Η κληρονομιά της χούντας

Η κληρονομιά της χούντας

του Σπύρου Σοφοκλέους

[Πηγή: άρδην-ρήξη, 21/04/2016]

Αντίθετα με ό,τι λέγεται, η Χούντα δεν προωθούσε τη συμφωνία Τούμπα-Τσαγκλαγιαγκίλ ως πρόταση επίλυσης του Κυπριακού. Ως γνωστόν, η Χούντα, μέχρι τον Σεπτέμβριο του ’67, υιοθετούσε τη Συμφωνία Τούμπα-Τσαγκλαγιαγκίλ του ’65 (δηλ. Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, αλλά βάσεις και μακροχρόνιες μισθώσεις εδαφών στην Τουρκία για να εξασφαλιστούν –δήθεν– τα ανύπαρκτα συμφέροντά της). Όμως οι Τούρκοι (οι οποίοι στόχευαν σε διζωνική-δικοινοτική ομοσπονδία από τη δεκαετία του ’50) απέρριψαν τη λύση αυτή –αφού λόγω της ελληνικής υποχωρητικότητας μπορούσαν να κερδίσουν περισσότερα– τον Σεπτέμβριο του ’67, στις συζητήσεις στην Αλεξανδρούπολη, οι οποίες έτσι οδηγήθηκαν σε αδιέξοδο (αυτό το στοιχείο το παραθέτω μετά από συνομιλία μου με τον καθηγητή Ευάγγελο Κουφουδάκη, τον οποίο ευχαριστώ θερμά). Έτσι το Κυπριακό πήρε τη μορφή συζητήσεων μεταξύ Κληρίδη – Ντενκτάς (’69 – λίγο προ της εισβολής) όπως συνέφερε την Άγκυρα. Η επιμονή της Χούντας επί της Ενώσεως ήταν προπέτασμα: ο Παπαδόπουλος ήταν ένθερμος θιασώτης του «ελληνοτουρκισμού» και της δημιουργίας μιας «ελληνοτουρκικής ομοσπονδίας».

Οι Έλληνες «αγνοούμενοι» της Αργεντινής

Οι Έλληνες «αγνοούμενοι» της Αργεντινής

της Μαρίας Λούκα

[Πηγή: Protagon, 01/08/2015]

Πριν από 18 μήνες, τον Μάρτιο του 2014, στο πλαίσιο ενός ρεπορτάζ που ετοίμαζα για τους «αγνοούμενους» Έλληνες των δικτατοριών του Βιντέλα στην Αργεντινή και του Πινοσέτ στη Χιλή, έλαβα μια επιστολή απ' αυτές που κομπιάζεις λίγο όταν τις διαβάζεις, γιατί οι λέξεις καμιά φορά βγάζουν φωτιά και ζωγραφίζουν ουλές στο σώμα της ανθρωπότητας. Η Μαρία Έλενα Αθανασίου μου διηγιόταν την ιστορία της οικογένειάς της. Είναι μια από τις 30.000 και πλέον ιστορίες των «εξαφανισμένων» της Αργεντινής και της Χιλής που παλεύουν ακόμα για δικαίωση. Για τη Μαρία Έλενα και τις αδερφές της τότε ήταν μια ανάμεικτη στιγμή πίκρας και χαράς, καθώς λίγους μήνες πριν, τον Αύγουστο του 2013 μετά από ένα test dna κατόρθωσαν να βρουν τον ανιψιό τους. Ο 38χρονος Παύλος Αθανασίου (όνομα που προόριζαν γι’ αυτόν οι βιολογικοί του γονείς) αποδείχθηκε -χάρη στην επίμονη προσπάθεια που καταβάλλουν επί δεκαετίες οι Γιαγιάδες της Πλατείας Μαΐου- ότι ήταν ο γιος του «αγνοούμενου» ελληνικής καταγωγής Μιγκέλ Άνχελ Αθανασίου και της Φρίντα Λατσάν.

Ο «καταρτισµένος» Στ. Ράµφος και ο ευτυχής Μ. Βορίδης

Ο «καταρτισµένος» Στ. Ράµφος και ο ευτυχής Μ. Βορίδης

Διονύσης Ελευθεράτος

[Πηγή: tvxs, 27/03/2015]

«Το 1974, όταν έφυγε η χούντα, άφησε µηδέν δηµόσιο χρέος…». Με «ευλαβική» προσοχή άκουγε το ακροατήριο τον φιλόσοφο Στέλιο   Ράµφο, στις 2 Νοεµβρίου 2014. Στην εκδήλωση του «Ποταµιού» ο ειδήµων (;) έπνιγε κάθε ίχνος ιστορικής –και µη επιδεχόµενης «φιλοσοφικές» τροποποιήσεις– αλήθειας. Πόσοι από το κοινό να ήξεραν, όµως; Πόσοι συνειδητοποιούσαν το µέγεθος της αρλούµπας που είχαν µόλις ακούσει; Γνώριζαν ευτυχώς άλλοι, όπως οι δηµοσιογράφοι Άρης Χατζηστεφάνου και Νίκος Μπογιόπουλος. Κι εξέθεσαν για τα καλά τις επόµενες µέρες τον κ. Ράµφο, παραθέτοντας τα –εκ των πραγµάτων αποστοµωτικά– αντίστοιχα, επίσηµα στατιστικά στοιχεία.

∆ιάβολε, ούτε και το ράµφος του «πουλιού» - εµβλήµατος της δικτατορίας δεν θα τολµούσε να εκστοµίσει κάτι τέτοιο, τότε. Όπως θα δούµε στη συνέχεια, ο Νίκος Μακαρέζος, «εγκέφαλος» της χουντικής οικονοµικής πολιτικής από την 21η Απριλίου 1967 έως την 27η Σεπτεµβρίου 1973, την άνοιξη του 1974 εκτιµούσε ότι η χώρα χρειαζόταν υπέρογκα δανεικά για να αποφύγει την κήρυξη χρεοστασίου. (...)  «Ο τόπος αυτός γνώρισε προκοπή επί Γεωργίου Παπαδοπούλου», κραύγαζε ο αρχηγός της Χρυσής Αυγής (ΧΑ) Νίκος Μιχαλολιάκος σε προεκλογική συγκέντρωση, στον Ασπρόπυργο, το 2012 (προς επίρρωση, «ξαµολούσε» κι αυτός το φληνάφηµα για το µηδενικό δηµόσιο χρέος). Έλα όµως που τον είχαν προλάβει άλλοι… «Η οικονοµία το 1974 ήταν κούκλα», διατεινόταν σε τηλεοπτική εκποµπή ο Άδωνις Γεωργιάδης, τον Οκτώβριο του 2011.

Κύπρος, 1974: Όλοι γνώριζαν τις τουρκικές προθέσεις με τρομερή λεπτομέρεια

Όλοι γνώριζαν τις τουρκικές προθέσεις με τρομερή λεπτομέρεια

Της Φανούλλας Αργυρού

[Πηγή: sigmalive, 20/07/2014]

Τον Απρίλιο του 1974, τρεις μήνες πριν από τον μαύρο Ιούλη με το πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή, ο Βρετανός Συνταγματάρχης Στόκερ, ο οποίος υπηρετούσε στη Βρετανική Υπάτη Αρμοστεία στη Λευκωσία, ως Σύμβουλος επί Αμυντικών από το 1972, αποχώρησε με δική του απόφαση. Πριν αποχωρήσει, όμως, έστειλε μια πολυσέλιδη και λεπτομερέστατη έκθεση στους ανωτέρους του στο Λονδίνο, σχετικά με την κατάσταση στην Κύπρο. Στην έκθεση, ο Στόκερ περιλάμβανε και κάποιες πολύ σημαντικές επισημάνσεις και εισηγήσεις γι' αλλαγή της πολιτικής κατάστασης στο νησί, που ουσιαστικά σκιαγραφούσε τι έπρεπε να γίνει σε σχέση με την Κύπρο.

Υποστήριξε ανοικτά την αποχώρηση από την Κύπρο όχι μόνο των Ελλήνων Αξιωματικών, αλλά και των Ελλαδιτών δασκάλων, τους οποίους θεωρούσε κακή επιρροή. Εύρισκε επικίνδυνη τη δημιουργία εφεδρικού στρατού από τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο και, το πιο σημαντικό, στην παράγραφο 39 σκιαγράφησε τόσο το πραξικόπημα με αντικατάσταση Μακαρίου, όσο και την εισβολή, όταν μίλησε για χειρουργική επέμβαση πολύ δύσκολου χαρακτήρα. Έγραψε με υπότιτλο «Προς τα πού τώρα η Κύπρος»:

Γ. Δελαστίκ: Τότε που η χούντα διαλύθηκε λόγω της προδοσίας της Κύπρου

Τότε που η χούντα διαλύθηκε λόγω της προδοσίας της Κύπρου

Του Γ. Δελαστίκ

[Πηγή: ΕΘΝΟΣ, 24/07/2014]

Σαράντα χρόνια πριν. Τετάρτη, 24 Ιουλίου 1974. Η αμερικανοκίνητη επτάχρονη δικτατορία των συνταγματαρχών έχει καταρρεύσει, αφού έχει ολοκληρώσει το έργο της: έχει φέρει τους Τούρκους κατακτητές στην Κύπρο από το Σάββατο, 20 Ιουλίου 1974! Οι δικτάτορες κοιτάζουν τώρα να σώσουν το τομάρι τους ώστε να μη βρεθούν μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα καταδικασμένοι από επί εσχάτη προδοσία. Φέρνουν από το Παρίσι άρον άρον τον «αυτοεξόριστο» λόγω της ταπεινωτικής ήττας του στις βουλευτικές εκλογές του 1963 Κωνσταντίνο Καραμανλή, ο οποίος ουδέποτε καταδίκασε τη χούντα κατά τη διάρκεια της εφτάχρονης δικτατορίας. Ούτε καν μετά τη σφαγή του Πολυτεχνείου! Πριν ξημερώσει, η χούντα τον έχει ορκίσει πρωθυπουργό. Στις 4.30 το απόγευμα της 24ης Ιουλίου 1974 ορκίζεται το πρώτο κλιμάκιο της κυβέρνησης Καραμανλή. Υπουργός Αμυνας είναι ο ακροδεξιός έμπιστος της χούντας Ευάγγελος Αβέρωφ, ο τότε αποκαλούμενος «γεφυροποιός», επειδή προσπαθούσε να συμφιλιώσει τον προδικτατορικό πολιτικό κόσμο με τους δικτάτορες. Υπουργός Δημόσιας Τάξης αναλαμβάνει ο Σόλων Γκίκας, ακόμη πιο ακροδεξιός, ο οποίος καταγγέλλεται από παντού ως εμφορούμενος από φασιστικές ιδέες. Ο Καραμανλής όντως διασώζει τους δικτάτορες. Ελάχιστοι φυλακίζονται. Ταυτόχρονα όμως ο Καραμανλής αίρεται στο ύψος της νέας εποχής, χωρίς φυσικά ποτέ να πάψει να είναι ένας δεξιός πολιτικός.