Η σκιώδης εξουσία

Στο Βερολίνο, στις Βρυξέλες, στην Ουάσιγκτον και αλλού, υπάρχουν de facto δύο κυβερνήσεις: η μία από αυτές είναι η δημοκρατικά εκλεγμένη από τους Πολίτες, ενώ η άλλη η σκιώδης της διεθνούς χρηματοπιστωτικής ελίτ – η οποία είναι αυτή που παίρνει τελικά τις αποφάσεις.

[Πηγή: Analyst.gr, 13/09/2016]

«Όταν δεν δηλώνει επίσημα τη πτώχευση του ένα χρεοκοπημένο κράτος για να προστατευθεί, καθώς επίσης όταν δεν την απαιτούν οι Πολίτες του επειδή δειλιάζουν, τότε χρεοκοπούν και οι ίδιοι – ενώ τόσο το ίδιο το κράτος, όσο και ο δύστυχος λαός του, λεηλατούνται με το χειρότερο δυνατόν τρόπο. Κάτι τέτοιο βιώνουμε ήδη σήμερα, εν πρώτοις με τις χιλιάδες κατασχέσεις τραπεζικών λογαριασμών και ακινήτων, καθώς επίσης τους πλειστηριασμούς τους – αφού βέβαια έχουν προηγηθεί τρομακτικές μειώσεις εισοδημάτων και υπερβολικές αυξήσεις φόρων.

Το τρίτο σενάριο

Αυτό που σίγουρα συμβαίνει είναι η σταδιακή διάβρωση της Ευρώπης, η οποία οδηγεί νομοτελειακά στη διάλυση της – όπως εκείνο το σίδερο που σκουριάζει σιγά-σιγά, έως ότου τελικά «σαπίσει» εντελώς, χωρίς να χρειαστεί κανένας να το «πριονίσει».

«Αρκετοί Έλληνες έχουν ασφαλώς κατανοήσει ότι, μέσω της στρατιωτικής εισβολής σε μία χώρα κατακτώνται μεν τα εδάφη της, αλλά κάποτε απελευθερώνεται – ενώ δεν συμβαίνει κάτι ανάλογο με την οικονομική εισβολή, αφού τότε εξαγοράζονται τα εδάφη της (συνήθως σε εξευτελιστικές τιμές, αφού έχει προηγηθεί η σωστή προετοιμασία), οπότε παραμένουν στην ιδιοκτησία των ξένων ακόμη και όταν τελειώσει ο πόλεμος».

[Πηγή: Analyst.gr, 13/07/2016]

Ευρώπη: Ηρεμία πριν από την Καταιγίδα

Ευρώπη: Ηρεμία πριν από την Καταιγίδα

[Πηγή: kassandros, 04/06/2016]

Τα πράγματα ηρέμησαν στην ΕΕ. Το πρόβλημα της Ελλάδας μετατέθηκε για αργότερα, οι Βρετανοί ελπίζεται ότι θα μείνουν στην Ευρώπη, με το ένα πόδι, όπως πάντα, και το προσφυγικό είναι ακόμη υπό διαπραγμάτευση με την Τουρκία.

Στις Βρυξέλλες επικρατεί τώρα ανακούφιση και (τεχνητή;) αισιοδοξία.

Όμως τα πραγματικά οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα της Ευρώπης είναι εδώ και λέγονται Ιταλία, Ισπανία και Γαλλία. Οι τρεις αυτές χώρες μαζί συνιστούν το μισό της Οικονομίας της Ευρωζώνης, και τα υπόλοιπα μέλη δεν αναπτύσσονται ικανοποιητικά.

Η Ιταλία δεν μπορεί να μειώσει το υπέρογκο χρέος της. Σήμερα το συνολικό Ιταλικό χρέος κράτους, επιχειρήσεων και νοικοκυριών είναι 259% του ΑΕΠ, αυξημένο κατά 55% από το 2007. Σε αυτό δεν συμπεριλαμβάνεται το χρέος των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων της, τα οποία έχουν ανομολόγητα καταρρεύσει αφού τα «κόκκινα» δάνεια είναι πλέον το 25% του, Ιταλικού ΑΕΠ.

Όσκαρ Λαφοντέν: Προτείνω έξοδο της Ελλάδας από το Ευρώ και σύστημα τύπου Δανίας

Όσκαρ Λαφοντέν: Προτείνω έξοδο της Ελλάδας από το Ευρώ και σύστημα τύπου Δανίας

Σκίτσο Matt Kenyon

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΣΤΟ ΑΠΕ

[Πηγή: iskra, 28/4/2016]

Πρόταση – σοκ για έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ από τον Όσκαρ Λαφοντέν, πρώην ηγέτη του κόμματος της γερμανικής Αριστεράς (Die Linke) και πρώην υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας. Σε συνέντευξή του στο ΑΠΕ, με αφορμή επίσκεψή του στη Θεσσαλονίκη  για να μετάσχει σε ημερίδα με θέμα “Ποιο είναι το μέλλον της Ευρώπης” την οποία διοργανώνει το Ευρωπαϊκό Δίκτυο Ερευνών Κοινωνικής και Οικονομικής Πολιτικής, επισημαίνει ότι:

Προτείνω την επιστροφή της Ελλάδας στο υφιστάμενο Ευρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα (European Monetary System / EMS), στο οποίο βρίσκεται αυτή τη στιγμή και η Δανία. Το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα επιτρέπει ανατιμήσεις και υποτιμήσεις και υποχρεώνει την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να παρέμβει αν το νόμισμα υποτιμάται ή ανατιμάται πολύ. Είμαι πεπεισμένος ότι σε μια τέτοια νομισματική κατάσταση η ελληνική οικονομία σιγά-σιγά θα ανέκαμπτε. Αποφασιστικό σε ένα τέτοιο νομισματικό σύστημα είναι το να αποκτήσει ξανά η Ελλάδα μερική αυτονομία στην άσκηση νομισματικής πολιτικής. Με μια δημοκρατικά ελεγχόμενη Κεντρική Τράπεζα θα μπορούσε η Ελλάδα να χρηματοδοτήσει ξανά τις επενδύσεις της και δεν θα ήταν εξαρτημένη ούτε από τις αγορές, ούτε από τους οίκους αξιολόγησης.

Βήμα Σημειωτόν

Βήμα Σημειωτόν

Του ΑΠ. ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

[Πηγή: seisaxthiablog, 23/04/2016]

Το χαρακτηριστικό όλης της περιόδου των Μνημονίων είναι ότι ο κόσμος επιμένει στην επιθυμία αποκατάστασης του παρελθόντος, μια εποχή ευημερίας. Και αυτό δεν χαρακτηρίζει μόνο την Ελλάδα και τους Έλληνες. Στις περισσότερες, αν όχι σε όλες, τις χώρες της ΕΕ επικρατεί η ίδια διάθεση, αποκατάστασης, επιστροφής του παρελθόντος και όχι ανατροπής εν ονόματι ενός άλλου εφικτού Κόσμου, διαφορετικού, καλύτερου.

Εβδομήντα και πλέον χρόνια συνεχούς βελτίωσης των υλικών συνθηκών και η συνεπαγόμενη ιδεολογική φαντασίωση περί «αειφόρου» ανάπτυξης, εδραίωσαν την πεποίθηση ότι ζούμε στον μοναδικό Κόσμο που μπορεί να υπάρξει. Η πτώση της ΕΣΣΔ το επιβεβαίωσε. Όλα όσα έχουν συμβεί την τελευταία οκταετία, τα Μνημόνια στην Ελλάδα, η σοβούσα οικονομική κρίση στο Δυτικό Κόσμο, οι εμπόλεμες ή/και οικονομικές κρίσεις, διαχέουν τη δυσαρέσκεια, οξύνουν αντιδράσεις αλλά είναι σαν μόλις να ξυπνάμε από ένα ευχάριστο λήθαργο και αρνούμεθα να ανοίξουμε τα μάτια μήπως και βγούμε οριστικά από το ευχάριστο όνειρο. Σ’ αυτή τη μεσοβέζικη κατάσταση, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, η λεγόμενη άκρα δεξιά, χωρίς προσφυγή, όπως παλιά, σε Θεωρία (του αίματος, της ανώτερης φυλής κλπ), καταγγέλλει τις απτές καταστάσεις που ενοχλούν, (μετανάστες, πρόσφυγες, φόροι κλπ) και κερδίζει έδαφος. Η Αριστερά βαλτώνει επειδή εκ φύσεως πρόσφερε όραμα που μετά την πτώση της ΕΣΣΔ δεν διαθέτει, δεν ανευρίσκει και εν πολλοίς έχει εγκαταλείψει.

Ελληνική στροφή προς την Ρωσσία

Ελληνική στροφή προς την Ρωσσία

Η Ρωσσία χρειάζεται πλάϊ της μια δύναμη που να αποτελεί ένα πραγματικό αντίβαρο στην Τουρκία. Και αυτή η δύναμη είναι μόνο η Ελλάδα.

Ραγδαίες Ανατροπές στο Πολιτικό Σύστημα μετά το Πάσχα;

Συντάκτης: Partisan.gr, 09/04/2016

Οι τελευταίες δραματικές εξελίξεις με τα τρομοκρατικά χτυπήματα στην Ευρώπη και το τεράστιο προσφυγικό ρεύμα έχουν υπονομεύσει τα ίδια τα θεμέλια της «Ενωμένης Ευρώπης». Η εθνικιστική στροφή στο εσωτερικό πολλών ευρωπαϊκών χωρών, η απειλή κατάρρευσης των κρατικών υποδομών της Κεντρικής Ευρώπης λόγω των προσφυγικών ροών, η καταστρατήγηση θεμελιωδών συμβάσεων όπως η Σένγκεν ή το Δουβλίνο, το επαπειλούμενο Brexit και η άνοδος των πάσης φύσεως ευρωσκεπτικιστών έχουν μεταβάλει ριζικά το ευρωπαϊκό πολιτικό τοπίο μέσα στον ενάμιση χρόνο από τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015. Η «έξοδος» από τον μονόδρομο της ευρωζώνης από εκεί που ήταν εκφοβιστική... κατάντησε σημαία ευκαιρίας.

Η Ελλάδα, η οποία εξαναγκάστηκε πέρυσι να υποχωρήσει για τρίτη φορά έναντι των δανειστών της, υπογράφοντας ένα «ταπεινωτικό» Μνημόνιο, σήμερα βρίσκεται σε καραντίνα από τους «εταίρους» της χωρίς να διαθέτει τους απαιτούμενους πόρους για να διαχειριστεί το τεράστιο πλήθος ανθρώπων που κατακλύζουν την επικράτειά της, αφού δεν έχει λάβει καμμία χρηματική υποστήριξη από τη νέα δανειακή σύμβαση.

Φινλανδία: «Διόρθωσέ το», δηλαδή έξοδο από το ευρώ

Φινλανδία: «Διόρθωσέ το», δηλαδή έξοδο από το ευρώ

Η προηγούμενη φορά που τα εργατικά συνδικάτα στη Φινλανδία βγήκαν στους δρόμους ήταν το 1992 συγκεντρώνοντας 300.000 μέλη τους. Η προηγούμενη όμως φορά που προχώρησαν σε γενική απεργία ήταν το 1956(!), όταν 400.000 εργαζόμενοι διαδήλωσαν κάτω από τις σημαίες τους. Όταν επομένως σε μια χώρα όπως τη Φινλανδία, που οι εργατικοί αγώνες είναι τόσο σπάνιοι, ορίζεται γενική απεργία όπως έγινε το Σεπτέμβριο κάτι σοβαρό συμβαίνει.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η αγανάκτηση ξεχείλισε λόγω των αντεργατικών μέτρων που επέβαλε ο δεξιός κυβερνητικός συνασπισμός, με υπουργό Οικονομικών τον Όλι Ρεν που επέστρεψε στην πατρίδα του για να πει και κει «καλό κουράγιο Φινλανδοί». Μόνο που τώρα πρέπει να νιώθει λιγάκι άβολα, επειδή είναι κάθε άλλο παρά εύκολο να διατυπώσει τη συνηθισμένη επιχειρηματολογία της ΕΕ βάσει της οποίας οι αιτίες της κρίσης εντοπίζονται στο δημοσιονομικό εκτροχιασμό. Πώς να ισχυριστείς κάτι τέτοιο όμως σε μια χώρα που το 2014 το δημόσιο χρέος ήταν 59,3%; Πολύ περισσότερο σε μια χώρα που θεωρούταν υποδειγματικός μαθητής της ΕΕ και πολλές φορές λειτουργούσε σαν μαντρόσκυλο του Βερολίνου το 2012 όταν η κρίση ήταν στο αποκορύφωμά της…

Συνέντευξη του N. Τσόμσκι για την κρίση της ευρωζώνης

O N. Τσόμσκι για την κρίση της ευρωζώνης, την Ελλάδα και την προοπτική του ριζοσπαστικού κινήματος

Είναι μεγάλο λάθος να προσανατολιζόμαστε μόνο προς την τετραετή εκλογική φαντασμαγορία και μετά να πηγαίνουμε στα σπίτια μας. Οι αλλαγές δεν έρχονται με αυτόν τον τρόπο. Η κινητοποίηση θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια διαρκή οργάνωση των ανθρώπων, που ίσως να είχε αποτελέσματα μακροπρόθεσμα.

Σε όλη τη διάρκεια της λαμπρής του καριέρας, μία από τις κύριες ενασχολήσεις του Νόαμ Τσόμκσι ήταν να αμφισβητεί –και να μας κάνει να αμφισβητούμε- τις πεποιθήσεις και τις νόρμες που διέπουν τη κοινωνία μας.

Μετά από μια ομιλία με θέμα την εξουσία, την ιδεολογία και την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, ο ανεξάρτητος ιταλός δημοσιογράφος Τομάσο Σεγκαντίνι συναντήθηκε με τον ογδονταεξάχρονο για να συζητήσουν κάποια από τα θέματα αυτά, όπως και τη σχέση τους με τις διαδικασίες κοινωνικής αλλαγής.

Η έξοδος από την ΟΝΕ απαραίτητο βήμα για τη ριζική αλλαγή της χώρας

Η έξοδος από την ΟΝΕ απαραίτητο βήμα για τη ριζική αλλαγή της χώρας

Τι είναι και τι δεν είναι το Εναλλακτικό Σχέδιο

του Κώστα Λαπαβίτσα

[Πηγή: Κώστας Λαπαβίτσας, 28/07/2015]

Πολύς λόγος γίνεται τις τελευταίες μέρες για το αν υπάρχει, ή όχι, σχέδιο που να μπορεί να οδηγήσει την Ελλάδα συντεταγμένα και με σχετική ασφάλεια εκτός της αποτυχημένης νομισματικής ένωσης που πλέον την πνίγει. Ευρύτατα ακούγεται η άποψη ότι τέτοιο σχέδιο δεν υπάρχει, άρα η μόνη λύση είναι το νέο μνημόνιο, ότι κι αν αυτό σημαίνει για τη χώρα και το λαό της.

Λυπάμαι που θα στενοχωρήσω του καλούς οπαδούς του μονόδρομου, αλλά αναλυτικός σχεδιασμός της εξόδου υπάρχει από καιρό. Η δημόσια κατάθεσή του είναι θέμα πολιτικό και θα γίνει όταν θα το επιλέξει η πλευρά που εδώ και χρόνια επιχειρηματολογεί υπέρ της εξόδου. Περιττό να ειπωθεί ότι η πλευρά αυτή – που βρίσκεται κυρίως μέσα στο Σύριζα – έχει πλήρως δικαιωθεί μετά τα τελευταία γεγονότα και την αποδοχή του τρίτου μνημονίου από την κυβέρνηση. Και η πλευρά αυτή με πρωτοβουλία της θέτει το θέμα σε δημόσια διαβούλευση.

Ευρωπαϊκό βραχυκύκλωμα

Ευρωπαϊκό βραχυκύκλωμα

του Γιώργου Καπόπουλου

[Πηγή: ΕΘΝΟΣ, 22/07/2015]

Ο Μπιζέ στην όπερα «Η Αρλεζιάνα» μιλά συνεχώς για την ομώνυμη ηρωίδα που δεν εμφανίζεται ποτέ επί σκηνής, ενώ εξακολουθεί να είναι στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Η κορύφωση της ελληνικής κρίσης σκίασε την εμβάθυνση της Ευρωζώνης στη συνταγή αυστηρότεροι έλεγχοι των εθνικών προϋπολογισμών στη φάση κατάρτισής τους, συγκρότηση υπερυπουργείου Οικονομικών της Ευρωζώνης και μετά συνολική θωράκιση, μεταφορά πόρων και κοινός δανεισμός, που είχαν διαμορφώσει παρασκηνιακά Βερολίνο και Παρίσι. Ούτε η Γαλλία των Ολάντ - Βαλς, ούτε η Ιταλία του Ρέντσι αντέχουν την υλοποίηση της προαπαιτούμενης πρόσθετης δημοσιονομικής λιτότητας που απαιτεί η Γερμανία στο όνομα της συμπλήρωσης της ημιτελούς ΟΝΕ.

«Πρόθεση της Ευρώπης να συντρίψει παντελώς την Ελλάδα»

«Πρόθεση της Ευρώπης να συντρίψει παντελώς την Ελλάδα»

Ο καθηγητής οικονομικών, Μάικλ Χάντσον, στο Πανεπιστήμιο του Μισούρι, κρίνει ότι η παραμονή στο ευρώ θα οδηγήσει το Βερολίνο στην επίτευξη του στόχου του που δεν είναι άλλος από το να συντρίψει την Ελλάδα

Συντάκτης: Τάσος Τσακίρογλου

[Πηγή: efsyn, 19/07/2015]

Ο Μάικλ Χάντσον θεωρεί ότι καλύτερη επιλογή για το χρέος είναι να προσφύγει η Ελλάδα νομικά στο Διεθνές Δικαστήριο καταγγέλλοντάς το ως απεχθές και στο διάστημα μέχρι να βγει η απόφαση, να προετοιμαστεί για την έξοδο από το ευρώ, καθώς κρίνει ότι η παραμονή σ’ αυτό θα οδηγήσει στην επίτευξη του στόχου του Βερολίνου: να συντρίψει την Ελλάδα.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου πήρε το δάνειο χωρίς να ρωτήσει τους πολίτες. Η Ελλάδα θα έπρεπε να το κυνηγήσει αυτό νομικά. Δηλαδή ότι δεν πρέπει να πληρώσει την τρόικα. Η υπόθεση θα χρειαστεί από πέντε έως δέκα χρόνια στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Σ’ αυτό το διάστημα θα έχει τον χρόνο να προετοιμαστεί για να εγκαταλείψει το ευρώ και να ανακτήσει τις δυνάμεις και την ανάπτυξή της

Το ελληνικό δράμα έδειξε ότι οι διαπραγματεύσεις δεν θα γίνονται πλέον 18 προς 1

Το ελληνικό δράμα έδειξε ότι οι διαπραγματεύσεις δεν θα γίνονται πλέον 18 προς 1

Της Ούλρικε Γκερό*

[Πηγή: Mignatiou.com, 17/07/2015]

Η Ευρώπη κοιτούσε το περασμένο Σαββατοκύριακο για μερικές ώρες το απέραντο χάσμα. Το Grexit τελικά, σίγουρα αποσοβήθηκε, αλλά με τίμημα τις βαθιές πληγές που άνοιξαν οι νυχτερινές διαβουλεύσεις και η επιθετική διεξαγωγή των διαπραγματεύσεων. Αξιοπαρατήρητη είναι πρωτίστως, η λεπτή αλλά ευδιάκριτη ρωγμή στις γαλλογερμανικές σχέσεις, η οποία θα μπορούσε να αποκτήσει μιαν αναπάντεχη δυναμική που δεν θα μπορούσε να συμπληρώσει ο νέος άξονας Βερολίνου- Ελσίνκι. Αν κατέδειξε κάτι η σύνοδος κορυφής των Βρυξελλών τότε αυτό είναι ότι στο ελληνικό δράμα οι διαπραγματεύσεις δεν θα γίνονται πλέον 18 προς 1.

Βερσαλλίες 1919 - Βρυξέλλες 2015

Βερσαλλίες 1919 - Βρυξέλλες 2015

Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ  

[Πηγή: Kommon, 14/07/2015]

"Εγίναμεν η χλεύη των ηττημένων", είχε πει ο Γ. Παπανδρέου το 1965, τη χρονιά του ανακτορικού πραξικοπήματος, της αποστασίας και των Ιουλιανών. Κάπως έτσι πρέπει να αισθάνονται, τούτες τις πικρές ώρες, όχι μόνο τα μέλη και οι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ολόκληρη η Ελλάδα του "ΟΧΙ", που άντεξε στο καμίνι μιας άνευ προηγουμένου τρομοκρατίας, πέτυχε μια μεγάλη νίκη στις 5 Ιουλίου, για να εισπράξει την πιο εξευτελιστική συνθηκολόγηση από εκείνους που καλούνταν να διαχειριστούν την εντολή της.

Το είπαν στις 20 Φεβρουαρίου, το επαναλαμβάνουν, χωρίς περίσκεψη, χωρίς αιδώ, την αποφράδα 13η Ιουλίου: Υποχωρήσαμε, αλλά έτσι ματαιώσαμε το σενάριο της αριστερής παρένθεσης. Έχουν δίκιο κατά το ήμισυ. Ματαίωσαν το "αριστερή", ματώνοντας την καρδιά όλων των αριστερών αγωνιστών. Όσο για την "παρένθεση", απλώς την τράβηξαν λίγο πιο δεξιά, μέχρι να μπει το "τελεία, παράγραφος".

Η ευρωπαϊκή ιδέα στο Άουσβιτς ή οι Γερμανοί ξανάρχονται

Η ευρωπαϊκή ιδέα στο Άουσβιτς ή οι Γερμανοί ξανάρχονται

«κοίτα να ξεφύγεις από τον εχθρικό και τυραννικό δανειστή, ο οποίος δε ζητάει γη και ύδωρ, όπως οι Μήδοι, αλλά βάζει χέρι στην ελευθερία σου και προσημειώνει τα πολιτικά και περιουσιακά σου δικαιώματα» 

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ

Του ΣΠΥΡΟΥ ΤΖΟΚΑ*

[Πηγή: iskra, 12/07/2015]

Στην εκτεταμένη συζήτηση που έγινε στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο στις 8 Ιουλίου, καθώς και τα δραματικά γεγονότα που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια καταγράφουν μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα: την σταδιακή μετατροπή της Ε.Ε. σε γερμανική Ευρώπη. Παρατηρήστε τις δηλώσεις υποταγής στον γερμανό αυλάρχη Σόϊμπλε από τους δήθεν ομολόγους του υπουργούς οικονομικών, παρατηρήστε την αναμετάδοση των λόγων του από τους δορυφόρους, παρατηρήστε την αλαζονεία του, όταν μιλάει, παρατηρήστε την περιφρόνηση του σε στοιχειώδεις δημοκρατικές διαδικασίες (βλ. και δημοψήφισμα στην Ελλάδα), παρατηρήστε….πολλά που εικονογραφούν αυτή την απροκάλυπτη νέα τάξη πραγμάτων στην Ευρώπη.

Λαπαβίτσας: Η αναγκαιότητα της εξόδου από την ΟΝΕ

Η αναγκαιότητα της εξόδου από την ΟΝΕ

"Το δράμα κορυφώνεται"...

του Κώστα Λαπαβίτσα

[Πηγή: Κώστας Λαπαβίτσας, 13/07/2015]

Συμφωνία, λοιπόν, υπό την απειλή του πιο ωμού εκβιασμού και, από ότι φαίνεται, με επαχθέστατους όρους. Πανηγυρίζει το εγχώριο μνημονιακό στρατόπεδο και νιώθουν δικαιωμένοι οι διαπλεκόμενοι πολιτικοί που κατέστρεψαν τη χώρα τα προηγούμενα χρόνια. Θα κάνω μια αποτίμηση της συμφωνίας τις επόμενες μέρες, μόλις έχουμε το πλήρες κείμενο. Τώρα επείγει να αναδιατυπωθεί με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο η αναγκαιότητα της εξόδου της Ελλάδας από την ΟΝΕ.

Η Ελλάδα στο δόκανο της ΟΝΕ

Το δίλημμα που πλανάται από το 2010 πάνω από τη χώρα είναι: ευρώ με μνημόνια και τεράστιο χρέος, ή εθνικό νόμισμα με πολιτική ανάπτυξης και στάση πληρωμών στο χρέος.

Ανθρωποθυσίες στον βωμό του τραπεζικού ιερατείου

Ανθρωποθυσίες στον βωμό του τραπεζικού ιερατείου

"Αν Η Ελλάδα ήταν τράπεζα, θα είχε σωθεί". Αφίσσα της γαλλικής Αριστεράς

Συντάκτης: Τάσος Τσακίρογλου

[Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών, 10/07/2015]

«Η ελληνική κρίση θα μπορούσε να γίνει η αρχή του τέλους της Ευρώπης όπως την ξέραμε». Ετσι τιτλοφορεί το άρθρο του στην «Ουάσινγκτον Ποστ» ο Ματ Ο’ Μπράιαν, ενώ εν είδει επιλόγου προειδοποιεί ότι «το ευρώ μπορεί να αποδειχτεί η Εσπεράντο των νομισμάτων: κάτι που, υποτίθεται, ότι θα έφερνε τους λαούς κοντά, αλλά δεν τα κατάφερε».

Φυσικά η όποια λύση στην ελληνική κρίση, είτε με συμφωνία είτε με Grexit, δεν πρόκειται να λύσει την υπαρξιακή κρίση της Ευρωπαϊκής Ενωσης, η οποία ασφυκτιά μέσα στον ζουρλομανδύα του Δημοσιονομικού Συμφώνου και μιας ακραίας τεχνοκρατικής-ολοκληρωτικής αντίληψης για την οργάνωση και τη λειτουργία της.

Συνέντευξη – Ταρίκ Αλί: «Ακούστε τους που γαυγίζουν!»

Συνέντευξη – Ταρίκ Αλί: «Ακούστε τους που γαυγίζουν!»

Ο Σαμίρ Αμίν μαζί με τον Ταρίκ Αλί στο Φεστιβάλ Resistance, που διοργάνωσε στις 19-21 Ιουνίου 2015 στη Γεωπονική Σχολή, η εφημερίδα «Δρόμος της Αριστεράς».

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον Χρήστο Γιοβανόπουλο

Μετάφραση: Πέτρος Αλ Αχμάρ

[Πηγή: Δρόμος της Αριστεράς, 08/07/2015]

Στο πρόσφατο Φεστιβάλ Resistance είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε με τον πακιστανο-βρετανικής καταγωγής Ταρίκ Αλί, από τις ιστορικές φυσιογνωμίες της Βρετανικής Αριστεράς και τους πιο σπουδαίους πολιτικούς αναλυτές. Το βάθος και η ευστοχία των απόψεών του επιβεβαιώνονται από τα όσα ακολούθησαν τη συνέντευξή του, που πραγματοποιήθηκε μία εβδομάδα πριν την ανακοίνωση του δημοψηφίσματος, και τμήμα μόνο της οποίας δημοσιεύουμε. Οι απαντήσεις του όχι μόνο διατηρούν την εγκυρότητά τους, αλλά φαίνεται σαν τα γεγονότα να τους προσδίδουν ακόμα μεγαλύτερη σαφήνεια. Παρ’ όλα αυτά τον ρωτήσαμε επιπροσθέτως για το δημοψήφισμα, σαν απαραίτητη επικαιροποίηση των λόγων του.

Kρούγκμαν: Το τοξικό μείγμα της λιτότητας και του σκληρού νομίσματος

Kρούγκμαν: Το τοξικό μείγμα της λιτότητας και του σκληρού νομίσματος

Το «τοξικό μείγμα» του συνδυασμού δημοσιονομικής λιτότητας κι ενός σκληρού νομίσματος υποδεικνύει ο Πολ Κρούγκμαν ως τον μεγάλο «ένοχο» που μετέτρεψε το ελληνικό χρέος σε ολοκληρωτική, όπως λέει, καταστροφή.

Ο νομπελίστας οικονομολόγος, με νέο άρθρο του, τονίζει ότι το ελληνικό πρόγραμμα χωρίς γενναία ελάφρυνση του χρέους ήταν εξ αρχής καταδικασμένο σε αποτυχία, όση δοσολογία λιτότητας κι εάν εφάρμοζε η χώρα μας.

[Πηγή: tvxs, 08/07/2015]

Ολόκληρο το άρθρο του Κρούγκμαν:

Είναι πλέον ξεκάθαρο, ή τουλάχιστον θα έπρεπε να είναι ξεκάθαρο, ότι το ελληνικό πρόγραμμα χωρίς μία γενναία ελάφρυνση χρέους ήταν από την αρχή καταδικασμένο σε αποτυχία.

Ελεύθεροι Πολιορκημένοι

Ελεύθεροι Πολιορκημένοι

Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

[Πηγή: iskra, 06/07/2015]

1. Ό,τι και να συμβεί τις αμέσως επόμενες, εξαιρετικά κρίσιμες ημέρες, η 5η Ιουλίου θα περάσει στην ιστορία σαν μια εκπληκτική νίκη του ελληνικού λαού, μεγαλύτερη κι απ' την 25η Ιανουαρίου. Ένας μικρός λαός υπέστη πρωτοφανή οικονομική και ψυχολογική βία- κάτι σαν εικονικές εκτελέσεις και εικονικούς πνιγμούς ενός ολόκληρου έθνους- από το ενιαίο μέτωπο όλων των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων αυτού του πλανήτη.

Βρέθηκε αντιμέτωπος με μια εκστρατεία οργανωμένης τρομοκρατίας των Ελλήνων ολιγαρχών και των συστημικών καναλιών τους, που ποντάρισαν στην προσχεδιασμένη χρεοκοπία της χώρας για να διασώσουν τα προνόμιά τους- και πρέπει να λογοδοτήσουν γι αυτό, μόλις βγούμε από το τούνελ.

Παρόλα αυτά, οι ελεύθεροι πολιορκημένοι της εποχής μας έμειναν όρθιοι και προκάλεσαν έναν πολιτικό σεισμό που ακούστηκε από τη μια άκρη του κόσμου μέχρι την άλλη. Αυτοί που περίμεναν ότι μέχρι σήμερα θα είχαν κλείσει την «αριστερή παρένθεση», βρίσκονται ήδη στην πολιτική συνταξιοδότηση, σαν τον Σαμαρά, ή ετοιμάζονται να τον ακολουθήσουν.

«Η Ευρωζώνη βρίσκεται μπροστά σε μια πολιτική πανωλεθρία»

«Η Ευρωζώνη βρίσκεται μπροστά σε μια πολιτική πανωλεθρία»

Τώρα φαίνεται να έχει επικρατήσει η αρχή, πως δεν θα πρέπει να ανεχθεί κανείς να του επιβάλει τη θέση της η Ελλάδα - «ένα μίνι κράτος της Ευρωζώνης» - ούτε ένας «αλαζονικός κύριος Βαρουφάκης». | AP Photo/Markus Schreiber

[Πηγή: efsyn.gr, 01.07.2015]

«Η ανικανότητα της Ευρωζώνης να παραδεχθεί την αποτυχία της δικής της πολιτικής και με την ευκαιρία της Ελλάδας να την αλλάξει, είναι αυταπόδεικτη», τονίζει σε σημερινό σχόλιο του στην αυστριακή εφημερίδα «Βίνερ Τσάιτουνγκ», με τίτλο «Ευρώπη-Ελλάδα-Ευθύνη», ο πρώην εκτελεστικός διευθυντής της Παγκόσμιας Τράπεζας και γνωστός Αυστριακός οικονομολόγος, ερευνητής του Διεθνούς Ινστιτούτου Οικονομικών Συγκρίσεων της Βιέννης, Κουρτ Μπάγιερ.

Όπως γράφει εισαγωγικά, τα μέσα ενημέρωσης είναι πλήρη διαπιστώσεων για το «πόσο απογοητευμένοι, προσβεβλημένοι, αγανακτισμένοι» είναι οι Ευρωπαίοι εταίροι από τις διαπραγματεύσεις - γεγονός κατανοητό, καθώς οι ατελείωτοι και πολύ συχνοί γύροι διαπραγματεύσεων δεν κατέληξαν σε τίποτε.