Πού ανήκομεν; Γιατί ΔΕΝ «ανήκομεν εις την Δύσιν»...

Πού ανήκομεν;

Γιατί ΔΕΝ «ανήκομεν εις την Δύσιν»

Μια ιστορικά τεκμηριωμένη απάντηση

«Αλλ’ η βασιλεύουσα Ευρώπη όχι μόνον αδιαφορεί υπέρ ημών, αλλά συντρέχει το κατά δύναμιν δια να υποπέσωμεν εις τον Τουρκικόν ζυγόν και μ’ όλον ότι εξεύρει ποία τύχη μας αναμένει, φαίνεται μάλιστα ότι την επιθυμεί»

Ι. Καποδίστριας

του Γεωργίου Σκλαβούνου, συγγραφέα

Που ανήκομεν;

Χωρίς απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν μπορεί να χαραχθεί καμία στρατηγική, από το επίπεδο της παιδείας και του πολιτισμού, μέχρι το επίπεδο της Εθνικής Οικονομίας και της Εθνικής Άμυνας

Οι γεωπολιτισμικές συντεταγμένες ενός έθνους, οι γεωπολιτισμικές συντεταγμένες ιστορικών λαών   δεν χαράζονται από αποφάσεις  συγκυριακών πολιτικών  ηγεσιών.

Οι συγκυριακές συμμαχίες των λαών, και των κρατών, στο διάβα της ιστορίας, δεν προϋποθέτουν  ούτε συνεπάγονται, άρνηση… κατάργηση αυτών των συντεταγμένων.

Οι γεωπολιτισμικές συντεταγμένες των Εθνών διαμορφώνονται  από «την σταθερά» της γεωγραφίας τους και τους ανταγωνισμούς, τις συμπορεύσεις, τους αγώνες αίματος και πνεύματος, στις διεθνείς τους σχέσεις. Αγώνες στην πορεία  των αιώνων, που καθιστούν την γεωγραφία ιδιοπρόσωπη πολιτισμική πατρίδα...

Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΛΟΓΟ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΟΡΜΗΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΝΑΤΟ

Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΛΟΓΟ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΟΡΜΗΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΝΑΤΟ

ΗΠΑ/ΝΑΤΟ πάνε για σύγκρουση με την Ρωσία

Ανακοίνωση του Μετώπου Κοινωνικής και Εθνικής Απελευθέρωσης (ΜΕΚΕΑ)

1. Τη στιγμή που οι δήθεν αντισυστημικές δυνάμεις κάνουν αγώνα ενάντια στο… εμβόλιο, υποθέτοντας ότι έτσι χτυπούν την Υπερεθνική Ελίτ (που διαχειρίζεται τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση), —τμήμα της οποίας μπορεί πράγματι να σχεδίασε την πανδημία, αλλά όχι βέβαια και το εμβόλιο, που δεν είχε κανένα λόγο να το κάνει!—, οι πραγματικές συστημικές δυνάμεις διεκπεραιώνουν άλλα σχέδια που μπορεί σύντομα να μας οδηγήσουν όλους σε ένα πραγματικό Αρμαγεδδώνα.

2. Όλα ξεκίνησαν μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ το 1991, όταν οι συστημικές δυνάμεις (η Υπερεθνική Ελίτ) ξεκίνησαν ένα αδυσώπητο αγώνα ενάντια σε κάθε λαό που αντιστεκόταν στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Η αντίσταση αυτή δεν είχε πια τη μορφή του αγώνα για παγκόσμια σοσιαλιστική επανάσταση τύπου ΕΣΣΔ κ.λπ., αλλά τη μορφή αγώνα για την εθνική κυριαρχία σαν προϋπόθεση για τον αυτοκαθορισμό των λαών στη Νέα Διεθνή Τάξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, με τον λαϊκό αγώνα για το Brexit σήμερα ν’ αποτελεί τυπικό παράδειγμα.

ΗΜΕΡΑ ΝΙΚΗΣ-ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΣΤΗ ΝΕΑ ΤΑΞΗ

Παρέλαση στην Κόκκινη Πλατεία στη Μόσχα για την 76η επέτειο Ημέρα της Νίκης κατά της Ναζιστικής Ευρώπης!! 

LIVE Γ΄ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ όχι κατά Βαρβάρων ή Βανδάλων αλλά κατά των Βέβηλων, κατά των Βδελυγμάτων της Παγκόσμιας Ιστορίας!!! ΝΙΚΗ

Τα ρωσικά στρατεύματα και τα στρατιωτικά οχήματα παρελαύνουν στην Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας κατά την ετήσια παρέλαση της Ημέρας της Νίκης εορτάζοντας την 76η Επέτειο της ήττας της Ναζιστικής Ευρώπης. Είναι η μεγαλύτερη από δεκάδες παρελάσεις που πραγματοποιούνται σε ολόκληρη τη Ρωσία για να εορταστεί η ήττα της ναζιστικής Γερμανίας. 

Στην παρέλαση στη Μόσχα, παρουσία του Πρόεδρου Πούτιν, συμμετείχαν 12.000 στρατιώτες, ενώ ο Ρώσος Υπ. Άμυνας Σοϊγκού εποχούμενος επιθεώρησε τα στρατεύματα πιο συγκινημένος από κάθε άλλη φορά αφού σιμώνει η Ώρα. Αναπόφευκτος ο Πόλεμος, σημειώνουν καλά πληροφορημένες πηγές από τη Μόσχα…

 Ο αντιρωσσισμός είναι ο φιλελευθερισμός των ηλιθίων

Χωρίς τη Ρωσσία, ο Σαράζ θα είχε φτάσει ώς τα αιγυπτιακά σύνορα ολοκληρώνοντας την περικύκλωση της Ελλάδας από τον Νότο

Του Κώστα Κουτσουρέλη*

Κατά τη γνώμη κάμποσων σχολιαστών του ελληνικού τύπου, όποιος επισημαίνει ότι το αντίβαρο της Ρωσσίας στις τουρκικές επιδιώξεις είναι ζωτικό για τα εθνικά μας συμφέροντα, είναι σαν να αποδέχεται τις ανοησίες περί ”ξανθού γένους”, που θα λυτρώσει τάχα τον ελληνισμό από τον Τούρκο.

Ποτέ δεν έκανε κάτι για εμάς ο Μόσκοβος, διαβάζουμε. Λες και δεν υπήρξε ποτέ η Συνθήκη του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή που πρώτη υπονόμευσε την Οθωμανική Αυτοκρατορία και επέτρεψε την οικονομική άνθιση του Γένους. Λες και χωρίς τον ρωσσοτουρκικό πόλεμο του 1828-29, η Ελλάδα δεν προοριζόταν να παραμείνει μόρφωμα υποτελές στον Σουλτάνο για δεκαετίες ακόμη, όπως η Σερβία το 1815 μετά τη δική της επανάσταση. Λες και αυτήν ακόμη τη σχετικά ειρηνική μεταπολεμική συνύπαρξη Ελλάδας και Τουρκίας στους κόλπους του ΝΑΤΟ και των δυτικών θεσμών, δεν την οφείλουμε εντέλει στη διαρκή πίεση της σοβιετικής αρκούδας. 

Σε κλίμα συγκίνησης ο τελευταίος αποχαιρετισμός στον Θέμο Στοφορόπουλο

Σε κλίμα συγκίνησης ο τελευταίος αποχαιρετισμός στον Θέμο Στοφορόπουλο 

Τον τελευταίο αποχαιρετισμό μέσα σε κλίμα συγκίνησης είπαν σήμερα το μεσημέρι στο Α’ Νεκροταφείο της Αθήνας συγγενείς, συνάδελφοι, φίλοι και συναγωνιστές του από τον δημοκρατικό πατριωτικό χώρο στον πρέσβη επί τιμή Θέμο Στοφορόπουλου.

Ο Θέμος Στοφορόπουλος, που «έφυγε» από τη ζωή την Τετάρτη 27 Μάη, διετέλεσε πρέσβης σε διάφορες χώρες, υπήρξε συγγραφέας πολλών βιβλίων, ενώ ασχολήθηκε ιδιαίτερα με το κυπριακό ζήτημα.

Υπήρξε μέλος του Εθνικού Συμβουλίου της ΕΕΔΥΕ (Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη) και συμμετείχε σε πολλές πατριωτικές κινήσεις και πρωτοβουλίες.

Βιοασφάλεια και πολιτική

Βιοασφάλεια και πολιτική   

Μόλις φτερνιστεί κάποιος, κόψτους το σχοινί...

«Ο πολίτης δεν έχει πια δικαίωμα στην υγεία (health safety), αλλά υποχρεούται νομικά στην υγεία (biosecurity)»     
Giorgio Agamben* 

ΑΥΤΟ ΠΟΥ προκαλεί εντύπωση με τις αντιδράσεις απέναντι στους έκτακτους μηχανισμούς που έχουν τεθεί σε εφαρμογή στη χώρα μας (και όχι μόνο σε αυτήν) είναι η αδυναμία εξέτασής τους πέρα από την άμεση συγκυρία στην οποία φαίνεται πως λειτουργούν. Λίγοι είναι αυτοί, από μία άλλη σκοπιά, που προσπαθούν, όπως θα απαιτούσε μια σοβαρή πολιτική ανάλυση, να τα ερμηνεύσουν ως τα συμπτώματα και τα σημάδια ενός ευρύτερου πειραματισμού, στο οποίο διακυβεύεται ένα νέο μοντέλο διαχείρισης ανθρώπων και πραγμάτων. Ήδη σε ένα βιβλίο που εκδόθηκε πριν από επτά χρόνια, το οποίο αξίζει να ξαναδιαβαστεί σήμερα προσεκτικά (Tempêtes microbiennes -Μικροβιακές θύελλες, Gallimard, 2013), ο Patrick Zylberman είχε περιγράψει τη διαδικασία μέσω της οποίας η υγειονομική ασφάλεια, που μέχρι τότε ελάχιστα μέτραγε στους πολιτικούς υπολογισμούς, θα αποτελούσε ουσιαστικό μέρος των πολιτικών κρατικών και διεθνών στρατηγικών. Δεν πρόκειται παρά για τη δημιουργία ενός είδους «υγειονομικής τρομοκρατίας» ως μέσο διακυβέρνησης σύμφωνα με αυτό που ορίζεται ως worst case scenario, το χειρότερο σενάριο.

Τι κρύβεται πίσω από τον κορωνοϊό;

Τι κρύβεται πίσω από τον κορωνοϊό;

Γράφει ο Γιώργος Α. Λεονταρίτης

Ο κόσμος έχει μείνει εμβρόντητος μπροστά στην κατάρα αυτής της επιδημίας του κορωνοϊού. Ο πλανήτης άλλαξε όψη, οι πόλεις των χωρών ερήμωσαν. Καθημερινοί θάνατοι και αβεβαιότητα για το μέλλον. Τα δελτία ειδήσεων των τηλεοπτικών ΜΜΕ, μετεβλήθησαν σε… «δελτία θανάτου»! Τόσοι νεκροί, τόσοι διασωληνωμένοι, τόσα καινούργια κρούσματα. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, έχει πλέον δεύτερη θέση διότι την πρώτη κατέχουν οι «ιατρικοί εκπρόσωποι» για να ενημερώνουν και για να δίνουν απαντήσεις σε απορίες. Ένα μόνο ερώτημα δεν ετέθη ποτέ από κανέναν: Από πού και πώς ξεπήδησε αυτή η επιδημία; Ποιος ευθύνεται για το πρωτόγνωρο «Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο»; Μια περίεργη σιγή καλύπτει το καίριο αυτό ερώτημα.

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ GIULIETTO CHIESA ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΞΑΦΝΙΚΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ (26/4)!

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ GIULIETTO CHIESA ΠΡΙΝ ΤΟΝ  ΞΑΦΝΙΚΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ (26/4)!

«Είμαι πεπεισμένος ότι η επίθεση των ιών οργανώθηκε…», λέει ο διακεκριμένος Ιταλός δημοσιογράφος

Ο Ιταλός δημοσιογράφος και συγγραφέας Giulietto Chiesa: χτίζουν έναν νέο κόσμο. Θέλουν τον πλήρη έλεγχο της ανθρωπότητας. Όλοι οι άνθρωποι ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ. Όποιοι δεν εμβολιαστούν δεν θα έχουν δικαίωμα ούτε μετακίνησης ούτε να βγουν από το σπίτι. Έχει ακυρωθεί το 60% της παραγωγής… πως θα ζήσει ο κόσμος;;;

[συνέντευξη του Giulietto Chiesa λίγες μέρες πριν τον θάνατο του που μετέδωσε τα τελευταία 24ωρα σχεδόν σύσσωμος ο ρώσικος τύπος…Πρόλαβε κι αποτύπωσε αυτή τη νέα πραγματικότητα. Eντύπωση προκαλεί ο απροσδόκητος χαμός του ενώ το πνεύμα του δείχνει την ζωτικότητά του λίγο πριν το μοιραίο. Η αιτία του θανάτου του παρέμενε ανεξακρίβωτη ως χθες]…

Είναι δύσκολο να πούμε τι θα ακολουθήσει η κρίση, τι αλλαγές μας περιμένουν. Ένα πράγμα είναι σαφές σε όλους: ο κόσμος θα αλλάξει. Και είναι δύσκολο να μιλήσουμε για συγκεκριμένες συνέπειες, γιατί κανείς δεν έχει πραγματική εικόνα για το τι συμβαίνει. Τι προκάλεσε την επιδημία του κορονοϊού: δημιουργήθηκε τεχνητά και, ίσως, ακόμη και σκόπιμα εξαπλώθηκε; Δεν υπάρχουν απαντήσεις, υπάρχουν μόνο εικασίες και υποθέσεις.

Σύντροφοι, μήπως πουλήσατε τζάμπα την ψυχή σας στο Ισραήλ;

Σύντροφοι, μήπως πουλήσατε τζάμπα την ψυχή σας στο Ισραήλ;

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Η πρωτοφανής κατάρρευση των τιμών του πετρελαίου προκαλεί αναταράξεις στο σύνολο της παγκόσμιας αγοράς ενέργειας και φυσικά δεν θα μπορούσε να αφήσει αλώβητους τους σχεδιασμούς της Ελλάδας, της Κύπρου και του Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο.

Το γεγονός ότι ο μαύρος χρυσός εμφάνισε αρνητική τιμή καθώς οι επενδυτές πάσχιζαν να ξεφορτωθούν πάση θυσία το πετρέλαιο το οποίο δεν έχουν πλέον χώρο να αποθηκεύσουν, έχει αλυσιδωτές αντιδράσεις.

Με τόσο χαμηλές τιμές αρκετά κοιτάσματα που μέχρι πρότινος θεωρούνταν εκμεταλλεύσιμα θα είναι για μεγάλο χρονικό διάστημα τόσο κοστοβόρα, ώστε καμία εταιρεία δεν θα τολμά να τα πλησιάσει. Η τιμή του πετρελαίου μάλιστα θα συμπαρασύρει και όλες τις άλλες μορφές ενέργειας με πρώτο βέβαια το φυσικό αέριο.

Ε.Ε.: Ο καθένας για το τομάρι του

Ε.Ε.: Ο καθένας για το τομάρι του

του Απόστολου Αποστολόπουλου

Η Γερμανία δεν θέλει να διαλυθεί η Ε.Ε.. Θέλει την Ε.Ε. ενωμένη και τους εταίρους υπηρέτες της, οικονομικά και πολιτικά. Μόνη της είναι αδύναμη, σχεδόν ασήμαντη, στο πλανητικό πεδίο ενώ αν δέσει πίσω της την Ευρώπη θα έχει ρόλο και λόγο. Η διαίρεση της Ε.E. σε Νότιους και Βόρειους, λες και είμαστε οι Αμερικάνοι στον εμφύλιο, είναι παραπλανητική. Οι εταίροι δεν συμμαχούν με βασικό κριτήριο τον πλούτο αλλά με επίκεντρο την Εξουσία. Αλλιώς Γαλλία και Ιταλία θα ήταν με τη Γερμανία και θα εκμεταλλεύονταν μαζί τους άλλους. Αλλά αν υπάρχει στην Ευρώπη κάποιος «μοναχοφάης» που θα ‘λεγε ο Κοτζιάς, αυτός δεν είναι η Ελλάδα, αλλά η Γερμανία. Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, τρώνε διαρκώς καρπαζιές από τη Γερμανία που δεν θέλει επ’ ουδενί ομοτράπεζους.

ΟΙ ΙΣΠΑΝΟΙ Η ΟΙ ΙΤΑΛΟΙ, για να μην πούμε για τους λιπόψυχους Γάλλους, σφυρίζουν αδιάφορα όταν τον λογαριασμό τον πληρώνει άλλος, π.χ. η Ελλάδα, όπως άλλωστε το έκαναν ήδη όταν μας έβαλαν στα Μνημόνια. Όταν έχουν πρόβλημα οι ίδιοι ουρλιάζουν, ώσπου να τους πετάξουν κάποιο ξεροκόμματο, όπως στο τελευταίο Γιούρογκρουπ.

Δεν χρειάζεται να έχουμε τα μάτια μας δεκατέσσερα για να δούμε τα παιχνίδια εξουσίας και εκμετάλλευσης που ανενδοίαστα παίζουν π.χ. το Βερολίνο εις βάρος των εταίρων, οι εταίροι εναντίον της Κίνας και της Ρωσίας, οι εταίροι και οι ΗΠΑ μεταξύ τους κ.ο.κ.

Μεγάλη ήττα των συστημικών δυνάμεων στις προεδρικές εκλογές της Ουκρανίας

Μεγάλη ήττα των συστημικών δυνάμεων στις προεδρικές εκλογές της Ουκρανίας

Ποτέ άλλοτε, οι συστημικές δυνάμεις δεν έπαθαν τέτοια βαριά ήττα σε Προεδρικές εκλογές, σαν αυτή που έπαθαν χτες στην Ουκρανία.
Στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, που έγιναν στις 31 Μαρτίου, ο Ζελένσκι (Volodymyr Zelensky), βγήκε πρώτος συγκεντρώνοντας 30,2% των ψήφων, με δεύτερο τον συστημικό Ποροσένκο (Petro Poroshenko), με 16%, με τρίτη την συστημική Τιμοσένκο (Yulia Tymoshenko) με 13,4% και τέταρτο τον φιλικό προς την προσέγγιση με τη Ρωσία, Yuriy Boyko με 11,6%.
Στον δεύτερο γύρο, με καταμετρημένο το 99,8% των ψήφων, ο Ζελένσκι πήρε το συντριπτικό 73,22%, και ο Ποροσένκο το 24,46%, με τα υπόλοιπα ψηφοδέλτια (2%) άκυρα.

Το φιάσκο του East Med ανεβάζει την ένταση στην Ανατολική Μεσόγειο

Το φιάσκο του East Med ανεβάζει την ένταση στην Ανατολική Μεσόγειο

Του ΓΙΑΝΝΗ ΡΑΧΙΩΤΗ

To (φτηνό και μοναδικό)  επιχείρημα των κυβερνώντων γραικύλων σε Ελλάδα και Κύπρο, για τη μετατροπή των χωρών τους/μας  σε παρελκόμενα της πολιτικής των ΗΠΑ/Ισραήλ, ήταν ότι θα πάρουμε ποσοστά από τον αγωγό East Med, που υποτίθεται ότι θα κατασκευαστεί (κάποτε) στον βυθό της ανατολικής Μεσογείου και θα φτάνει στην Ιταλία μέσω Κύπρου και Ελλάδας. Δεν μπαίνουν στον κόπο να δουν ότι:
1.  Η κατανάλωση υδρογονανθράκων στην Ευρώπη μειώνεται κατά μέσο όρο σε ποσοστό μεγαλύτερο του 1,7% ετησίως εδώ και μια 10ετια τουλάχιστον.
2.  Ένας υποθαλάσσιος αγωγός τέτοιου μήκους και βάθους ανεβάζει το κόστος του μεταφερόμενου αερίου σε επίπεδα πολύ υψηλότερα από τους επίγειους που ήδη υπάρχουν και επαρκούν για τον εφοδιασμό της Ευρώπης με φθηνό αέριο.

Η παγκοσμιοποιητική “Αριστερά” του συστήματος και τα λαϊκά στρώματα

[Πηγή: Αντιπαγκοσμιοποίηση, Αυτοδυναμία, Περιεκτική Δημοκρατία, 17/02/2017]

Σχόλιο: Το παρακάτω άρθρο του στοχαστή Πωλ Κραιγκ Ρόμπερτς (Paul Craig Roberts) στηλιτεύει την πλήρη ενσωμάτωση της «Αριστεράς» στη Νέα Διεθνή Τάξη και τη βρώμικη προδοσία από μέρους της των θυμάτων της παγκοσμιοποίησης, κάτι που έχει ως εύλογο αποτέλεσμα τη δικαιολογημένη στροφή τους στον Τραμπ και τους νέο-εθνικιστές. Αφιερώνοντας σήμερα όλη την ενέργεια και τους πόρους της σε άθλιες (πολλές χρηματοδοτούμενες βέβαια από τον Σόρος κλπ.) μαζικές εκστρατείες ενάντια στον Τραμπ, στην πραγματικότητα στρέφεται ενάντια στα λαϊκά κινήματα κατά της παγκοσμιοποίησης, που τα χαρακτηρίζει έμμεσα ή άμεσα ως ρατσιστικά, ακροδεξιά ή ακόμα και φασιστικά. Και αυτό επειδή δεν ακολουθούν την άκρως αποπροσανατολιστική ατζέντα της Υπερεθνικής και της Σιωνιστικής Ελίτ για την ακλόνητη υπεράσπιση των υποτιθέμενων «ατομικών δικαιωμάτων», που είναι γνωστό ότι από τη φύση τους στρέφονται ενάντια στη συλλογική αυτονομία, τη βάση της πραγματικής δημοκρατίας και της αυτονομίας των πολιτών.

Ο θάνατος της Αριστεράς

του Paul Craig Roberts

Σε αρκετές περιπτώσεις είχα θέσει στις στήλες μου το ρητορικό ερώτημα: Τι έγινε η Αριστερά; Σήμερα θα απαντήσω στο ερώτημα. Η απάντηση είναι ότι η Ευρωπαϊκή και η Αμερικανική Αριστερά, η οποία παραδοσιακά αγωνιζόταν για την εργατική τάξη (ψωμί και ειρήνη) δεν υπάρχει πια. Η υπόθεση για την οποία αγωνίζονται τώρα, αυτοί που παριστάνουν πως είναι η σημερινή «Αριστερά», είναι οι πολιτικές ταυτότητας.

Όχι πια σεξ, μόνο ακτιβισμός…

Παρακολουθώντας τις τηλεοπτικές καμπάνιες αμερικανικών εταιρειών ένας εξωγήινος (και ελαφρώς αφελής) παρατηρητής θα πίστευε ότι οι διαφημιστές έχουν κηρύξει πόλεμο στον Τραμπ με μηνύματα υπέρ των μεταναστών και των μειονοτήτων. Πρόκειται όμως για μια τάση που ξεκίνησε αρκετά χρόνια πριν. Οταν συνειδητοποίησαν ότι… το σεξ δεν πουλάει.

του Άρη Χατζηστεφάνου

[Πηγή: Info-War, 12/02/2017]

Για δεκαετίες τα ημίχρονα του Super Bowl, του πρωταθλήματος του αμερικανικού ποδοσφαίρου, αποτελούσαν για τους διαφημιστές μια διονυσιακή τελετή (κατ’ άλλους ζωοπανήγυρη), όπου θυσίαζαν την αξιοπρέπεια του ανθρώπινου σώματος στον θεό του καταναλωτισμού. Φέτος όμως οι μεγαλύτερες εταιρείες ξόδεψαν δεκάδες εκατομμύρια δολάρια για να προωθήσουν μηνύματα υπέρ των μεταναστών, της ισότητας και των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤ –ό,τι ενοχλεί, δηλαδή την Αμερική του Τραμπ.

Ο πόλος της παγκοσμιοποίησης σε κρίση

Ο πόλος της παγκοσμιοποίησης σε κρίση

Οι παγκόσμιας κλίμακας ανακατατάξεις απαιτούν νέους προσδιορισμούς για να κατανοηθούν

του Σπύρου Παναγιώτου

[Πηγή: Δρόμος της Αριστεράς, 31/01/2017]

Ζούμε σε μια εποχή ραγδαίων παγκόσμιων αλλαγών. Οι ΗΠΑ και η Μεγάλη Βρετανία, δύο χώρες σταυροφόροι της ελευθερίας των αγορών, σήμερα βρίσκονται στη δίνη ενός μεγάλου, κοινωνικού και πολιτικού διχασμού, αναζητούν νέους προσανατολισμούς και επιχειρούν να διαμορφώσουν νέες συμμαχίες. Συγκρούονται οξύτατα με τον κόσμο και τις αξίες που δημιούργησαν και επέβαλαν παγκόσμια, εδώ και δεκαετίες.

Ο άλλοτε ενιαίος πόλος της παγκοσμιοποίησης σήμερα βρίσκεται βαθιά διχασμένος. Ο κόσμος χωρίς σύνορα, χωρίς κράτη-έθνη, ο κόσμος των αλληλεξαρτώμενων οικονομιών λαχανιάζει. Παλιές αντιθέσεις, με νέο σχήμα και μορφή, την ίδια όμως οξύτητα, αναπτύσσονται καθιστώντας ρευστό και απρόβλεπτο το μέλλον. Ο οικονομικός προστατευτισμός επιστρέφει απειλώντας με διάλυση παγκόσμιες συμφωνίες.

Προς σύγκρουση με τη Γερμανία;

Του Γιώργου Δελαστίκ

[Πηγή: iskra, 29/01/2017]

Πληθαίνουν οι ενδείξεις – ενδείξεις, όχι αποδείξεις – ότι ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ εξελέγη για να προσωποποιήσει την αναμέτρηση με το Βερολίνο. Να ηγηθεί δηλαδή ο Ντόναλντ Τραμπ ενός συνασπισμού ανάλογου με εκείνον, ο οποίος υπήρχε κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, επιχειρώντας να αποτρέψει τη συγκρότηση του Τέταρτου Ράιχ, οικονομικού αυτή τη φορά, της Γερμανίας. Αυτό που υπήρχε και είναι ακόμη υποψία, ενδέχεται να αποδειχθεί πολιτική πραγματικότητα. Θα δούμε τι θα γίνει σύντομα.

Επίδειξη δύναμης από Τερέζα Μέι εναντίον Βερολίνου, Βρυξελλών

Το χειρότερο δυνατό σενάριο υλοποιήθηκε την Τρίτη με αφορμή την πολυαναμενόμενη ομιλία της βρετανίδας πρωθυπουργού στην οποία θα περιέγραφε το σχέδιο εξόδου της Αγγλίας από την ΕΕ. Πετώντας στο καλάθι των αχρήστων όλα τα ήπια σενάρια στα οποία ήλπιζαν οι Ευρωπαίοι, η Τερέζα Μέι, στη σημαντικότερη ομιλία που εκφώνησε μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας, εξήγγειλε το πιο «σκληρό Brexit» που μπορούσαν να φανταστούν Βρυξέλλες και Βερολίνο.

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Η αλήθεια είναι πώς και μόνο το γεγονός ότι το σχέδιο εξόδου εκφωνήθηκε έξι μήνες μετά το δημοψήφισμα, όταν οι Ευρωπαίοι ζητούσαν την ενεργοποίηση του άρθρου 50 την επομένη κιόλας και την επιτάχυνση όλων των διαδικασιών ώστε να μη δημιουργηθεί προηγούμενο, αποτέλεσε χαστούκι στους μηχανισμούς της ΕΕ. Έκτοτε, η θέση του Λονδίνου έναντι της ΕΕ ενισχύθηκε απροσδόκητα, διαμορφώνοντας μια ετεροβαρή για τις Βρυξέλλες ισορροπία δυνάμεων, λόγω της διάψευσης όλων των αρνητικών προβλέψεων για τη βρετανική οικονομία.

Πόσο ρεαλιστική είναι η αυτοπεποίθηση της Κίνας;

Πόσο ρεαλιστική είναι η αυτοπεποίθηση της Κίνας;

Άγνωστη η έκβαση της σημερινής γεωπολιτικής αντιπαλότητας

Εδώ και καιρό οι περισσότεροι συστημικοί αναλυτές επισημαίνουν ότι τις επόμενες δεκαετίες ο μεγαλύτερος αντίπαλος της Δύσης δεν θα είναι η Μόσχα, αλλά το Πεκίνο. Η Κίνα κάνει ό,τι μπορεί για να τους επιβεβαιώσει, διεισδύοντας όλο και βαθύτερα (για την ώρα κυρίως οικονομικά) και στις πέντε ηπείρους. Και ο Τραμπ, που αναμένεται να αναλάβει τις επόμενες βδομάδες τα ηνία της βορειοαμερικανικής υπερδύναμης, το αναγνωρίζει, αφού φαίνεται να στοχοποιεί το Πεκίνο περισσότερο από τη Μόσχα. Πρόσφατη (και διόλου τελειωμένη υπόθεση) είναι εξάλλου η αντιπαράθεση για τον έλεγχο της Νότιας Σινικής Θάλασσας, όπως και η επίθεση φιλίας της Κίνας σε χώρες της περιοχής όπως οι Φιλιππίνες – που για δεκαετίες ήταν πιστοί σύμμαχοι της Ουάσιγκτον και ορκισμένοι αντίπαλοι του Πεκίνου. Στο κείμενο που δημοσιεύουμε ο Ιμάνουελ Βαλερστάιν αναρωτιέται κάτι που σπάνια απασχολεί εχθρούς και φίλους της ασιατικής δύναμης: αν δηλαδή ευσταθεί η αυτοπεποίθηση της Κίνας ότι «τα πάει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον».

Του Ιμάνουελ Βαλερστάιν *

[Πηγή: Δρόμος της Αριστεράς, 03/01/2017]

Γιατί επιτρέπει ο Πρόεδρος της Κύπρου να τον προσβάλει ο κατοχικός ηγέτης;

Γιατί επιτρέπει ο Πρόεδρος της Κύπρου να τον προσβάλει ο κατοχικός ηγέτης και να εξευτελίζει τους Ελληνοκύπριους;

του Μιχάλη Ιγνατίου

[Πηγή: iskra, 03/01/2017]

Οι δηλώσεις του κατοχικού ηγέτη Μουσταφά Ακιντζί δεν μας εξέπληξαν. Πιστεύω ότι ούτε ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, ούτε και οι συνεργάτες του έπεσαν από τα … σύννεφα. Ιδιαίτερα ο κ. Νίκος Αναστασιάδης γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα τι συμφώνησε σε εκείνο το μοιραίο δείπνο, που ο κ. Άιντα και οι συνεργάτες του σε συνεργασία βεβαίως με τους Τούρκους επέλεξαν να πραγματοποιηθεί αργά το βράδυ, όταν οι αντιστάσεις όλων των ανθρώπων είναι μειωμένες.

Η «Συμφωνία του Δείπνου», όπως θα την γράψει η ιστορία, έκλεισε προς όφελος της Τουρκίας καθώς ο Κύπριος Πρόεδρος δέχθηκε όλες τις τουρκικές αξιώσεις, ανάμεσα στις οποίες και την Πενταμερή Διάσκεψη, η οποία ήταν ανάθεμα για όλους τους ηγέτες της Κύπρου, που προηγήθηκαν του κ. Αναστασιάδη.

Πλανερός πατριωτισμός

του Απ. Αποστολόπουλου

[Πηγή: iskra, 29/12/2016]

Η παλιά φρουρά, ας πούμε η «εποχή των Κλίντον», δηλαδή περίπου τα τελευταία 25 χρόνια, αποχωρεί αλλά δεν εγκαταλείπει τη σκηνή, δίνει σκληρή μάχη οπισθοφυλακών. Κυριάρχησε επί πολλά χρόνια στη Δύση, έσυρε τον υπόλοιπο Κόσμο στη δίνη της Παγκοσμιοποίησης αλά αμερικάνικα. Είναι η εποχή όπου ο νεοφιλελευθερισμός επιχείρησε να επιβάλλει ένα ενιαίο πρότυπο ζωής στην Οικουμένη και απότυχε όπως ο αδελφοποιτός ανταγωνιστής του, ο υπαρκτός σοσιαλισμός. Ο Τραμπ υπόσχεται να αλλάξει τη «Νέα Τάξη Πραγμάτων» με μια άλλη, ώστε οι ΗΠΑ να ξαναβρούν τη χαμένη δυναμική τους. Είτε πετύχει είτε όχι διαψεύδεται η φορμαλιστική (ας την πούμε σταλινική) οπτική ότι μόνο η αντιπαράθεση του προλεταριάτου με την αστική τάξη έχει νόημα και μπορεί να έχει επαναστατικό αποτέλεσμα. Αν οι ανατροπές εντός του συστήματος ήταν άνευ σημασίας θα είχαμε μείνει στο αλέτρι με τα βόδια. Οι ανατροπές είναι αναπόφευκτες είτε πετύχει είτε αποτύχει ο Τραμπ. Αρκεί να σκεφτούμε ότι η περίοδος Μπρέζνιεφ θεωρήθηκε «περίοδος της στασιμότητας» αλλά εντός της επωάστηκε η ριζική ανατροπή, η κατάρρευση επί Γκορμπατσώφ.