Γεράκια πάνω από τη Λατινική Αμερική

Γεράκια πάνω από τη Λατινική Αμερική

Παραπλανητικά είναι τα μηνύματα που έστειλε η πρόσφατη επίσκεψη του αμερικανού προέδρου Μπαράκ Ομπάμα στην Αβάνα. Όποιοι έσπευσαν να ενστερνιστούν τα συμπεράσματα περί κανονικοποίησης των σχέσεων των ΗΠΑ με το νησί της επανάστασης και πολύ περισσότερο να μιλήσουν για εξομάλυνση των σχέσεων της Ουάσινγκτον με την εκ παραδόσεως φλεγόμενη Λατινική Αμερική καλά θα κάνουν να ρίξουν το βλέμμα τους σε μια σειρά γεγονότα που προμηνύονται νέες και μάλιστα οξύτατες κοινωνικές εντάσεις στο εσωτερικό της κάθε χώρας. Σε αυτό το φόντο η επίθεση φιλίας των ΗΠΑ δεν είναι παρά προπέτασμα καπνού για να διευκολύνει στο άμεσο μέλλον μια πιο ενεργή παρέμβαση των Αμερικανών. Προς επίρρωση οι πολύ πρόσφατες εξελίξεις σε τέσσερις χώρες: Την Κούβα, την Αργεντινή, το Περού και τη Βραζιλία.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ*

Οι πολιτικές ανατροπές στην οικονομική υπερδύναμη της Λατινικής Αμερικής επιβεβαιώνουν ότι ο νεοφιλελευθερισμός είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με πραξικοπήματα. Κι αν όχι στρατιωτικά, απλώς κοινοβουλευτικά, όπως αυτό που είναι σε εξέλιξη στη Βραζιλία κι ως κορυφή του παγόβουνου έχει την απομάκρυνση της προέδρου Ντίλμα Ρουσέφ από την προεδρία, όπου εξελέγη για δεύτερη φορά τον Οκτώβρη του 2014. Ό,τι απέτυχε λοιπόν να κάνει ο άγριος νεοφιλελευθερισμός με τις κάλπες το δρομολογεί μέσω παλατιανών πραξικοπημάτων.

To υπόβαθρο πίσω από το φαινόμενο Σάντερς

To υπόβαθρο πίσω από το φαινόμενο Σάντερς

Το βάθεμα της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης στις ΗΠΑ στρέφει σε αναζήτηση λύσης στα αριστερά του αμερικανικού δικομματισμού

Του Μωυσή Λίτση

[Πηγή: Η Οικονομία με Άλλο Μάτι, 28/04/2016]

Είναι ίσως από τις λίγες φορές που η προεκλογική περίοδος στις ΗΠΑ, έχει αποκτήσει τόσο μεγάλο ενδιαφέρον εξαιτίας των εκλογικών επιτυχιών των δύο μέχρι χθες αουτσάιντερ: Του πολυεκατομμυριούχου της αγοράς ακινήτων Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος διεκδικεί  το χρίσμα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και του «σοσιαλιστή» Μπέρνι Σάντερς που ξεκινώντας από πολύ χαμηλά ποσοστά και χωρίς την άπλετη χρηματοδότηση της αντιπάλου του, πρώην υπουργού Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον, έχει καταγάγει σημαντικές νίκες στις προκριματικές εκλογές για το χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος και έχει δημιουργήσει ένα πρωτοφανές για τα τελευταία χρόνια κίνημα στις ΗΠΑ.

Η Τουρκία ισλαμοποιείται και επισήμως- συγκρούσεις διαδηλωτών-αστυνομίας

Η Τουρκία ισλαμοποιείται και επισήμως- συγκρούσεις διαδηλωτών-αστυνομίας

Του Κώστα Ράπτη

[Πηγή: Capital.gr, 27/04/2016]

Σάλος ξέσπασε στην γείτονα με αφορμή τις δηλώσεις του Προέδρου της Εθνοσυνέλευσης Ismail Kahraman τη Δευτέρα ότι στο υπό εκπόνηση νέο Σύνταγμα της χώρας δεν πρέπει να υπάρχει αναφορά στην Τουρκία ως κοσμικό κράτος. Μιλώντας σε εκδήλωση με τίτλο «Νέα Τουρκία και νέο Σύνταγμα», ο Kahraman υποστήριξε ότι καθώς η Τουρκία είναι μια «μουσουλμανική χώρα» το σύνταγμα πρέπει να έχει θρησκευτικό χαρακτήρα.

Η μερική ανασκευή της δήλωσής του την επομένη, όταν ισχυρίσθηκε ότι αναφερόταν στην ανάγκη ενός καλύτερου ορισμού της κοσμικότητας του κράτους δεν απέτρεψαν τις αντιδράσεις οργής. Η τουρκική αστυνομία χρησιμοποίησε χτες Τρίτη δακρυγόνα για να διαλύσει διαδήλωση υποστηρικτών του κοσμικού κράτους έξω από το κτίριο της Εθνοσυνέλευσης, ενώ οξύτατες ήταν και οι αντιδράσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης με τον επικεφαλής του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος Kemal Kılıçdaroğlu να καλεί τον πρόεδρο της Εθνοσυνέλευσης να παραιτηθεί, εάν δεν πιστεύει σε ένα κοσμικό και δημοκρατικό κράτος δικαίου, και να κατηγορεί το κυβερνών κόμμα ότι ανοίγει το θέμα του την ώρα που η Τουρκία αντιμετωπίζει άλλα σοβαρότατα προβλήματα, όπως οι συγκρούσεις με τους Κούρδους αντάρτες του εκτός νόμου PKK ή οι ρουκέτες του Ισλαμικού Κράτους που πλήττουν την πόλη Κιλίς στα σύνορα με την Τουρκία. Αντιδράσεις υπήρξαν και από την πλευρά του ηγέτη του εθνικιστικού MHP Devlet Bahçeli αλλά και εκ μέρους του φιλοκουρδικού HDP.

Βήμα Σημειωτόν

Βήμα Σημειωτόν

Του ΑΠ. ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

[Πηγή: seisaxthiablog, 23/04/2016]

Το χαρακτηριστικό όλης της περιόδου των Μνημονίων είναι ότι ο κόσμος επιμένει στην επιθυμία αποκατάστασης του παρελθόντος, μια εποχή ευημερίας. Και αυτό δεν χαρακτηρίζει μόνο την Ελλάδα και τους Έλληνες. Στις περισσότερες, αν όχι σε όλες, τις χώρες της ΕΕ επικρατεί η ίδια διάθεση, αποκατάστασης, επιστροφής του παρελθόντος και όχι ανατροπής εν ονόματι ενός άλλου εφικτού Κόσμου, διαφορετικού, καλύτερου.

Εβδομήντα και πλέον χρόνια συνεχούς βελτίωσης των υλικών συνθηκών και η συνεπαγόμενη ιδεολογική φαντασίωση περί «αειφόρου» ανάπτυξης, εδραίωσαν την πεποίθηση ότι ζούμε στον μοναδικό Κόσμο που μπορεί να υπάρξει. Η πτώση της ΕΣΣΔ το επιβεβαίωσε. Όλα όσα έχουν συμβεί την τελευταία οκταετία, τα Μνημόνια στην Ελλάδα, η σοβούσα οικονομική κρίση στο Δυτικό Κόσμο, οι εμπόλεμες ή/και οικονομικές κρίσεις, διαχέουν τη δυσαρέσκεια, οξύνουν αντιδράσεις αλλά είναι σαν μόλις να ξυπνάμε από ένα ευχάριστο λήθαργο και αρνούμεθα να ανοίξουμε τα μάτια μήπως και βγούμε οριστικά από το ευχάριστο όνειρο. Σ’ αυτή τη μεσοβέζικη κατάσταση, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, η λεγόμενη άκρα δεξιά, χωρίς προσφυγή, όπως παλιά, σε Θεωρία (του αίματος, της ανώτερης φυλής κλπ), καταγγέλλει τις απτές καταστάσεις που ενοχλούν, (μετανάστες, πρόσφυγες, φόροι κλπ) και κερδίζει έδαφος. Η Αριστερά βαλτώνει επειδή εκ φύσεως πρόσφερε όραμα που μετά την πτώση της ΕΣΣΔ δεν διαθέτει, δεν ανευρίσκει και εν πολλοίς έχει εγκαταλείψει.

Οι “Χρυσές Τουλίπες”: Πώς οι κερδοσκόποι χρεοκοπούν κράτη και πτωχεύουν κοινωνίες

[Πηγή: Mignatiou.com, 21/04/2016]

Η ομιλία του κ. Παναγιώτη Ρουμελιώτη στην παρουσίαση του νέου βιβλίου του με τίτλο: “Χρυσές Τουλίπες: Πώς οι κερδοσκόποι χρεοκοπούν κράτη και πτωχεύουν κοινωνίες”.
Το βιβλίο αρχίζει και τελειώνει με τη ρήση του Αμερικανού Προέδρου Franklin Roosevelt, ο οποίος απευθυνόμενος στον λαό του είπε το 1932 ότι «το μόνο πράγμα που έχουμε να φοβηθούμε είναι ο ίδιος ο φόβος».
Ο Πρόεδρος Roosevelt δε δίστασε να συγκρουστεί με τους κάθε είδους κερδοσκόπους και τραπεζίτες εκείνης της εποχής, της εποχής της Μεγάλης Κρίσης του 1929-1933, προκειμένου να διαφυλάξει τα συμφέροντα της κοινωνίας και ιδιαίτερα των αδύναμων και των φτωχών. Οι πρωτοβουλίες του πρόσφεραν τέσσερις δεκαετίες σταθερότητας στις ΗΠΑ.
Σήμερα, μετά από τόσες χρηματοπιστωτικές κρίσεις που έπληξαν τον κόσμο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, θα πρέπει η διεθνής κοινότητα να αυτοπροστατευτεί από τις αυθαιρεσίες των χρηματοπιστωτικών αγορών και τους κερδοσκόπους, ώστε να αποφευχθεί μια νέα τραγικότερη και σοβαρότερη χρηματοπιστωτική κρίση.

Η κληρονομιά της χούντας

Η κληρονομιά της χούντας

του Σπύρου Σοφοκλέους

[Πηγή: άρδην-ρήξη, 21/04/2016]

Αντίθετα με ό,τι λέγεται, η Χούντα δεν προωθούσε τη συμφωνία Τούμπα-Τσαγκλαγιαγκίλ ως πρόταση επίλυσης του Κυπριακού. Ως γνωστόν, η Χούντα, μέχρι τον Σεπτέμβριο του ’67, υιοθετούσε τη Συμφωνία Τούμπα-Τσαγκλαγιαγκίλ του ’65 (δηλ. Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, αλλά βάσεις και μακροχρόνιες μισθώσεις εδαφών στην Τουρκία για να εξασφαλιστούν –δήθεν– τα ανύπαρκτα συμφέροντά της). Όμως οι Τούρκοι (οι οποίοι στόχευαν σε διζωνική-δικοινοτική ομοσπονδία από τη δεκαετία του ’50) απέρριψαν τη λύση αυτή –αφού λόγω της ελληνικής υποχωρητικότητας μπορούσαν να κερδίσουν περισσότερα– τον Σεπτέμβριο του ’67, στις συζητήσεις στην Αλεξανδρούπολη, οι οποίες έτσι οδηγήθηκαν σε αδιέξοδο (αυτό το στοιχείο το παραθέτω μετά από συνομιλία μου με τον καθηγητή Ευάγγελο Κουφουδάκη, τον οποίο ευχαριστώ θερμά). Έτσι το Κυπριακό πήρε τη μορφή συζητήσεων μεταξύ Κληρίδη – Ντενκτάς (’69 – λίγο προ της εισβολής) όπως συνέφερε την Άγκυρα. Η επιμονή της Χούντας επί της Ενώσεως ήταν προπέτασμα: ο Παπαδόπουλος ήταν ένθερμος θιασώτης του «ελληνοτουρκισμού» και της δημιουργίας μιας «ελληνοτουρκικής ομοσπονδίας».

O άκρατος κυνισμός της «σκληρής διαπραγμάτευσης»

O άκρατος κυνισμός της «σκληρής διαπραγμάτευσης»

Σκίτσο του Θοδωρή Μακρή

του Κώστα Λαπαβίτσα

[Πηγή: Κώστας Λαπαβίτσας, 20/04/2016]

Μετά από έξι χρόνια αποτυχίας, το ελληνικό πολιτικό σύστημα, αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ που άλλα έλεγε και άλλα κάνει, κρατάνε την Ελλάδα στο ίδιο αδιέξοδο. Η κυβέρνηση περιβάλλει τις «διαπραγματεύσεις» με σκοτάδι νομίζοντας ότι έτσι δεν θα διαφανεί η πραγματικότητα. Κάνει λάθος γιατί οι λόγοι της νέας «σκληρής διαπραγμάτευσης», που πλέον διαρκεί επτά μήνες, είναι ξεκάθαροι.

Ο πρώτος είναι ότι το τρίτο μνημόνιο έχει ήδη αποτύχει. Κανένας όμως από αυτούς που το υπέγραψαν δεν μπορεί να το παραδεχθεί δημόσια – ούτε η κυβέρνηση, ούτε το ΔΝΤ, ούτε η ΕΕ. Παίζουν λοιπόν όλοι ένα κυνικό παιχνίδι με σκοπό να αποφύγουν το πολιτικό κόστος της αποτυχίας. Αυτό ακριβώς είναι το περιεχόμενο της «σκληρής διαπραγμάτευσης».

Ο δεύτερος είναι ότι το πολιτικό σύστημα της Ελλάδα και τα στρώματα που κατέχουν την οικονομική και κοινωνική εξουσία δεν έχουν καμία άλλη πρόταση για τη χώρα, εκτός από το καταστροφικό πρόγραμμα των δανειστών. Πρόκειται για πλήρες αδιέξοδο, μια πολιτική και ιδεολογική χρεοκοπία χωρίς προηγούμενο στην ιστορία της Ελλάδας.