Σε κλίμα συγκίνησης ο τελευταίος αποχαιρετισμός στον Θέμο Στοφορόπουλο

Σε κλίμα συγκίνησης ο τελευταίος αποχαιρετισμός στον Θέμο Στοφορόπουλο 

Τον τελευταίο αποχαιρετισμό μέσα σε κλίμα συγκίνησης είπαν σήμερα το μεσημέρι στο Α’ Νεκροταφείο της Αθήνας συγγενείς, συνάδελφοι, φίλοι και συναγωνιστές του από τον δημοκρατικό πατριωτικό χώρο στον πρέσβη επί τιμή Θέμο Στοφορόπουλου.

Ο Θέμος Στοφορόπουλος, που «έφυγε» από τη ζωή την Τετάρτη 27 Μάη, διετέλεσε πρέσβης σε διάφορες χώρες, υπήρξε συγγραφέας πολλών βιβλίων, ενώ ασχολήθηκε ιδιαίτερα με το κυπριακό ζήτημα.

Υπήρξε μέλος του Εθνικού Συμβουλίου της ΕΕΔΥΕ (Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη) και συμμετείχε σε πολλές πατριωτικές κινήσεις και πρωτοβουλίες.

Βιοασφάλεια και πολιτική

Βιοασφάλεια και πολιτική   

Μόλις φτερνιστεί κάποιος, κόψτους το σχοινί...

«Ο πολίτης δεν έχει πια δικαίωμα στην υγεία (health safety), αλλά υποχρεούται νομικά στην υγεία (biosecurity)»     
Giorgio Agamben* 

ΑΥΤΟ ΠΟΥ προκαλεί εντύπωση με τις αντιδράσεις απέναντι στους έκτακτους μηχανισμούς που έχουν τεθεί σε εφαρμογή στη χώρα μας (και όχι μόνο σε αυτήν) είναι η αδυναμία εξέτασής τους πέρα από την άμεση συγκυρία στην οποία φαίνεται πως λειτουργούν. Λίγοι είναι αυτοί, από μία άλλη σκοπιά, που προσπαθούν, όπως θα απαιτούσε μια σοβαρή πολιτική ανάλυση, να τα ερμηνεύσουν ως τα συμπτώματα και τα σημάδια ενός ευρύτερου πειραματισμού, στο οποίο διακυβεύεται ένα νέο μοντέλο διαχείρισης ανθρώπων και πραγμάτων. Ήδη σε ένα βιβλίο που εκδόθηκε πριν από επτά χρόνια, το οποίο αξίζει να ξαναδιαβαστεί σήμερα προσεκτικά (Tempêtes microbiennes -Μικροβιακές θύελλες, Gallimard, 2013), ο Patrick Zylberman είχε περιγράψει τη διαδικασία μέσω της οποίας η υγειονομική ασφάλεια, που μέχρι τότε ελάχιστα μέτραγε στους πολιτικούς υπολογισμούς, θα αποτελούσε ουσιαστικό μέρος των πολιτικών κρατικών και διεθνών στρατηγικών. Δεν πρόκειται παρά για τη δημιουργία ενός είδους «υγειονομικής τρομοκρατίας» ως μέσο διακυβέρνησης σύμφωνα με αυτό που ορίζεται ως worst case scenario, το χειρότερο σενάριο.

Η σκιώδης εξουσία

Στο Βερολίνο, στις Βρυξέλες, στην Ουάσιγκτον και αλλού, υπάρχουν de facto δύο κυβερνήσεις: η μία από αυτές είναι η δημοκρατικά εκλεγμένη από τους Πολίτες, ενώ η άλλη η σκιώδης της διεθνούς χρηματοπιστωτικής ελίτ – η οποία είναι αυτή που παίρνει τελικά τις αποφάσεις.

[Πηγή: Analyst.gr, 13/09/2016]

«Όταν δεν δηλώνει επίσημα τη πτώχευση του ένα χρεοκοπημένο κράτος για να προστατευθεί, καθώς επίσης όταν δεν την απαιτούν οι Πολίτες του επειδή δειλιάζουν, τότε χρεοκοπούν και οι ίδιοι – ενώ τόσο το ίδιο το κράτος, όσο και ο δύστυχος λαός του, λεηλατούνται με το χειρότερο δυνατόν τρόπο. Κάτι τέτοιο βιώνουμε ήδη σήμερα, εν πρώτοις με τις χιλιάδες κατασχέσεις τραπεζικών λογαριασμών και ακινήτων, καθώς επίσης τους πλειστηριασμούς τους – αφού βέβαια έχουν προηγηθεί τρομακτικές μειώσεις εισοδημάτων και υπερβολικές αυξήσεις φόρων.

Ερντογάν με Ημερομηνία Λήξεως

Ερντογάν με Ημερομηνία Λήξεως

[Πηγή: Κάσσανδρος, 23/07/2016]

Το έργο το έχουμε ξαναδεί. Σαντάμ, Νοριέγκα και πρόσφατα Μουμπάρακ, όλοι πρώην «φίλοι» των Αμερικανών, θυσιάστηκαν στον βωμό της Γεωπολιτικής αναγκαιότητας.

Ο Ερντογάν θεώρησε ότι η ισχύς του ήταν τέτοια πού μπορούσε να αγνοήσει τις πολιτικές κατευθύνσεις των ΗΠΑ και να παίξει το δικό του Γεωπολιτικό παιχνίδι.

Όταν ο Ερντογάν αποφάσισε να αγοράσει πυραύλους από την Κίνα, να αρνηθεί βάσεις στις ΗΠΑ, και να αντιπαρατεθεί δημόσια με τον Πρόεδρο Ομπάμα έπρεπε να ξέρει ότι υπάρχει αντίτιμο για τις πράξεις αυτές.

Αποπειράθηκε να συνεχίσει την δική του διαφορετική πολιτική στην Συρία όπου Ρώσοι και Αμερικανοί συνεννοούνται.

Zygmunt Bauman: “Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι μια παγίδα”

Ο πολωνικής καταγωγής κοινωνιολόγος δηλώνει επιφυλακτικός σχετικά με τις πιθανότητες για πολιτική αλλαγή.

Μετάφραση για το Νόστιμον Ήμαρ: Ελεάννα Μπάρδη

[Πηγή: Νόστιμον Ήμαρ, 18/07/2016]

Ο Zygmunt Bauman, έχοντας μόλις γιορτάσει το 90ο έτος της ηλικίας του, πήρε δύο πτήσεις απ’ το σπίτι του στο Leeds της βόρειας Βρετανίας, για να πάει σε μια εκδήλωση στο Μπούργκος, στη βόρεια Ισπανία. Παραδέχεται πως είναι κουρασμένος καθώς αρχίζουμε τη συνέντευξη, μα ακόμα κι έτσι καταφέρνει να εκφράσει τις ιδέες του με ηρεμία και σαφήνεια, παίρνοντας το χρόνο του για κάθε απάντηση, καθώς απεχθάνεται να δίνει απλές απαντήσεις σε σύνθετα ερωτήματα. Από τότε που ανέπτυξε τη θεωρίας της ρευστής νεωτερικότητας, στα τέλη της δεκαετίας του 1990 – η οποία περιγράφει την εποχή μας, ως μία εποχή κατά την οποία “όλες οι συμφωνίες είναι προσωρινές, φευγαλέες, και ισχύουν μόνο μέχρι νεωτέρας” – έχει γίνει ηγετική φυσιογνωμία στον τομέα της κοινωνιολογίας. 

Ευρωπαϊκή Ένωση και Δημοψηφίσματα, μια ολέθρια σχέση

Ευρωπαϊκή Ένωση και Δημοψηφίσματα, μια ολέθρια σχέση

Αφιέρωμα με αφορμή το Brexit

Γράφει ο Αλέξανδρος Μινωτάκης

[Πηγή: Το Περιοδικό, 25/06/2016]

Μετά την επικράτηση του #Brexit στο δημοψήφισμα της Πέμπτης με 52% ξεκινούν οι διαπραγματεύσεις της Βρετανίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση για την έξοδο αλλά και τις σχέσεις που θα έχει εφ εξής με την Ε.Ε.. Σύμφωνα με το άρθρο 50 της Συνθήκης της Λισαβόνας, οι διαπραγματεύσεις μπορούν να διαρκέσουν μέχρι και 2 χρόνια ή και περισσότερο, αν υπάρξει συμφωνία για παράταση της κράτους-μέλους. Δεδομένης της παραίτησης Cameron, περιορίζεται το ενδεχόμενο να αναιρεθεί το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος «εκ των έσω». Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για το Brexit αυτή τη στιγμή είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση και η μακρά, αντιδημοκρατική παράδοση της στη διαχείριση δημοψηφισμάτων με αποτελέσματα που δεν ικανοποιούν την ίδια.

Μήπως να μην ψηφίζουν οι… «πτωχοί»;

Μήπως να μην ψηφίζουν οι… «πτωχοί»;

Γράφει ο Γιώργος Παπανικολάου

[Πηγή: EURO2day, 27/06/2016]

Η άποψη ότι τα δημοψηφίσματα είναι «επικίνδυνα» ακούγεται συχνά πυκνά, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, έφτασε όμως σε ένα επικίνδυνο -για τη Δημοκρατία- κρεσέντο, μετά το αποτέλεσμα για το Brexit.

Οσοι πιστεύουν ότι τις σημαντικές αποφάσεις δεν πρέπει να τις παίρνει ο «αμαθής» λαός, ακόμη κι αν η ένστασή τους εδράζεται σε ορισμένες πραγματικές αιτίες, όπως για παράδειγμα η έλλειψη κατανόησης σύνθετων οικονομικών δεδομένων, ουσιαστικά προσβάλλουν το δημοκρατικό πολίτευμα.

Το οποίο μπορεί να έχει τα ελαττώματά του, πλην όμως είναι το καλύτερο από τα συστήματα που έχουν διαμορφωθεί στην πορεία των αιώνων, γι' αυτό άλλωστε και επικράτησε στη λεγόμενη «Δύση».

Εκλεγμένοι τρομοκράτες

Εκλεγμένοι τρομοκράτες

από την Κατερίνα Γκαράνη

[Πηγή: Νόστιμον Ήμαρ, 30/05/2016]

“Απόφαση-πλαίσιο του Συμβουλίου της 13ης Ιουνίου 2002 για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας (2002/475/ΔΕΥ)”.

Αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό εγχειρίδιο που πρέπει κάθε Έλληνας πολίτης να διαβάσει και να το φέρει ενώπιον των ελληνικών δικαστηρίων όταν οι ελληνικές κυβερνήσεις τον σέρνουν για επιβαλλόμενα χρέη, για οφειλές προς δημόσιους οργανισμούς ενώ είναι ένα πολύ σοβαρό εργαλείο για όλους όσοι σύντομα θα αναγκαστούν να προβούν σε δίκη εναντίον της Τράπεζας που θα τους κατάσχει το σπίτι.

Η συγκεκριμένη απόφαση της Ε.Ε αναφέρεται αόριστα σε οποιαδήποτε τρομοκρατική οργάνωση έχει βάλει στόχο να προσβάλει σοβαρά μία χώρα. Χώρα όχι Κράτος, χώρα όχι κυβέρνηση ή πολίτευμα.

Μακαρθικές διώξεις εταιρειών σε βάρος πρωτοπόρων εργατών

Μακαρθικές διώξεις εταιρειών σε βάρος πρωτοπόρων εργατών

Ξεχωριστή μέρα ήταν για το εργατικό κίνημα της Αγγλίας η προηγούμενη Δευτέρα 9 Μαΐου, καθώς ανακοινώθηκε ο εξωδικαστικός συμβιβασμός με τον οποίο έκλεισε κι επισήμως το θέμα της συστηματικής δίωξης συνδικαλισμένων εργατών από τις μεγαλύτερες κατασκευαστικές εταιρείες.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η «μαύρη λίστα» αποκαλύφθηκε το 2008 από ένα δημοσίευμα της εφημερίδας Guardian κι αφορούσε για την ακρίβεια ένα ευμέγεθες αρχείο που διατηρούσαν από κοινού περίπου 40 εργοληπτικές εταιρείες όπου είχαν καταχωρήσει στοιχεία για 3.200 πρωτοπόρους εργάτες. Κατά την απολογία τους οι εκπρόσωποι των κατασκευαστικών εταιρειών δεν έκρυψαν ότι από τη δεκαετία του ’60 ακόμη συγκέντρωναν, αποθήκευαν και διακινούσαν μεταξύ τους πληροφορίες για το προσωπικό που δεν αφορούσαν μόνο την αγωνιστική του δράση και την πολιτική του ένταξη ή συμπάθεια, αλλά και πιο προσωπικές πληροφορίες για θέματα υγείας και σχέσεων. Ζητούμενο ήταν η επαγγελματική εξόντωση των πιο «ανήσυχων» εργατών, ακόμη και όσων διαμαρτύρονταν για θέματα υγιεινής και ασφάλειας, στους οποίους αρνιόνταν συστηματικά να δώσουν δουλειά.

Νέο Σύνταγμα διά χειρός… JP Morgan

Νέο Σύνταγμα διά χειρός… JP Morgan

του Άρη Χατζηστεφάνου

[Πηγή: Info-War, 03/04/2016]

Καθώς τα κόμματα καταθέτουν τις προτάσεις τους για τη συντα­γ­ματική αναθεώρηση, καλό είναι να θυμόμαστε ποιοι ζήτησαν πρώτοι τις ριζικότερες αλλαγές: η Ε.Ε. και η μεγαλύτερη τράπεζα των ΗΠΑ.

Εχουνε και μια κλίσι στες θυσίες. Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη· η κατοχή σας είν’ επισφαλής: ή τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Αποικίες

Τον Μάιο του 2013 ο αμερικανικός τραπεζικός κολοσσός JP Morgan παρουσίασε μια 16σέλιδη έκθεση στην οποία, ούτε λίγο ούτε πολύ, υποστήριζε ότι οι χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας και κυρίως αυτές του Νότου δεν θα ξεφύγουν από την κρίση χρέους εάν δεν αναθεωρήσουν τα Συντάγματά τους. «Τα πολιτικά συστήματα της περιφέρειας -διαβάσαμε τότε στην έκθεση- οικοδομήθηκαν μετά την πτώση δικτατορικών καθεστώτων και καθορίστηκαν από αυτήν την αλλαγή. Τα Συντάγματα -συνέχιζαν οι συντάκτες της έκθεσης- παρουσιάζουν ισχυρές σοσιαλιστικές τάσεις (;) που αντικατοπτρίζουν την πολιτική ισχύ που κέρδισαν τα κόμματα της Αριστεράς μετά τη νίκη απέναντι στον φασισμό».

Να απαιτήσουμε την κυριαρχία

Να απαιτήσουμε την κυριαρχία

Κώστας Λαπαβίτσας

[Πηγή: Κώστας Λαπαβίτσας, 23/01/2016]

Τους τελευταίους μήνες υπάρχει έντονη κινητικότητα στη ευρωπαϊκή Αριστερά αναζητώντας εναλλακτική πρόταση για την Ευρώπη. Στις 19-21 Φεβρουαρίου έγινε συνέδριο για το «Σχέδιο Β΄» στη Μαδρίτη το οποίο στην ουσία διοργάνωσε η αριστερή πτέρυγα του Ποδέμος. Ένα μήνα νωρίτερα αντίστοιχο συνέδριο είχε διοργανωθεί στο Παρίσι από το Κόμμα της Αριστεράς του οποίου ηγείται ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν.

Δύο παράγοντες ερμηνεύουν αυτή την κινητικότητα. Ο πρώτος είναι η προοπτική του σχηματισμού κυβέρνησης στην Ισπανία από το Ποδέμος, αλλά και η βαρύνουσας σημασίας συμμετοχή του Κόμματος της Αριστεράς στις επερχόμενες γαλλικές προεδρικές εκλογές. Ο δεύτερος είναι η πλήρης αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ, το πρόγραμμα του οποίου είχε λειτουργήσει στην πράξη ως «Σχέδιο Α'» της ευρωπαϊκής Αριστεράς για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Το ερώτημα συνεπώς έχει προκύψει αβίαστα: με ποιο πρόγραμμα θα παρουσιαστεί η Αριστερά της Ισπανίας και της Γαλλίας στο εκλογικό σώμα; Πολύ φυσιολογικά, η ιδέα ενός εναλλακτικού σχεδίου, ενός «Σχεδίου Β΄», έχει κερδίσει έδαφος.

Ντούσαν Σιτζάνσκι: «Η ΕΕ ακροβατεί στην κόψη του ξυραφιού»

Ντούσαν Σιτζάνσκι: «Η ΕΕ ακροβατεί στην κόψη του ξυραφιού»

Ο πρώην σύμβουλος του Μπαρόζο, διακεκριμένος πανεπιστημιακός, εξηγεί στο «Π» το πώς η ΕΕ «κακοφόρμισε»

Συνέντευξη: Δέσποινα Παπαγεωργίου

[Πηγή: Το Περιοδικό, 08/02/2016]

 Είναι από εκείνους τους ανθρώπους που σε αιχμαλωτίζουν με τη βελούδινη φυσική τους ευγένεια. Μια ευγένεια που μοιάζει να έρχεται από άλλη εποχή, άχρονη, πάντως από εποχή ανθρώπων – σφυρηλατημένη στα τραύματα της ιστορίας, κι άρα, ερωτευμένη με τη ζωή. Είναι κάτι που αποτυπώνεται και στη φυσιογνωμία του, γοητευτική ακόμα και στα 89 του χρόνια. Όπως έλεγε και η Κοκό Σανέλ, όταν γεννιέσαι έχεις το πρόσωπο που σου δίνει η φύση, μεγαλώνοντας έχεις το πρόσωπο που σου αξίζει. Γεννημένος στο πολύπαθο Βελιγράδι, ο καθηγητής Ντούσαν Σιτζάνσκι είναι φύτρα βαλκανική, κατοικεί, όμως, μόνιμα στη Γενεύη και έχει ελβετική υπηκοότητα.

Με τον πρώην πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Χοσέ Μανουέλ Μπαρόζο διατηρούν χρόνια στενή φιλική σχέση, κάτι που επέτρεπε στον καθηγητή, όπως θα αποκαλύψει, να είναι ίσως ο μόνος που του έλεγε ευθαρσώς τη γνώμη του, ακόμα και αν διαφωνούσαν πλήρως, κατά τα δέκα χρόνια που διατέλεσε ειδικός σύμβουλός του.

Ζούμε σ' ένα μεσοδιάστημα στο οποίο οι παλιές βεβαιότητες πλέον δεν λειτουργούν

Ζούμε σ' ένα μεσοδιάστημα στο οποίο οι παλιές βεβαιότητες πλέον δεν λειτουργούν

«Βρισκόμαστε σ' ένα μεσοδιάστημα, μεταξύ μιας εποχής που οι άνθρωποι είχαν βεβαιότητες και μιας άλλης, όπου οι παλιές μέθοδοι πλέον δεν λειτουργούν»

Του Ζίγκμουντ Μπάουμαν*

[Πηγή: tvxs, 27/01/2016]

Έχετε περιγράψει την ανισότητα ως «μετάσταση». Βρίσκεται η δημοκρατία σε κίνδυνο;

Θα μπορούσαμε να περιγράψουμε αυτό που συμβαίνει αυτό τον καιρό ως κρίση της δημοκρατίας, ως κατάρρευση της εμπιστοσύνης· την πεποίθηση πως οι ηγέτες μας δεν είναι απλά διεφθαρμένοι ή ανόητοι, αλλά ανίκανοι. Οι πράξεις απαιτούν την εξουσία, τη δυνατότητα να κάνεις πράγματα, και χρειαζόμαστε και την πολιτική που είναι η ικανότητα να αποφασίσουμε τι πρέπει να γίνει. Όμως αυτός ο γάμος μεταξύ εξουσίας και πολιτικής στο πλαίσιο του εθνικού κράτους έχει τελειώσει. Η εξουσία έχει παγκοσμιοποιηθεί αλλά η πολιτική είναι όσο τοπική ήταν πάντα. Στην πολιτική κόπηκαν τα χέρια. Οι άνθρωποι δεν πιστεύουν πλέον στο δημοκρατικό σύστημα, γιατί δεν κρατά τις υποσχέσεις του. Αυτό το βλέπουμε για παράδειγμα με την προσφυγική κρίση -πρόκειται για παγκόσμιο φαινόμενο, όμως ακόμη δρούμε τοπικιστικά. Οι δημοκρατικοί μας θεσμοί δεν έχουν σχεδιαστεί για την αντιμετώπιση καταστάσεων αλληλεξάρτησης. Η παρούσα κρίση της δημοκρατίας είναι μια κρίση των δημοκρατικών θεσμών.

Όλο και πιο σκούρες πινελιές στο χάρτη της Ευρώπης

Όλο και πιο σκούρες πινελιές στο χάρτη της Ευρώπης

Graffiti  του WD

Απαρνείται ακόμη και τη βιτρίνα των «αξιών» που υποτίθεται ότι τη χαρακτήριζαν

Κείμενα: Ερρίκος Φινάλης

[Πηγή: Δρόμος της Αριστεράς, 19/01/2016]

Μια σειρά «μικρά» γεγονότα συμπληρώνουν με όλο και πιο σκούρες πινελιές το χάρτη μιας Ευρώπης που καθημερινά αποδεικνύεται όλο και πιο αποκρουστική, καθώς εγκαταλείπει κάθε πρόσχημα και απαρνείται ακόμη και τη βιτρίνα των «αξιών» που υποτίθεται ότι τη χαρακτήριζαν. Η δημοκρατία αντικαθίσταται από τα κελεύσματα των «αγορών», η λαϊκή κυριαρχία σκυλεύεται από τους ισχυρούς, ο πέλεκυς μιας δρακόντειας νομοθεσίας πέφτει βαρύς πάνω σε όσους αντιστέκονται, και τα θύματα των ιμπεριαλιστικών πολέμων αντιμετωπίζονται από τους σύγχρονους Αρίους ούτε λίγο ούτε πολύ όπως οι εβραίοι, οι σλάβοι και άλλες «κατώτερες φυλές» πριν από 70-80 χρόνια. Υπερβολές; Για να δούμε…

Η ψήφιση της νέας δανειακής σύμβασης και ο εξευτελισμός της δημοκρατίας

Η ψήφιση της νέας δανειακής σύμβασης και ο εξευτελισμός της δημοκρατίας

Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη από την Καθημερινή

του Κώστα Λαπαβίτσα

[Πηγή: Κώστας Λαπαβίτσας, 18/08/2015]

Η νέα δανειακή σύμβαση που υπερψήφισε η Βουλή στις 14 Αυγούστου 2015 μπορεί να χαρακτηριστεί αποικιοκρατική για λόγους που θα εξηγήσω παρακάτω. Αντίστοιχο είναι και το μνημόνιο που τη συνοδεύει, το οποίο και θα αναλύσω σε επόμενο άρθρο. 

Το νομοσχέδιο της 14ης Αυγούστου συνολικά απαρτίζεται από τα προαπαιτούμενα της συμφωνίας, τη νέα δανειακή σύμβαση και το συνοδευτικό μνημόνιο. Πρόκειται για ένα κείμενο 354 πυκνογραμμένων σελίδων, οι πρώτες 270 σελίδες του οποίου – τα προαπαιτούμενα – αποτελούν μια σειρά λεπτομερών νομοθετικών παρεμβάσεων που αφορούν ένα τεράστιο φάσμα επαγγελματικών κλάδων και οικονομικών δραστηριοτήτων και στρατηγικής σημασίας όπως: φυσικό αέριο, ηλεκτρισμός, αρτοποιοί, φαρμακοποιοί, οδηγοί φορτηγών αυτοκινήτων, συμβολαιογράφοι, κ.α. Η δανειακή σύμβαση καταλαμβάνει τις επόμενες 28 σελίδες και εμπεριέχει - όπως και οι προηγούμενες - καίρια νομικά και άλλα εθνικής κυριαρχίας θέματα. Τέλος, το νέο μνημόνιο που συνοδεύει τη δανειακή σύμβαση θέτει το πλαίσιο της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής της χώρας για τα επόμενα χρόνια σε 56 σελίδες. 

Ανατομία της Ελλάδας-αποικίας της Ε.Ε.

Ανατομία της Ελλάδας-αποικίας της Ε.Ε.

[Πηγή: olympia.gr, 17/08/2015]

[Το κείμενο αυτό είναι επιστολή. Απευθύνεται σε όμιλο (φόρουμ) καθηγητών και πτυχιούχων επιπέδου Doctor Philosophiae ελληνικής καταγωγής, από μέλος του φόρουμ, που προφανώς έχει επιφορτισθεί με την περιοδική ενημέρωσή τους για την πορεία της μητέρας-πατρίδας.

Ο συντάκτης της επιστολής και μέλος του ομίλου κ. Αναστ. Ρέτζιος, οικονομολόγος, αναφέρεται ως σύμβουλος επιχειρήσεων βιοτεχνολογίας και φαρμακευτικών προϊόντων.

Κρίθηκε άξια μεταφράσεως ως πιο αξιόπιστη, για την ενημέρωση του ελληνικού πληθυσμού για το τι σημαίνει και τι συνεπάγεται το Μνημόνιο-Τσίπρα, από εξωραϊστικές δηλώσεις, τα άρθρα της Αυγής και τα «non papers» (ελληνιστί «σκονάκια» για παπαγάλους) των υπογείων του Μαξίμου. Να τι γράφει με τίτλο: «Ένα νέο μνημόνιο ψηφίσθηκε και μια 35χρονη διακυβέρνηση αρχίζει - Η Ελλάδα γίνεται επίσημα μια αποικία της Ε.Ε.»]

Ημέρες Βαϊμάρης. Κλινικά νεκρή η κοινοβουλευτική δημοκρατία

Ημέρες Βαϊμάρης. Κλινικά νεκρή η κοινοβουλευτική δημοκρατία

του Άρη Χατζηστεφάνου

[Πηγή: Info-War, 14/08/2015]

Τα ξημερώματα της Παρασκευής 14 Αυγούστου, οι περισσότεροι Έλληνες βουλευτές ζήτησαν να μην τους δοθεί ο λόγος σε μια από τις πιο κρίσιμες συνεδριάσεις στην οποία θα κριθεί το μέλλον της χώρας τους για τις επόμενες δεκαετίες.

Ουσιαστικά απέρριψαν πρόταση της ΠτΒ να πραγματοποιηθεί δεκάωρη συζήτηση, όπως προβλέπει ο κανονισμός, και προτίμησαν την πρόταση του Ν.Φίλη να «ξεπετάξουν» το μνημόνιο Τσίπρα σε περίπου τρεις ώρες.

Τη σχετική «διαταγή» είχε δώσει λίγες ώρες νωρίτερα, ο Ε.Τσακαλώτος με μια απλή φράση του: «Τα πράγματα είναι απλά. Αύριο στις 4 έχει eurogroup».

Ο κρατικός λαϊκισμός υπό την απουσία μίας Ευρωπαϊκής Δημοκρατίας

Ο κρατικός λαϊκισμός υπό την απουσία μίας Ευρωπαϊκής Δημοκρατίας

Του Σάντρο Μετζάντρα *

[Πηγή: Mignatiou.com, 01/08/2015]

Το πρόβλημα της Δημοκρατίας στην Ευρώπη, έτσι όπως υπογραμμίστηκε σ’ όλη του την οξύτητα από το τερατούργημα της 13ης Ιουλίου 2015, συναρτάται άμεσα και με το πρόβλημα της νομιμοποίησης των δυνάμεων εντός της Ευρώπης. Τουλάχιστον κατ’ όψιν, το πλέον σοβαρό από τα επιχειρήματα που επιστρατεύθηκαν, πριν- και a fortiori, μετά- το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, από τις Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις προκειμένου ν’ αφοπλίσουν το αίτημα της Ελληνικής κυβέρνησης για διαπραγματεύσεις (για το χρέος, την οικονομία και το μέλλον της χώρας εντός του Ευρωπαϊκού οικοδομήματος) ήταν το κάτωθι: Οι ανάγκες ενός λαού κράτους- μέλους της ΕΕ (ή ενός μέλους της ευρωζώνης) δεν είναι δυνατόν να υπερφαλαγγίζουν τις ανάγκες των άλλων 18 (ανάγκες που εκφράζονται από τις αντίστοιχες κυβερνήσεις τους, που βασίζουν τη νομιμοποίησή τους στις τακτικές εκλογικές αναμετρήσεις).

Γιώργος Κασιμάτης: Χωρίς αιδώ οι παραβιάσεις του Συντάγματος και της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας

Χωρίς αιδώ οι παραβιάσεις του Συντάγματος και της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας

Tου ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

[Πηγή: iskra, 01/08/2015] 

Η ιστορία του Μάη της τετραετίας συνεχίζεται πανομοιότυπα. Η περίφημη (παράνομη και απάνθρωπη) «Συμφωνία» και πάλι δεν επικυρώθηκε από τη Βουλή των Ελλήνων –ούτε καν τέθηκε σε ψηφοφορία. Η ανεξάντλητη, όμως, ευρηματικότητα των παρανόμων όλων των εποχών βρήκε ένα νέο και πρωτοφανές εύρημα για τη «δημοκρατική» διακήρυξη της «επιβολής» της: Φορέθηκε η «Συμφωνία» «δια της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως» επίσημο «καπέλο» στο κεφάλι της Λαϊκής Αντιπροσωπείας, που αποτελεί το ύπατο όργανο αντιπροσώπευσης της Λαϊκής Κυριαρχίας –που δεν υπάρχει πια- και του Προέδρου της Δημοκρατίας, που αποτελεί το ύπατο όργανο έκδοσης και δημοσίευσης των νόμων –που δεν αποφασίζει πια η Ελλάδα. Ποιο ήταν το εύρημα; Στην Ολομέλεια δεν τέθηκε η «Συμφωνία» για επικύρωση κατά το Σύνταγμα, γιατί είχε δηλώσει η ΑΝ.ΕΛ ότι δε θα την ψηφίσει και όλοι οι άλλοι δε θέλανε, προφανώς, να αναλάβουν επίσημα την –όχι μόνο πολιτική- ευθύνη μιας τέτοιας πράξης που θίγει την εθνική κυριαρχία και τα δικαιώματα του ανθρώπου. 

Η Ελλάδα αποκαλύπτει: η Ευρώπη που δεν θέλουμε πια

Η Ελλάδα αποκαλύπτει: η Ευρώπη που δεν θέλουμε πια

Σκίτσο του William Banzai7

Άρθρο του Σερζ Χαλιμί, συγγραφέα, δημοσιογράφου και διευθυντή της μηνιαίας γαλλικής εφημερίδας Le Monde Diplomatique, για το τεύχος του Αυγούστου

[Πηγή: iskra, 01/08/2015]

Πέρα από το σοκ που τα γεγονότα στην Ελλάδα προκάλεσαν σε κάποιους από τους υποστηρικτές του ευρωπαϊκού σχεδίου, τρία μαθήματα προκύπτουν: Πρώτον, ως προς τη φύση μιας ολοένα και αυταρχικότερης Ένωσης, στο βαθμό που η Γερμανία της επιβάλει, χωρίς αντίβαρο, τη θέλησή της και τις εμμονές της. Δεύτερον, ως προς την αδυναμία μιας κοινότητας βασισμένης σε μια υπόσχεση ειρήνης, να αντλήσει ένα δίδαγμα από την ιστορία, ακόμη και την πιο πρόσφατη και την πιο βίαια, όταν αυτό που την ενδιαφέρει πρωτίστως είναι η επιβολή κυρώσεων στους κακοπληρωτές και στους σκληροκέφαλους. Και τέλος, την πρόκληση που αποτελεί αυτός ο λησμονημένος καισαρισμός, για εκείνους που έβλεπαν την Ευρώπη ως εργαστήριο υπέρβασης του εθνικού πλαίσιου και δημοκρατικής ανανέωσης.

Εκ των προτέρων, οι σχέσεις μεταξύ των κρατών-μελών της ίδια ένωσης, που συναντιούνται στα ίδια θεσμικά όργανα, συμβάλλουν στην εκλογή του ίδιου Κοινοβουλίου κι έχουν το ίδιο νόμισμα, δεν θα έπρεπε να επιτρέπει τέτοιου είδους μηχανορραφίες. Ωστόσο, όλα τα κράτη μέλη του Eurogroup, με εξασφαλισμένη τη συντριπτική υπεροχή τους και με επικεφαλής τη Γερμανία, επέβαλαν σε μια αποδυναμωμένη Ελλάδα ένα τελεσίγραφο που, όπως ο καθένας αναγνωρίζει, επιδεινώνει τα περισσότερα από τα προβλήματά της. Το επεισόδιο αυτό φωτίζει το μέγεθος της ευρωπαϊκής κακοτεχνίας (1).