Βιοασφάλεια και πολιτική

Βιοασφάλεια και πολιτική   

Μόλις φτερνιστεί κάποιος, κόψτους το σχοινί...

«Ο πολίτης δεν έχει πια δικαίωμα στην υγεία (health safety), αλλά υποχρεούται νομικά στην υγεία (biosecurity)»     
Giorgio Agamben* 

ΑΥΤΟ ΠΟΥ προκαλεί εντύπωση με τις αντιδράσεις απέναντι στους έκτακτους μηχανισμούς που έχουν τεθεί σε εφαρμογή στη χώρα μας (και όχι μόνο σε αυτήν) είναι η αδυναμία εξέτασής τους πέρα από την άμεση συγκυρία στην οποία φαίνεται πως λειτουργούν. Λίγοι είναι αυτοί, από μία άλλη σκοπιά, που προσπαθούν, όπως θα απαιτούσε μια σοβαρή πολιτική ανάλυση, να τα ερμηνεύσουν ως τα συμπτώματα και τα σημάδια ενός ευρύτερου πειραματισμού, στο οποίο διακυβεύεται ένα νέο μοντέλο διαχείρισης ανθρώπων και πραγμάτων. Ήδη σε ένα βιβλίο που εκδόθηκε πριν από επτά χρόνια, το οποίο αξίζει να ξαναδιαβαστεί σήμερα προσεκτικά (Tempêtes microbiennes -Μικροβιακές θύελλες, Gallimard, 2013), ο Patrick Zylberman είχε περιγράψει τη διαδικασία μέσω της οποίας η υγειονομική ασφάλεια, που μέχρι τότε ελάχιστα μέτραγε στους πολιτικούς υπολογισμούς, θα αποτελούσε ουσιαστικό μέρος των πολιτικών κρατικών και διεθνών στρατηγικών. Δεν πρόκειται παρά για τη δημιουργία ενός είδους «υγειονομικής τρομοκρατίας» ως μέσο διακυβέρνησης σύμφωνα με αυτό που ορίζεται ως worst case scenario, το χειρότερο σενάριο.

Τι κρύβεται πίσω από τον κορωνοϊό;

Τι κρύβεται πίσω από τον κορωνοϊό;

Γράφει ο Γιώργος Α. Λεονταρίτης

Ο κόσμος έχει μείνει εμβρόντητος μπροστά στην κατάρα αυτής της επιδημίας του κορωνοϊού. Ο πλανήτης άλλαξε όψη, οι πόλεις των χωρών ερήμωσαν. Καθημερινοί θάνατοι και αβεβαιότητα για το μέλλον. Τα δελτία ειδήσεων των τηλεοπτικών ΜΜΕ, μετεβλήθησαν σε… «δελτία θανάτου»! Τόσοι νεκροί, τόσοι διασωληνωμένοι, τόσα καινούργια κρούσματα. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, έχει πλέον δεύτερη θέση διότι την πρώτη κατέχουν οι «ιατρικοί εκπρόσωποι» για να ενημερώνουν και για να δίνουν απαντήσεις σε απορίες. Ένα μόνο ερώτημα δεν ετέθη ποτέ από κανέναν: Από πού και πώς ξεπήδησε αυτή η επιδημία; Ποιος ευθύνεται για το πρωτόγνωρο «Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο»; Μια περίεργη σιγή καλύπτει το καίριο αυτό ερώτημα.

Οι γιατροί της Κούβας που ταπείνωσαν τον καπιταλισμό

Άρης Χατζηστεφάνου

[Πηγή: Info-War, 26/11/2016]

Από τα δεκάδες σχόλια που έκανε το ελληνικό και διεθνές φιλελευθεριάτο με αφορμή το θάνατο του Φιντέλ Κάστρο έλειπε πάντα μια λέξη – η λέξη εμπάργκο.

Φαντάζει αδιανόητο πως μπορούν να μιλούν για μια χώρα, που επιβίωσε κάτω από το σκληρότερο και πιο μακροχρόνιο οικονομικό αποκλεισμό που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα τους τελευταίους αιώνες, και να ξεχνούν το στοιχείο που καθορίζει την ύπαρξή της.

Ο λόγος για τον οποίο νοιώθουν τα πόδια τους να τρέμουν όταν σκέφτονται το εμπάργκο είναι ότι σε αυτές τις συνθήκες υπάρχει ένας κλάδος ο οποίος καταρρίπτει την κοσμοθεωρία τους για την ελεύθερη αγορά. Είναι ο κλάδος της υγείας.

Γιατί το ΚΚΕ είναι μέρος του βαθέος συστήματος

Γιατί το ΚΚΕ είναι μέρος του βαθέος συστήματος

Συντάκτης: Χάρης Ναξάκης*

[Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών, 07/05/2015]

Σε πρόσφατη ανακοίνωσή του ο Ιατρικός Σύλλογος Αρτας θεωρεί ότι η λειτουργία του Κοινωνικού Ιατρείου-Φαρμακείου Αρτας είναι παράνομη, τονίζοντας ανάμεσα σε άλλα ότι «θα πρέπει ιδιαίτερα να προσεχθούν τα έννομα συμφέροντα των γιατρών μελών του Ιατρικού Συλλόγου από τον αθέμιτο ανταγωνισμό τέτοιων πολυϊατρείων». Αθέμιτος λοιπόν ανταγωνισμός είναι η κοινωνική αλληλεγγύη γιατί αποσπά τους ανασφάλιστους και άπορους πελάτες από τα ιδιωτικά ιατρεία. Αθέμιτο ανταγωνισμό στα γαλήνια θεμέλια της αγοράς και στην αρπακτικότητα των ιδιωτικών συμφερόντων συνιστούν οι χιλιάδες συνεργατικές, αλληλέγγυες και αμεσοδημοκρατικές κοινωνικές δομές που έχουν δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια στη μνημονιακή Ελλάδα. Για τους φιλελεύθερους, τους τζιχαντιστές της αγοράς, οι αλληλέγγυες-συνεργατικές δομές δημιουργούν στρεβλώσεις στην αγορά, στον υγιή ανταγωνισμό (βλέπε στην τσέπη τους) και γι’ αυτό είναι παράνομες. Και το συνεργατικό εγχείρημα της «Εφημερίδας των Συντακτών» παράνομο είναι. Είναι όμως νόμιμη η φιλανθρωπία των μεγαλόσχημων, φανερή ή κρυπτόμενη πίσω από μη κυβερνητικές οργανώσεις, γιατί δεν διαταράσσει τη λειτουργία της αγοράς, και συν τοις άλλοις, βαπτιζόμενη ως εταιρική κοινωνική ευθύνη, αποτελεί το τέλειο άλλοθι κοινωνικής ευαισθησίας για τους αμετανόητα εγωιστές και ιδιοτελείς παίκτες της αγοράς.

Ebolanomics: Φάρμακα για όλους τους (πλούσιους) ανθρώπους

Ebolanomics: Φάρμακα για όλους τους (πλούσιους) ανθρώπους

Επιμέλεια, μετάφραση: Αλέξανδρος Στεργιόπουλος

[Πηγή: Το Περιοδικό, 06/10/2014]

Ο τομέας της υγείας στον καπιταλισμό κινείται στα όρια της φράσης «Ζήσε και άσε τους άλλους να πεθάνουν». Παραφράζοντας θα λέγαμε «Ζήσε πλούσιε και άσε τους φτωχούς να πεθάνουν». Επειδή όμως δεν έχουμε να κάνουμε με ταινία του Τζέιμς Μποντ, όπου το «καλό» πάντα κερδίζει στο τέλος, η κατάσταση στον χώρο είναι απελπιστική. Με αφορμή την εκδήλωση του ιού Έμπολα βρήκαμε ένα διαφωτιστικό άρθρο για τον τρόπο λειτουργίας των φαρμακευτικών εταιρειών και της επίδρασής τους στην παγκόσμια υγεία. Προς το χειρότερο φυσικά. Το κείμενο υπογράφεται από τον James Surowiecki, συνεργάτη του The New Yorker.

Στόχος: οι (πολλοί) εύποροι

«Ο θανατηφόρος αιμορραγικός πυρετός Έμπολα, ανακαλύφθηκε το 1976 και στοίχειωσε το κοινό για 20 χρόνια από τότε που κυκλοφόρησε το βιβλίο τού Richard Preston The Hot Zone. Παρ’ όλα αυτά, σε όλο αυτό το διάστημα, κανένα φάρμακο δεν έχει εγκριθεί για την αντιμετώπιση της νόσου. Τώρα, το φονικό ξέσπασμα μαίνεται στη Δυτική Αφρική και δεν υπάρχουν εργαλεία να το σταματήσουν. (Αναλώσιμα πειραματικού φαρμάκου ήδη εξαντλήθηκαν, αφού δόθηκαν σε δύο αμερικανούς ασθενείς). Η έλλειψη θεραπείας του Έμπολα είναι ενοχλητική. Εντούτοις, δεδομένου του τρόπου με τον οποίο χρηματοδοτείται η ανάπτυξη φαρμάκων, είναι κάτι προβλέψιμο.