«Τέλος στην δικτατορία της ΕΚΤ!»

«Τέλος στην δικτατορία της ΕΚΤ!»

Άρθρο στο Foreign Policy εξηγεί γιατί η διαδηλώτρια που τρόμαξε τον Ντράγκι είχε δίκιο

[Πηγή: LiFO, 23/04/2015]

Σε άρθρο του στο περιοδικό Foreign Policy ο Φιλίπ Λεγκρέν, ως το 2012 σύμβουλος του Μπαρόζο, εξηγεί γιατί η Josephine Witt που διέκοψε τη συνέντευξη Τύπου του Ντράγκι τρομάζοντάς τον, για να φωνάξει "Τέλος στην δικτατορία της ΕΚΤ!», είχε δίκιο.

Ο Λεγκρέν σημειώνει ότι η νεαρή διαδηλώτρια υπογράμμισε ένα πραγματικό ζήτημα: Η ΕΚΤ είναι η πλέον και εξαιρετικά ανεξάρτητη κεντρική τράπεζα του κόσμου με τεράστια, καταχρηστική ασύδοτη εξουσία που ενεργεί με αυθάδη τρόπο ακόμη και για θέματα πολιτικής και θα πρέπει να μπεί στη θέση της.

Ο αρθρογράφος υπογραμμίζει ότι οι τράπεζες των χωρών είναι υποταγμένες στις εθνικές κυβερνήσεις και ότι θα ήταν αδιανόητο ότι η Federal Reserve των ΗΠΑ θα αρνιόταν να αγοράσει κρατικά ομόλογα σε μια κρίση, εάν η ομοσπονδιακή κυβέρνηση απαιτούσε να το κάνει.

To ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα και οι οικονομικές γενοκτονίες

To ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα και οι οικονομικές γενοκτονίες

Ο ύπουλος μηχανισμός μεταφοράς πλούτου που αφήνει πίσω του συντρίμμια και τραγικές απώλειες.

[Πηγή: Gazzetta, 09/02/2015]

Όταν ιδρύθηκαν οι διεθνείς οικονομικοί θεσμοί τον Ιούλιο του 1944, το ΔΝΤ θα προωθούσε τη νομισματική συνεργασία των λαών και θα θεράπευε τα χρηματοπιστωτικά προβλήματα της μεταπολεμικής εποχής, ως νέος κηδεμόνας των δημοσιοοικονομικών του πλανήτη. 

Την ίδια στιγμή, η Παγκόσμια Τράπεζα θα ήταν υπεύθυνη για την ανάπτυξη και την ανοικοδόμηση των χωρών που είχαν πληγεί από τον πόλεμο, μετριάζοντας έτσι τις συνέπειες της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, ως το μεγαλύτερο απόθεμα αναπτυξιακής βοήθειας που είχε δει ποτέ ο κόσμος. 

Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και Παγκόσμια Τράπεζα ανέλαβαν έτσι το έργο να αλλάξουν τις συναλλαγματικές ισοτιμίες και να εξισορροπήσουν τα ελλείμματα των χωρών, μέσω πολιτικών που θα επηρέαζαν τα εθνικά νομισματικά συστήματα. Κι έτσι η αποκλειστική ευθύνη για την επίλυση των μεγάλων προκλήσεων που αντιμετώπιζαν οι φτωχότερες χώρες ήταν πια υπόθεση των διεθνών θεσμών, οι οποίοι ανέλαβαν πρόθυμα τον ρόλο του διαμεσολαβητή των ευαίσθητων οικονομιών και του αρχιτέκτονα της νέας παγκόσμιας τάξης. Μιας τάξης που βασιζόταν πια στην οικονομική και κοινωνική επανόρθωση.