάος βάσει σχεδίου

Στο κέντρο του χάους, ο πανικόβλητος πρόεδρος Ομπάμα χτυπά στα τυφλά, χωρίς να νοιάζεται για τις συνέπειες, πρόθυμος να διακινδυνεύσει μια οικονομική καταστροφή ή έναν πυρηνικό πόλεμο. Επιβάλλει κυρώσεις στο Ιράν∙ απαιτεί κυρώσεις για τη Ρωσία∙ εγκαθιστά πυραυλικές βάσεις από τις οποίες οι πύραυλοι θα φτάνουν σε πέντε λεπτά στη Μόσχα∙ στέλνει τηλεκατευθυνόμενα drones-δολοφόνους κατά του Πακιστάν, της Υεμένης και του Αφγανιστάν∙ εξοπλίζει μισθοφόρους στη Συρία∙ εκπαιδεύει και εξοπλίζει Κούρδους στο Ιράκ και χρηματοδοτεί τις αγριότητες του Ισραήλ στη Γάζα.

Οι διεθνείς κρίσεις και η γεωπολιτική/διπλωματική έκλειψη της Ελλάδας

Οι διεθνείς κρίσεις και η γεωπολιτική/διπλωματική έκλειψη της Ελλάδας

του Θόδωρου Μπατρακούλη* 

[Πηγή: Autonomous Community, 26/07/2014]

         Καθώς «μυρίζουν» εκλογές σε πολύ σύντομο διάστημα,  βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη δύο πολύ σοβαρές διεθνείς κρίσεις. Αφενός αυτή του φονικού πολέμου στην Ανατολική Ουκρανίας και της ιδιαίτερα επικίνδυνης διελκυστίνδας των ΗΠΑ-δυτικών δυνάμεων με τη Ρωσία, που μαίνεται τους τελευταίους μήνες. Στο ζήτημα της Ουκρανίας, οι ΗΠΑ και οι άλλες δυτικές δυνάμεις έχουν πολλαπλούς στόχους. Επιγραμματικά: Επιδίωξαν την διάρρηξη της σχέσης της σημαντικής γεωπολιτικά αυτής χώρας με τη Ρωσία, και παράλληλα την εξασθένηση των σχέσεων της τελευταίας με την ΕΕ. Επιπλέον, προωθείται μια πολιτική που πλήττει τον ίδιο τον πυρήνα της οικονομικής ισχύος της Ρωσίας, που έχει στο επίκεντρο την εξαγωγική βιομηχανία των υδρογονανθράκων της. Αφετέρου η πολλαπλή κρίση στην Εγγύς και Μέση Ανατολή: Στους πολέμους στη Συρία και στο Ιράκ, ήρθε να προστεθεί η πολεμική ανάφλεξη και το λουτρό αίματος κατά των Παλαιστινίων στη Γάζα.... Από πρώτη άποψη μπορεί να θεωρηθεί ότι οι κρίσεις αυτές είναι ανεξάρτητες μεταξύ τους, αλλά αυτό μπορεί να αμφισβητηθεί. Τους τελευταίους μήνες δημιουργείται ένα «ημικύκλιο» γεωπολιτικών μεταβολών. Εξάλλου, και οι δύο αυτές κρίσεις υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να επιδεινωθούν. Ενδεικτική τέτοια πρόσφατη εξέλιξη συνιστούσε δήλωση του Αμπάς ελ-σεΐκ Μοχαμαντάουι, Γενικού Γραμματέα του συνασπισμού των «Άξιων Υιών του Ιράκ» και της «Χεζμπολάχ του Ιράκ”. Περιλάμβανε απειλή επικείμενης επίθεσης εναντίον της Σαουδικής Αραβίας και ζητούσε από την κυβέρνηση του αλ Μαλίκι να κλείσουν άμεσα τις πρεσβείες των ΗΠΑ και της Τουρκίας.

Foreign Affairs: Ο σεχταρισμός επικρατεί στην Μέση Ανατολή

Ο σεχταρισμός επικρατεί

Το τέλος τής ρεαλιστικής πολιτικής στην Μέση Ανατολή

του Bassel F. Salloukh

[Πηγή: Foreign Affairs, 16/07/2014]

Οι πρόσφατες εκπληκτικές στρατιωτικές επιτυχίες τού «Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ και στην al-Sham» (ISIS) έχουν προκαλέσει ένα κύμα ζοφερών προβλέψεων για την διάλυση της περιφερειακής τάξης [τής συμφωνίας] Sykes-Picot στην Ανατολή και τον μαρασμό των εδαφικών κρατών τού Ιράκ και της Συρίας. Ωστόσο, το διακύβευμα είναι μεγαλύτερο από την διάλυση αυτού που πάντοτε ήταν διαπερατά σύνορα, και την κατάρρευση μιας από μακρού χρόνου ξεπερασμένης αγγλο-γαλλικής συμφωνίας. Πράγματι, αυτό το έτος θα μπορούσε να σηματοδοτήσει την γέννηση μιας νέας περιφερειακής τάξης, μιας τάξης που απορρίπτει τους γεμάτους ρεαλισμό γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς τού παρελθόντος και προσκολλάται, αντ’ αυτού, στον σεχταρισμό.

Μπορούν Ρωσία και Αμερική να ζήσουν η μια χωρίς την άλλη;

Μπορούν Ρωσία και Αμερική να ζήσουν η μια χωρίς την άλλη;

Γελοιογραφία του Νταν Ποτότσκι

του Ιγκόρ Ιβανόφ*

[Πηγή: Η Σύγχρονη Ρωσία, 24/07/2014]

Οι δύο δυνάμεις δεν πρέπει να ξεχνούν ότι στο σύγχρονο πολυκεντρικό κόσμο, ο άξονας «Μόσχα – Ουάσινγκτον» δεν παίζει τον κεντρικό ρόλο που έπαιζε παλιά. Πολύ περισσότερο, το ιστορικό χαμηλό στις σχέσεις τους δημιουργεί πολλά διεθνή προβλήματα.

Σε όλη την ιστορία των ρωσο-αμερικανικών σχέσεων μετά τον «Ψυχρό Πόλεμο», οι διμερείς σχέσεις ποτέ δεν είχαν βρεθεί σε τόσο χαμηλό επίπεδο, όπως σήμερα. Μπορεί να συζητάμε επί μακρόν και παθιασμένα για το ποιός, πώς και γιατί έφερε τις σχέσεις μεταξύ των δύο κρατών σε μια τέτοια κατάσταση. Σήμερα όμως το πιο σημαντικό είναι να κατανοήσουμε τις επιπτώσεις που θα επιφέρει στις χώρες μας αλλά και σε όλο τον κόσμο αυτή η κατάσταση που επικρατεί στις ρωσο-αμερικανικές σχέσεις. Και θα πρέπει να αρχίσουμε, όπως φαίνεται, από τη συνεχιζόμενη κρίση στην Ουκρανία.

Όχι μέτωπο κομμάτων

Όχι μέτωπο κομμάτων

Του Κώστα Λαπαβίτσα

21/07/2014

Από τη στιγμή που ξέσπασε η ελληνική κρίση το μεγάλο πολιτικό ζητούμενο ήταν να σχηματιστεί ένα μέτωπο που θα μπορούσε να τη λύσει υπέρ των λαϊκών συμφερόντων. Δυστυχώς το μέτωπο δεν σχηματίστηκε και τα κόμματα εξουσίας – ΠΑΣΟΚ και  ΝΔ, με την ευγενική συνδρομή της ΔΗΜΑΡ και του ΛΑΟΣ – κράτησαν τη χώρα στον καταστροφικό δρόμο των Μνημονίων. Παρά τα όσα λέγονται, η αποτυχία δεν οφείλεται στην θεσμική, πολιτική, ηθική και ψυχολογική φθορά της ελληνικής κοινωνίας τις τελευταίες δεκαετίες. Απεναντίας, το 2010-11 η κοινωνία έδειξε ότι έχει και τη διάθεση και τη δύναμη για να αλλάξει τα πράγματα. Γέννησε κινήματα όπως το ‘Δεν πληρώνω’, στράφηκε με ενδιαφέρον προς νέες προσπάθειες όπως η ΕΛΕ, δημιούργησε μέγα πλήθος τοπικών πρωτοβουλιών αλληλεγγύης, απέρριψε θυμωμένα το παλιό πολιτικό προσωπικό και συνέτριψε εκλογικά το ΠΑΣΟΚ.

Περί καπιταλισμού και νυχτερίδων

Περί καπιταλισμού και νυχτερίδων

Ο καπιταλισμός δεν μπορεί να προχωρήσει πέρα από ένα ορισμένο όριο εκμετάλλευσης των ανθρώπινων όντων χωρίς να υπονομεύσει τις προοπτικές της επέκτασής του - Η φιλελεύθερη θεωρία συγχέει τον πλούτο και την αξία και τείνει να περιορίσει κάθε αξία στην αξία που προορίζεται για το κεφάλαιο

Του Jean-Marie Harribey*

Επιμέλεια: Βασίλης Παπακριβόπουλος

[Πηγή: Η Αυγή, 29/06/2014]

Καθώς οι καπιταλιστές έχουν μια τεράστια ικανότητα να ενσωματώνουν τα πάντα στο οικονομικό σύστημά τους, προσπαθούν επίσης να ιδιοποιηθούν τις γνώσεις και να καταργήσουν κάθε όριο στην εκμετάλλευση της φύσης. Το δόγμα στο οποίο πιστεύουν είναι το εξής: "Τα πάντα μπορούν να μετατραπούν σε χρήμα". Έτσι, μεγαλοφυείς οικονομολόγοι υπολόγισαν ότι "οι υπηρεσίες που μας προσφέρει η φύση" ανέρχονται στα 16 έως 54 τρισεκατομμύρια δολάρια! Με αυτόν τον τρόπο, όμως, μπερδεύουν την οικονομική αξία με τον πλούτο.

"Συνεπώς, η εργασία δεν είναι η μοναδική πηγή των αξιών χρήσης που παράγει, του υλικού πλούτου. Είναι ο πατέρας τους και η γη είναι η μητέρα τους".

Καρλ Μαρξ, "Το Κεφάλαιο" (1867)

Η Ουκρανία, η Ρωσία και ένα ελληνικό δημοσίευμα

Η Ουκρανία, η Ρωσία και ένα ελληνικό δημοσίευμα

Σκίτσο του Latuff

Γράφτηκε από τον Νικήτα Κουριδάκη

[Πηγή: Εποχή, 06/07/2014]

Η γη γυρίζει, αλλά καμιά φορά ξεχνάμε πως το κάνει γύρω από δύο άξονες ταυτόχρονα.  Η συζήτηση για την Αριστερά -που έχει πάψει πλέον να διεξάγεται αποκλειστικά εντός των τειχών της- έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Ωστόσο, το κεντρικό θέμα αυτού του κειμένου δεν είναι “το ανησυχητικό ρήγμα του ΣΥΡΙΖΑ”, όπως ήταν ο πετυχημένος τίτλος στο δημοσίευμα στο περιοδικό Unfollow που άνοιξε τον δημόσιο διάλογο γύρω απ' το ζήτημα. Υπάρχει ένα άλλο άρθρο του ίδιου τεύχους (Ιουνίου) του περιοδικού, το οποίο πέρασε ασχολίαστο, αν και ήταν το κύριο και εκείνο στο οποίο αφιέρωσε το εξώφυλλό του. Ο λόγος για “Τα λεφτά της Χρυσής Αυγής: Η διαδρομή του χρήματος από τη Ρωσία και τους Έλληνες επιχειρηματίες στους νεοναζί”.

Το επίμαχο κομμάτι υπογράφει ο Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος, ο εκδότης του Unfollow.  Οι κουκουέδες έχουν χαρακτηρίσει τον Λ.Χ. αντικομμουνιστή, ο Μελισσανίδης τον έχει βάλει στο στόχαστρο, γενικά τίποτα επιλήψιμο πέρα από μια μυρωδιά πολιτικής ελαφρότητας στα κείμενά του. Ανεξάρτητα απ' το ιστορικό του συντάκτη-εκδότη, κείμενα που δεν βασίζονται σε τεκμηριωμένα γεγονότα, παραπομπές ή μαρτυρίες, αλλά- αντίθετα- στην εμμονική αγνόηση των διαθέσιμων στοιχείων και σε μυστήριους “γνώστες” μιας διάστασης της πραγματικότητας για την οποία  δεν δίνουν χειροπιαστά στοιχεία, δεν συνιστούν “ανεξάρτητη δημοσιογραφία”. Άλλες φορές κωδικοποιημένα μηνύματα για λίγους, άλλες προπαγάνδα για πολλούς, ενίοτε και τα δυο, δημοσιεύσεις τέτοιου τύπου είναι συχνές στον ελληνικό Τύπο.

Μανόλης Γ. Δρεττάκης: Η δικομματική κυβέρνηση απαξιώνει και τις τρεις εξουσίες

Η δικομματική κυβέρνηση απαξιώνει και τις τρεις εξουσίες

Του Μανόλη Γ. Δρεττάκη*

[Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών, 11/07/2014] 

Στον επίλογο του βιβλίου μου «Εκπτωση Αξιών και Απαξίωση Θεσμών», που εκδόθηκε το 2005, σε ό,τι αφορά τους θεσμούς ανέφερα τα εξής:

«Στο διάστημα της εικοσαετίας 1986-2005 η απαξίωση των θεσμών αποτυπώνεται στην αποδυνάμωση, υποβάθμιση, περιθωριοποίηση ή ακόμη και –σε ορισμένες περιπτώσεις– την αχρήστευση του Συντάγματος, της Βουλής, της Δικαιοσύνης, των δημοκρατικών διαδικασιών, του Υπουργικού Συμβουλίου, των κυβερνητικών οργάνων, των ανεξάρτητων αρχών, της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και της Δημόσιας Διοίκησης. Οι πράξεις και παραλείψεις που έχουν οδηγήσει στην απαξίωση των θεσμών αυτών είναι αναρίθμητες».

Αυτουργοί στις πράξεις και παραλείψεις αυτές ήταν οι μονοκομματικές κυβερνήσεις της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ την περίοδο εκείνη. Τα ίδια κόμματα και οι μονοκομματικές κυβερνήσεις τους είναι υπεύθυνα για παρόμοιες πράξεις και παραλείψεις και την περίοδο 1974-1985, καθώς και την περίοδο 2005-2012.

Πότε θα πεθάνει ο βασιλιάς δολάριο;

Πότε θα πεθάνει ο βασιλιάς δολάριο;

Του Άρη Χατζηστεφάνου*

[Πηγή: InfoWar, 10/07/2014]

Οι εξελίξεις στην Ουκρανία και η προσέγγιση Ρωσίας -Κίνας πυροδοτούν νέα διαμάχη για τη βιωσιμότητα του δολαρίου ως παγκόσμιου νομίσματος

«Όλα τελειώνουνε κι όλα περνάνε, ιδέες βασίλισσες κακογερνάνε» έλεγε κάποτε ο Κώστας Βάρναλης. Και αν η πρόβλεψή του ισχύει και για τους βασιλιάδες, εκτός από τις βασίλισσες, αρκετοί οικονομολόγοι και διεθνείς αναλυτές προβλέπουν ότι ένας από τους «κακογερασμένους» μονάρχες που παίρνουν το δρόμο της απόσυρσης είναι και το δολάριο ως παγκόσμιο νόμισμα.

Οι ιστορικοί, που έχουν τη δυνατότητα να βλέπουν τις εξελίξεις σε βάθος αιώνων δεν έχουν την παραμικρή αμφιβολία για την μελλοντική συντριβή του εθνικού νομίσματος των ΗΠΑ. Το Βυζάντιο διατηρούσε κάποτε το προνόμιο να εκδίδει το «παγκόσμιο νόμισμα» με την βεβαιότητα που το κάνει σήμερα και η αμερικανική κεντρική τράπεζα, σύντομα όμως είδε την οικονομική παντοκρατορία του να αντικαθίσταται από τα δουκάτα της Βενετίας και αργότερα από τα ασημένια νομίσματα της Ισπανίας.

Κατασκευασμένες αφορμές για συγκρούσεις-πολέμους

Κατασκευασμένες αφορμές για συγκρούσεις-πολέμους

Του Πανίκου Παναγιώτου – http://www.philenews.com

[Πηγή: Mignatiou.com, 11/07/2014]

Πόλεμοι, συγκρούσεις και εμφύλιες συρράξεις ανέκαθεν έκρυβαν ποικιλόμορφα συμφέροντα. Στο όνομα του Θεού, της δημοκρατίας και του χρήματος, χάθηκαν εκατομμύρια ζωές, καταστράφηκαν χώρες και η ανθρωπότητα στερήθηκε δεκαετίες ειρήνης. Τις πλείστες φορές, οι αιτίες είναι γνωστές και αναγνωρίσιμες, αλλά οι αφορμές συνοδεύονται πάντα με αρκετά ερωτηματικά που αποτελούν αντικείμενο αμφισβήτησης.

Αφορμές κάθε είδους και μεγέθους, δίνοντας το έναυσμα για πολεμικές επιχειρήσεις και αιματηρές διαμάχες. Και ενώ συχνά διαφαίνονται τα «στημένα παιχνίδια», με σκοπό να δικαιολογηθούν αποφάσεις και επεμβάσεις, εντούτοις υπάρχουν κράτη και λαοί που δεν μπαίνουν στον κόπο να διερωτηθούν ποια μπορεί να είναι η πραγματικότητα, ποιες σκοπιμότητες μπορεί να κρύβονται πίσω από μια δολοφονία, μια απαγωγή, ένα πραξικόπημα, μια τρομοκρατική ενέργεια, μια προπαγανδιστική εκστρατεία εκφοβισμού και κατευθυνόμενης διαστρέβλωσης γεγονότων.