Ρωσία, η μάχη των μαχών

Ρωσία, η μάχη των μαχών

Ο πρόεδρος Putin σχεδιάζει να εθνικοποιήσει την κεντρική του τράπεζα, η οποία ελέγχεται από τους Rothschild και τη Fed, αφού λήξει το συμβόλαιο της τέλη του 2016 – γεγονός που επεξηγεί καλύτερα τις δυτικές επιθέσεις που δέχεται η χώρα.

από τον Αλέξη Ζακυνθινό*

[Πηγή: Analyst.gr, 19/04/2016]

«Η κεντρική μας τράπεζα, η οποία είναι εχθρός μας, βρίσκεται στο δρόμο να καταστρέψει την οικονομία της χώρας μας – επειδή ακολουθεί εντολές από την Ουάσιγκτον και το Λονδίνο. Θα πρέπει να επιστρέψουμε σε μία κλασσική οικονομία, στην εθνικοποίηση του ρουβλίου και στο τέλος του καθεστώτος των συναλλαγματικών αποθεμάτων – στο «De-offshoring», όπως το αποκαλεί ο πρόεδρος Putin.

Όταν εθνικοποιηθούν το ρούβλι και η κεντρική τράπεζα, τότε οι ρωσικές εταιρείες θα έχουν όσα χρήματα χρειάζονται» (Jewgeni Fjodorow, πρόεδρος της επιτροπής οικονομικής πολιτικής του ρωσικού Κοινοβουλίου – πηγή).

Μηχανισμό επίλυσης χρεοκοπιών προωθεί στην Ευρώπη η Γερμανία

Μηχανισμό επίλυσης χρεοκοπιών προωθεί στην Ευρώπη η Γερμανία

Ο ESM μετατρέπεται σε Νομισματικό Ταμείο για την υπερχρεωμένη Ευρώπη

Του Γεράσιμου Ποταμιάνου

[Πηγή: Δρόμος της Αριστεράς, 19/04/2016] 

Η Σύνοδος των G-20 στη Σαγκάη διαπίστωσε πως η νομισματική πολιτική έφθασε στα όριά της. Η κρίση, που εμφανίζει συστημικά χαρακτηριστικά, οφείλεται στις ανισότητες που δημιουργεί η κυριαρχία του χρηματοπιστωτικού τομέα στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία. Μετά το 2008, καθώς η μείωση της ζήτησης περιόριζε τον δανεισμό των επιχειρήσεων, η FED αντέδρασε με μείωση του κόστους δανεισμού. Όμως, σήμερα, παρά τη μείωση των επιτοκίων και την ποσοτική χαλάρωση σε παγκόσμια κλίμακα, εξακολουθεί να μην υπάρχει ζήτηση για δανεισμό, εκτός από τη «μόχλευση» στον χρηματοοικονομικό τομέα.

Στην Ευρώπη και την Ιαπωνία τα επιτόκια είναι τώρα αρνητικά, αλλά κανείς δεν πιστεύει ότι περαιτέρω μείωσή τους θα βοηθήσει την ανάκαμψη. Από την εποχή του Κέινς οι κυβερνήσεις, σε τέτοιες στιγμές, αναλαμβάνουν τον ρόλο του «έσχατου» καταναλωτή, αυξάνοντας τις δημόσιες δαπάνες και το δημόσιο χρέος. Σήμερα, όμως, πολλές από τις μεγαλύτερες χώρες του κόσμου, είναι στο όριο του «αξιόχρεου» και δεν μπορούν να δανειστούν για να χρησιμοποιήσουν αναπτυξιακά τη δημοσιονομική πολιτική. Στην Ευρωζώνη, με δεδομένη την αρχιτεκτονική της ΟΝΕ, χωρίς χαλάρωση του δημοσιονομικού συμφώνου, κάτι τέτοιο θα αύξανε τον κίνδυνο χρεοκοπίας και θα έστελνε στα ύψη τις αποδόσεις των κρατικών ομολόγων. Θα αυξάνονταν, δηλαδή, οι απαιτήσεις εξυπηρέτησης του χρέους και θα ακυρωνόταν το έργο της νομισματικής χαλάρωσης. Οι συνθήκες αυτές υποδηλώνουν ότι το χρέος έχει αποκτήσει «αντιπαραγωγικό» χαρακτήρα και υπάρχει αδιέξοδο, έστω προσωρινά. Η θεσμική προετοιμασία για την αντιμετώπιση του προβλήματος αυτού στην Ευρωζώνη, έχει προχωρήσει αθόρυβα.

στο άντρο της Κίρκης

στο άντρο της Κίρκης

[Πηγή: Παπα-Ηλίας Υφαντής, 19/04/2016]

Δεν χρειαζόταν καμιά ΕΥΠ, για να μας αποκαλύψει το εναντίον της πατρίδας μας δολοφονικό σχέδιο, που εκπορεύεται μέσα απ’ το έρεβος του σιωνοναζιστικού μεσαίωνα. Μας το βροντοφωνάζει η ίδια  η πραγματικότητα. Άλλο αν κάποιοι «δικοί μας» δεν εννοούν να το εννοήσουν . Ούτε μας εκπλήσσει το γεγονός ότι, ενώ οι δολοπλόκοι συνελήφθησαν με τη γίδα στον ώμο, μας το παίζουν από πάνω και τιμητές. Κατηγορώντας μας ότι υποκλέψαμε δήθεν τα δολοφονικά σχέδια τους. Που σημαίνει ότι το να δολοφονούν αυτοί την πατρίδα μας και το λαό μας είναι απαραβίαστο δικαίωμά τους. Αλλά η πιθανότητα να αποκαλύψαμε εμείς τα σχέδιά τους αποτελεί ιεροσυλία.

Και διατείνονται πως η αποκάλυψη αυτή μας εκθέτει παγκοσμίως ως  «αχάριστους» απέναντι στους «ευεργέτες» μας. Ή μήπως ο αξιότιμος Γ.Γ. του ΝΑΤΟ δεν μας αποκάλυψε το πώς μας αντιμετωπίζουν οι «εταίροι» μας;  Όταν ρωτήθηκε, γιατί, ενώ πήραν το μέρος των Τούρκων, που κατέρριψαν το ρωσικό αεροπλάνο, δεν αναγνωρίζουν και στους  Έλληνες το ίδιο δικαίωμα, όταν οι Τούρκοι παραβιάζουν χιλιάδες φορές  τον ελληνικό εναέριο χώρο. Λέγοντας ο απίθανος πως το δικαίωμα αυτό το έχουν μόνο οι Γερμανοί! Αφού η Ελλάδα, ως χρεοκοπημένη χώρα, έχει χάσει την εθνική της κυριαρχία και βρίσκεται υπό γερμανική κατοχή!

Lexit ή Brexit;

Lexit ή Brexit;

Η Ε.Ε. αποτελεί έναν ανεξέλεγκτο γραφειοκρατικό μηχανισμό που στερεί την εξουσία από τα εθνικά κοινοβούλια

Τζέρεμι Κόρμπιν - μέσα της δεκαετίας του '90

του Άρη Χατζηστεφάνου

[Πηγή: efsyn, 16/04/2016]

Ο άνθρωπος που επινόησε τον όρο Lexit, για μια αριστερή έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ενωση (αλλά μετά το ξέχασε), μιλά για τις ιστορικές σχέσεις της βρετανικής Αριστεράς με την Ε.Ε., ενώ προτείνει στην Ελλάδα να εγκαταλείψει την ευρωζώνη.

Στις 14 Ιουλίου του 2015, καθώς η Ελλάδα έγλειφε ακόμη τις ανοιχτές πληγές της από τη «διαπραγμάτευση» με τους Ευρωπαίους εταίρους, ο Οουεν Τζόουνς, αρθρογράφος της εφημερίδας «Guardian», ανέβασε στο ίντερνετ ένα σύντομο βίντεο με τις απόψεις του για την παραμονή της Βρετανίας στην Ε.Ε.

Τουρκία, οι συνέπειες της Νεο-Οθωμανικής πολιτικής

Τουρκία, οι συνέπειες της Νεο-Οθωμανικής πολιτικής

[Πηγή: KASSANDROS, 16/04/2016]

Όσοι βλέπουν τις πράξεις της Τουρκίας σήμερα και διαφωνούν, δεν πρέπει να εκπλήσσονται.

Το δηλωμένο σχέδιο της Τουρκίας από την αρχή του Αιώνα αυτού ήταν να γίνει Μεγάλη Δύναμη μέχρι το 2023, εκατό χρόνια μετά την ίδρυση του κράτους από τον Κεμάλ. Αυτό ήταν γνωστό από τον, καιρό του Οζάλ αλλά οι μεθοδικοί αρχιτέκτονες του ήταν οι Ερντογάν, Γκιούλ, Νταβούτογλου και λοιποί.

Η πρώτη τους κίνηση ήταν να φύγουν από το κοσμικό  καθεστώς  του Κεμάλ και να μετατρέψουν την Τουρκία σε ένα Ισλαμικό  κράτος. Αυτό έκανε την είσοδο τους στην ΕΕ από πολύ δύσκολη, αδύνατη, ανεξάρτητα από την αποφυγή της ευθείας άρνησης.

Με βαρυσήμαντο άρθρο του το 2007, ο Νταβούτογλου επισημαίνει ότι το τέλος της διπολικότητας και του Ψυχρού Πολέμου δίνει ευκαιρίες νέας κατεύθυνσης και Δυναμική στο όραμα της Μεγάλης Τουρκίας του 2023 ως Παγκόσμιου Παράγοντα, διαχωρίζει την θέση της από το ΝΑΤΟ ως μετόχου αλλά όχι σε όλα συμμάχου και ετοιμάζει το κυβερνόν κόμμα ΑΚΡ ως την γέφυρα μεταξύ της παλιάς Οθωμανικής αυτοκρατορίας και της Νέας Μεγάλης Τουρκίας.

Τι ελπίζουν οι Παλαιστίνιοι από τις αμερικανικές εκλογές;

Τι ελπίζουν οι Παλαιστίνιοι από τις αμερικανικές εκλογές;

Το προεκλογικό παιχνίδι εντείνεται στις ΗΠΑ μεταξύ Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων, καθώς η Χίλαρυ Κλίντον και ο Ντόναλντ Τραμπ προχωρούν ακάθεκτα προς την εξασφάλιση του χρήματος από τα κόμματά τους.

Η Παλαιστινιακή υπόθεση και οι σχέσεις με το Ισραήλ παραμένουν βέβαια σαν θέματα στην ατζέντα και των δύο υποψηφίων.

Οι Παλαιστίνιοι έχουν πλέον λίγες ελπίδες ότι κάποιος πρόεδρος θα έλυνε τα προβλήματά τους με το Ισραήλ, αλλά φαίνεται να προτιμούν την Κλίντον για τον Λευκό Οίκο, η οποία, σε μια δήλωσή της στις 21 Φεβρουαρίου, λέει: «Πιστεύω ότι οι Παλαιστίνιοι δικαιούνται να αποκτήσουν δικό τους κράτος». Έτσι επιβεβαίωσε την υποστήριξή της για λύση δύο κρατών και παράλληλα δήλωσε ότι στηρίζει και το κράτος του Ισραήλ.

Από την μεριά του ο Τραμπ, στις 17 Φεβρουαρίου, δήλωνε ότι μια ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ Ισραήλ-Παλαιστινίων είναι «πιθανώς δυσκολότερη συμφωνία από κάθε άλλη», προσθέτοντας «αλλά θα δώσω όλες μου τις δυνάμεις, εάν εκλεγώ».

Το «καναρίνι στο ορυχείο» ή η τύχη των Χριστιανών στη Μέση Ανατολή

Το «καναρίνι στο ορυχείο» ή η τύχη των Χριστιανών στη Μέση Ανατολή

Του Σωτήρη Ρούσσου*

[Πηγή: Δρόμος της Αριστεράς, 12/04/2016]

Μια κατεστημένη άποψη θέλει τη Μέση Ανατολή μια απέραντη ομοιογενή θάλασσα του Ισλάμ, με πανομοιότυπη κοινωνική οργάνωση, ιεραρχίες και σχέσεις. Αυτή η άποψη, αν και βολεύει όσους επιθυμούν να προωθήσουν θρησκευτικές συγκρούσεις και να υψώσουν πολιτιστικά συρματοπλέγματα, απέχει από την πραγματικότητα. Η Μέση Ανατολή ήταν μέχρι πριν δύο δεκαετίες ένα εξαιρετικό μωσαϊκό από εθνότητες και θρησκείες.

Δεν έλειψαν βέβαια και στη Μέση Ανατολή οι εθνοκαθάρσεις και οι διωγμοί. Η γενοκτονία των Αρμενίων και των Χριστιανών (Ποντίων, Ασσυρίων) από τους Νεότουρκους και την κεμαλική Τουρκία, όπως και η έξοδος χιλιάδων Χριστιανών από την ιστορική Παλαιστίνη και το Λίβανο, αποτέλεσαν ισχυρά πλήγματα στο θρησκευτικό πλουραλισμό και την ιστορική φυσιογνωμία της Μέσης Ανατολής. Σε αυτά προστέθηκε η δημογραφική κάμψη και η μετανάστευση των χριστιανικών πληθυσμών, σε αντίθεση με τον αλματώδη ρυθμό πληθυσμιακής ανάπτυξης του μουσουλμανικού στοιχείου. Οι λόγοι για αυτήν την κάμψη πρέπει να αναζητηθούν στο μικροαστικό και αστικό χαρακτήρα των χριστιανικών κοινοτήτων που ακολουθούσε νεωτερικά οικογενειακά πρότυπα (γονείς και δύο παιδιά), καθώς και στις ιδιαίτερες μορφωτικές, πολιτιστικές και κοινωνικές σχέσεις που διατηρούσαν οι κοινότητες αυτές με την Ευρώπη και την Αμερική. Ας σημειώσουμε ότι το 1914 στην περιοχή που περιλαμβάνει σήμερα τη Συρία, το Λίβανο, Ισραήλ/Παλαιστίνη και την Ιορδανία, το 26,4% του πληθυσμού ήταν Χριστιανοί, ενώ το 2015 μόλις το 8%. Είχε πέσει δηλαδή στο ποσοστό των Χριστιανών πριν από πέντε αιώνες.