Το θέατρο του παραλόγου

Εάν δεν αντιδράσουμε συλλογικά, τότε θα χάσουμε τα σπίτια μας, θα χάσουμε τις καταθέσεις μας, θα χάσουμε το ευρώ, θα χρεοκοπήσουμε και τελικά θα καταλήξουμε σκλάβοι χρέους των ξένων στο διηνεκές – στην ίδια μας την πατρίδα!  

από τον ΒΑΣΙΛΗ ΒΙΛΙΑΡΔΟ

[Πηγή: Analyst.gr, 25/05/2016]

«Μυστικά μεταξύ τους, τα υψηλόβαθμα στελέχη της γερμανικής κυβέρνησης παραδέχονται φυσικά ότι, η Ελλάδα χρειάζεται μία διαγραφή του χρέους της. Είναι αυτονόητο, αφού προφανώς δεν είναι τυφλοί.

Έχουν όμως παγιδευτεί στο ψέμα, σύμφωνα με το οποίο η Ελλάδα είναι φερέγγυα, άρα ικανή να πληρώνει τις υποχρεώσεις της – κάτι που έχουν ξανά και ξανά «σερβίρει» στους δικούς τους απλούς γερμανούς βουλευτές. Χωρίς αυτό το ψέμα, η Ελλάδα δεν θα ήταν πλέον μέλος της Ευρωζώνης. Το συγκεκριμένο ψέμα όμως, δεν μπορεί να διατηρηθεί αιώνια» (πηγή: Financial Times σε ελεύθερη μετάφραση / Το ΔΝΤ και η μπλόφα του Βερολίνου για την Ελλάδα).

Το ευρώ δεν είναι επιλογή πλέον...

Το ευρώ δεν είναι επιλογή πλέον...

Συντάκτης: Ιάσονας Γκιώνης*

[Πηγή: efsyn, 23/05/2016]

Ο πόλεμος που διεξάγεται σήμερα είναι οικονομικός, όχι συμβατικός.

Τι φοβόμαστε άραγε σε ένα ενδεχόμενο ρήξης; Το ήδη χρεοκοπημένο, ιδεολογικά-κούφιο χρηματοπιστωτικό σύστημα και τα νήματα που αυτό το παραπαίον, νεκροζώντανο οικοδόμημα κινεί;

Τις κυρώσεις που θα υποστούμε αν αντισταθούμε;

Έναν ακόμη δριμύτερο οικονομικό πόλεμο;

Μήπως αυτός έχει ήδη κηρυχθεί εδώ και 6 χρόνια και αυξάνει σε ένταση διαρκώς, παρά τις συνεχείς υποχωρήσεις;

Τι φοβόμαστε τόσο πολύ λοιπόν; Στρατιές τραπεζιτών που θα μας επιτεθούν με απειλητικές επιστολές και συρραπτικές μηχανές ή μήπως απλούστατα, παρασυνηθίσαμε στο καθεστώς δουλοπαροικίας και τείνει να μας γίνει δεύτερη φύση;

Όσκαρ Λαφοντέν: Προτείνω έξοδο της Ελλάδας από το Ευρώ και σύστημα τύπου Δανίας

Όσκαρ Λαφοντέν: Προτείνω έξοδο της Ελλάδας από το Ευρώ και σύστημα τύπου Δανίας

Σκίτσο Matt Kenyon

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΣΤΟ ΑΠΕ

[Πηγή: iskra, 28/4/2016]

Πρόταση – σοκ για έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ από τον Όσκαρ Λαφοντέν, πρώην ηγέτη του κόμματος της γερμανικής Αριστεράς (Die Linke) και πρώην υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας. Σε συνέντευξή του στο ΑΠΕ, με αφορμή επίσκεψή του στη Θεσσαλονίκη  για να μετάσχει σε ημερίδα με θέμα “Ποιο είναι το μέλλον της Ευρώπης” την οποία διοργανώνει το Ευρωπαϊκό Δίκτυο Ερευνών Κοινωνικής και Οικονομικής Πολιτικής, επισημαίνει ότι:

Προτείνω την επιστροφή της Ελλάδας στο υφιστάμενο Ευρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα (European Monetary System / EMS), στο οποίο βρίσκεται αυτή τη στιγμή και η Δανία. Το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα επιτρέπει ανατιμήσεις και υποτιμήσεις και υποχρεώνει την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να παρέμβει αν το νόμισμα υποτιμάται ή ανατιμάται πολύ. Είμαι πεπεισμένος ότι σε μια τέτοια νομισματική κατάσταση η ελληνική οικονομία σιγά-σιγά θα ανέκαμπτε. Αποφασιστικό σε ένα τέτοιο νομισματικό σύστημα είναι το να αποκτήσει ξανά η Ελλάδα μερική αυτονομία στην άσκηση νομισματικής πολιτικής. Με μια δημοκρατικά ελεγχόμενη Κεντρική Τράπεζα θα μπορούσε η Ελλάδα να χρηματοδοτήσει ξανά τις επενδύσεις της και δεν θα ήταν εξαρτημένη ούτε από τις αγορές, ούτε από τους οίκους αξιολόγησης.

Φινλανδία: «Διόρθωσέ το», δηλαδή έξοδο από το ευρώ

Φινλανδία: «Διόρθωσέ το», δηλαδή έξοδο από το ευρώ

Η προηγούμενη φορά που τα εργατικά συνδικάτα στη Φινλανδία βγήκαν στους δρόμους ήταν το 1992 συγκεντρώνοντας 300.000 μέλη τους. Η προηγούμενη όμως φορά που προχώρησαν σε γενική απεργία ήταν το 1956(!), όταν 400.000 εργαζόμενοι διαδήλωσαν κάτω από τις σημαίες τους. Όταν επομένως σε μια χώρα όπως τη Φινλανδία, που οι εργατικοί αγώνες είναι τόσο σπάνιοι, ορίζεται γενική απεργία όπως έγινε το Σεπτέμβριο κάτι σοβαρό συμβαίνει.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η αγανάκτηση ξεχείλισε λόγω των αντεργατικών μέτρων που επέβαλε ο δεξιός κυβερνητικός συνασπισμός, με υπουργό Οικονομικών τον Όλι Ρεν που επέστρεψε στην πατρίδα του για να πει και κει «καλό κουράγιο Φινλανδοί». Μόνο που τώρα πρέπει να νιώθει λιγάκι άβολα, επειδή είναι κάθε άλλο παρά εύκολο να διατυπώσει τη συνηθισμένη επιχειρηματολογία της ΕΕ βάσει της οποίας οι αιτίες της κρίσης εντοπίζονται στο δημοσιονομικό εκτροχιασμό. Πώς να ισχυριστείς κάτι τέτοιο όμως σε μια χώρα που το 2014 το δημόσιο χρέος ήταν 59,3%; Πολύ περισσότερο σε μια χώρα που θεωρούταν υποδειγματικός μαθητής της ΕΕ και πολλές φορές λειτουργούσε σαν μαντρόσκυλο του Βερολίνου το 2012 όταν η κρίση ήταν στο αποκορύφωμά της…

Το πρόβλημα που ακούει στο όνομα "Ιταλία"

Το πρόβλημα που ακούει στο όνομα "Ιταλία"

Η συνολική επίδοση της Ιταλίας από την ένταξή της στο κοινό νόμισμα και εξής την τοποθετεί κάτω και από την Ελλάδα, με μηδενική πραγματική ανάπτυξη τα τελευταία 16 χρόνια.

Του Κώστα Ράπτη

[Πηγή: Capital.gr, 18/08/2015]

Το πετρέλαιο είναι φτηνότερο. Το ευρώ είναι λιγότερο "σκληρό”, γεγονός που θεωρητικά ενθαρρύνει τις εξαγωγές. Και οι αποδόσεις των ομολόγων σε χαμηλά επίπεδα, χάρη στην ποσοτική διευκόλυνση του Mario Draghi, που φθάνει σε ύψος τα 60 δισ. ευρώ το μήνα.

Τι εξηγεί τότε το απογοητευτικό γεγονός ότι η ιταλική οικονομία, η τρίτη μεγαλύτερη της ευρωζώνης, αναπτύχθηκε σε τριμηνιαία βάση κατά μόλις 0,2% του δεύτερο τρίμηνο του έτους, όπως ανακοινώθηκε προκαταρκτικά από την ISTAT την Παρασκευή (έναντι 0,3% που εκτιμούσαν οι αναλυτές στο ερωτηματολόγιο του Bloomberg και είχε καταγραφεί το αμέσως προηγούμενο τρίμηνο);

Τα νεώτερα στοιχεία "ατυχώς επιβεβαιώνουν ότι δεν υπάρχει πραγματική ανάκαμψη” σχολίασε ο Giorgio Squinzi, πρόεδρος της ιταλικής ένωσης βιομηχανιών Confindustria.

Η απέραντη ένδεια των ευρωλαγνικών επιχειρημάτων

Η απέραντη ένδεια των ευρωλαγνικών επιχειρημάτων

Η αλήθεια είναι πώς ανέκαθεν οι οπαδοί του ευρώ δεν τα πήγαιναν καλά στην προσπάθειά τους να δώσουν σχήμα και μορφή με έναν πειστικό τρόπο στο όραμά τους. Ακόμη και στα τέλη της δεκαετίας του ’90, όταν τίποτε ορατό δεν σκίαζε τον κοινό ευρωπαϊκό ουρανό, το περίβλημα με το οποίο έντυναν το κοινό νόμισμα ήταν η σύγκλιση με την υπόλοιπη Ευρώπη, που υποτίθεται ότι αυτομάτως θα ερχόταν και αυτομάτως θα βελτίωνε τα εισοδήματά μας, και τα χαμηλά επιτόκια, που πράγματι ήρθαν διευκολύνοντας όμως την υπερχρέωση των ιδιωτικών νοικοκυριών και αδυνατώντας να αποτρέψουν την δημοσιονομική κρίση των περιφερειακών κρατών της ευρωζώνης.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη*

[Πηγή: Leonidas Vatikiotis, 10/08/2015]

Η δυσκολία τους σήμερα να πείσουν θετικά για τα πλεονεκτήματα της παραμονής στο ευρώ ή ακόμη και για τις ζημιές που θα υποστούμε αν ανακτήσουμε την νομισματική μας κυριαρχία έχει κορυφωθεί. Αναμενόμενο, προφανώς, από την στιγμή που όλα εκείνα που υποτίθεται ότι θα παθαίναμε αν βγαίναμε από το μαντρί (πχ όρια στις τραπεζικές αναλήψεις) συνέβησαν εξ αιτίας της παραμονής μας. Έτσι, στις περισσότερες περιπτώσεις οι εκκλήσεις «μένουμε Ευρώπη» των ευρωλιγούρηδων συνοδεύονται από κενολογίες για την «ευρωπαϊκή πορεία που έχτισε ο ελληνικός λαός επί 40 χρόνια με θυσίες και συντριπτική πολιτική βούληση» (υιός Ψυχάρη, Βήμα 28 Ιουνίου 2015). Εδώ η κουτοπονηριά είναι εμφανής: ο,τιδήποτε κατάφερε ο εργαζόμενος άνθρωπος, με την εργασία του, να αποδοθεί στην «Ευρώπη των λαών» και το κοινό νόμισμα.

Οι οικονομικοί δολοφόνοι της ΕΚΤ

Οι οικονομικοί δολοφόνοι της ΕΚΤ

του Άρη Χατζηστεφάνου

[Πηγή: Info-War, 03/08/2015]

Ποια ήταν η εξέλιξη που σημειώθηκε την τελευταία δεκαετία του 20ου αιώνα και εξασφάλισε την απόλυτη κυριαρχία των νεοφιλελεύθερων δογμάτων του καπιταλισμού σε ολόκληρο τον πλανήτη; Αν η πρώτη σας απάντηση είναι η κατάρρευση της πρώην ΕΣΣΔ και του Ανατολικού μπλοκ, ξανασκεφτείτε το. Πίσω από τις γιορτές και τις παράτες για την υποτιθέμενη κυριαρχία της φιλελεύθερης αστικής δημοκρατίας σημειώθηκε μια από τις μεγαλύτερες επιθέσεις στο δικαίωμα των λαών να ελέγχουν έστω και ψευδεπίγραφα, μέσω αντιπροσώπων, την οικονομία της χώρας τους.

Πριονίζοντας το κλαδί επάνω στο οποίο καθόταν, το πολιτικό κατεστημένο σε όλο τον κόσμο άρχισε να προσφέρει διαφορετικά επίπεδα ανεξαρτησίας στις κεντρικές τράπεζες. Υπάκουσαν έτσι στην κυρίαρχη άποψη των αγορών ότι οι πολιτικοί με τις προεκλογικές τους παροχές προκαλούν ακραίες κυκλικές διακυμάνσεις στην οικονομία, τις οποίες μόνο ένας ανεξάρτητος κεντρικός τραπεζίτης θα μπορούσε να εξισορροπεί. Στην πραγματικότητα οι πολιτικοί εκτός από το κλαδί στο οποίο κάθονταν είχαν μόλις πριονίσει και το δέντρο της δημοκρατίας. «Η ανεξαρτησία των κεντρικών τραπεζών» μου εξηγούσε πριν από μερικά χρόνια η Ναόμι Κλάιν «είναι ο μηχανισμός με τον οποίο οι αγορές εξηγούν στους πολιτικούς ότι δεν μπορούν να παίζουν με τα παιχνίδια τους. Είναι η βασικότερη απόδειξη ότι οι αγορές βρίσκονται σε ανοιχτό πόλεμο με τη δημοκρατία».

Το ιταλικό «plan B» του Μπέπε Γκρίλο

Το ιταλικό «plan B» του Μπέπε Γκρίλο

[Πηγή: dw, 30/07/2015]

Οι βουλευτές του Κινήματος Πέντε Αστέρων του Μπέπε Γκρίλο, επηρεασμένοι από τις εξελίξεις στην Ελλάδα, παρουσιάζουν τις λεπτομέρειες του δικού τους «σχεδίου Β» για μια ενδεχόμενη έξοδο της Ιταλίας από το ευρώ.

Ο Μπέπε Γκρίλο επιμένει και ζητά την έξοδο της Ιταλίας από το ευρώ. Σε επίσημο ανακοινωθέν τους, οι βουλευτές του Κινήματος Πέντε Αστέρων αναφέρονται, μεταξύ άλλων, στις λεπτομέρειες του δικού τους «σχεδίου Β», το οποίο ετοίμασαν αναφορικά με μια ενδεχόμενη της Ιταλίας από το κοινό νόμισμα.

Τα κεντρικά σημεία του σχεδίου αυτού είναι τα εξής: η δημιουργία μιας Τράπεζας της Ιταλίας με πλήρη κυριαρχία, η οποία θα μπορεί να κόβει και πάλι εθνικό νόμισμα και να γίνει ύστατος δανειστής καθώς και η δυναντότητα παρέμβασης του ιταλικού υπ. Οικονομικών στα κεφάλαια τραπεζικών οργανισμών και ασφαλειών.

Η «συμμορία» του ευρώ και η Ernst & Young

Η «συμμορία» του ευρώ και η Ernst & Young

Με ετήσιο προϋπολογισμό 3.3 δισ. ευρώ για διαφημίσεις, η Ε.Ε ξοδεύει περισσότερα για την προβολή της και από την Coca- Cola [Eκθεση της βρετανικής οργάνωσης TPA]

του Άρη Χατζηστεφάνου

[Πηγή: Info-War, 26/07/2015]

Η Επιτροπή Αλήθειας Δημοσίου Χρέους έφερε πριν από εβδομάδες στο φως τα «σεμινάρια δημοσιογράφων» του ΔΝΤ. Μήπως όμως διαθέτει και η Ε.Ε. τα δικά της «σχολεία» για να προωθεί το ενιαίο νόμισμα, να δικαιολογεί τις πραξικοπηματικές παρεμβάσεις της ΕΚΤ και τη διαρκή διάσωση των τραπεζών σε βάρος των πολιτών; Η απάντηση είναι ότι όχι μόνο τα διαθέτει, αλλά τα μαθήματα ξεκινούν από την… Δ’ Δημοτικού.

Tο 1998 ο εκπρόσωπος του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή έδωσε μια περίεργη εντολή. Διέταξε να πολτοποιηθούν 75.000 αντίτυπα ενός παιδικού κόμικς με τίτλο «Ο πόλεμος του παγωτού βατόμουρου». Στο βιβλίο τρία παιδιά που ζουν στην Ε.Ε. πραγματοποιούν ένα ταξίδι στον χρόνο για να βρεθούν σε μια Ευρώπη η οποία είναι ακόμη χωρισμένη με σύνορα και όπου διεφθαρμένοι συνοροφύλακες λαδώνονται για να επιτρέψουν τη μετακίνηση των πολιτών.

Είναι το ευρώ κοινό νόμισμα;

Είναι το ευρώ κοινό νόμισμα;

Του ΜΩΥΣΗ ΛΙΤΣΗ*

[Πηγή: Η Οικονομία με Άλλο Μάτι, 21/07/2015]

 Το ερώτημα μοιάζει ρητορικό αφού με το ίδιο ευρώ μπορείς να πληρώσεις για προϊόντα και υπηρεσίες, στην Αθήνα, το Βερολίνο ή τη Μαδρίτη χωρίς συναλλαγματικό κόστος, αν και οι προμήθειες των τραπεζών-τουλάχιστον στην Ελλάδα-παρέμειναν αλμυρές όχι μόνο για να μεταφέρεις ευρώ σε κάποια από τα κράτη μέλη της ευρωζώνης αλλά ακόμη και από τράπεζα σε τράπεζα και ας απέχει μόλις μερικά τετράγωνα…

 Πόσο κοινό είναι άλλωστε ένα νόμισμα το οποίο χρησιμοποιείται ως απειλή, επειδή ένας λαός ψήφισε «λάθος» στις εκλογές ή το δημοψήφισμα, στο οποίο οι ίδιοι οι εταίροι έθεσαν το δίλημμα « ή ψηφίζετε ΝΑΙ ή Grexit»;

Λαπαβίτσας: Η αναγκαιότητα της εξόδου από την ΟΝΕ

Η αναγκαιότητα της εξόδου από την ΟΝΕ

"Το δράμα κορυφώνεται"...

του Κώστα Λαπαβίτσα

[Πηγή: Κώστας Λαπαβίτσας, 13/07/2015]

Συμφωνία, λοιπόν, υπό την απειλή του πιο ωμού εκβιασμού και, από ότι φαίνεται, με επαχθέστατους όρους. Πανηγυρίζει το εγχώριο μνημονιακό στρατόπεδο και νιώθουν δικαιωμένοι οι διαπλεκόμενοι πολιτικοί που κατέστρεψαν τη χώρα τα προηγούμενα χρόνια. Θα κάνω μια αποτίμηση της συμφωνίας τις επόμενες μέρες, μόλις έχουμε το πλήρες κείμενο. Τώρα επείγει να αναδιατυπωθεί με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο η αναγκαιότητα της εξόδου της Ελλάδας από την ΟΝΕ.

Η Ελλάδα στο δόκανο της ΟΝΕ

Το δίλημμα που πλανάται από το 2010 πάνω από τη χώρα είναι: ευρώ με μνημόνια και τεράστιο χρέος, ή εθνικό νόμισμα με πολιτική ανάπτυξης και στάση πληρωμών στο χρέος.

Καταργώντας τη δημοκρατία

Καταργώντας τη δημοκρατία

Graffiti με το Γκόλλουμ, από την ταινία "Lord of the Rings", στο τείχος που περικλείει το νέο κτίριο της ΕΚΤ στην Φρανκφούρτη

[Πηγή: Inprecor, 11/07/2015]

Μπορεί η Ελλάδα να είναι οικονομικά χρεοκοπημένη, όμως η τρόικα είναι πολιτικά χρεοκοπημένη. Εκείνοι που καταδιώκουν αυτή τη χώρα κατέχουν μια παράνομη, αντιδημοκρατική εξουσία, μια εξουσία που τώρα επηρεάζει όλους μας.

Ας πάρουμε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Εδώ η κατανομή της εξουσίας είναι τέλεια μελετημένη: για τις αποφάσεις του ΔΝΤ απαιτείται πλειοψηφία 85% και οι ΗΠΑ έχουν το 17% των ψήφων. Το ΔΝΤ ελέγχεται από τους πλούσιους και εξουσιάζει τους φτωχούς προς όφελος των πρώτων. Αυτό που κάνει τώρα στην Ελλάδα είναι το ίδιο που έκανε στη μια φτωχή χώρα μετά την άλλη, από την Αργεντινή μέχρι τη Ζάμπια. Τα προγράμματα δομικών αναδιαρθρώσεων του ΔΝΤ έχουν αναγκάσει πάμπολλες εκλεγμένες κυβερνήσεις να συρρικνώσουν τις δημόσιες δαπάνες, να διαλύσουν τη δημόσια υγεία, τη δημόσια παιδειά και τα άλλα μέσα που θα μπορούσαν να βοηθήσουν «της γης τους κολασμένους» να βελτιώσουν τη ζωή τους.

Ο σεβασμός της λαϊκής βούλησης αποτελεί συνταγματική επιταγή

Ο σεβασμός της λαϊκής βούλησης αποτελεί συνταγματική επιταγή

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ*

[Πηγή: iskra, 10/07/2015]

Το δημοψήφισμα ήταν μια μεγάλη στιγμή της άμεσης δημοκρατίας και μια ύψιστη τιμή στην πνευματική κληρονομιά του ελληνικού λαού. Η σημασία του δεν αφορά μόνο τη διαδικασία, αλλά κυρίως στην ουσία της επιλογής. Δημοκρατία σημαίνει ο δήμος «κρατεί», δηλαδή ελεύθερα βούλεται και αποφασίζει. Ο σεβασμός του αποτελέσματος αποτελεί Συνταγματική επιταγή.

Τι ακριβώς αποφάσισε η μεγάλη πλειοψηφία ο ελληνικός λαός; Ότι δεν δέχεται στις προτάσεις των «θεσμών» (ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ); Τι πρότειναν οι θεσμοί; Μείωση μισθών στο δημόσιο, πάγωμα συντάξεων ως το 2021, αύξηση φόρων ιδιαίτερα ΦΠΑ, κατάργηση εκπτώσεων φόρων στους αγρότες, περικοπές επιδομάτων πρόνοιας και ΕΚΑΣ, νομοθέτηση ομαδικών απολύσεων, ρήτρα μηδενικού ελλείμματος στα επικουρικά ταμεία, εφαρμογή μεταρρυθμιστικού νόμου στο ασφαλιστικό 3863/2010, αύξηση κρατήσεων για υγειονομική περίθαλψη, μη επιβολή εισφοράς 12% σε κέρδη άνω των 500.000, επιβολή προκαταβολής φόρου στις ατομικές επιχειρήσεις, πλήρης εφαρμογή «εργαλειοθήκης» ΟΟΣΑ, ιδιωτικοποιήσεις, κά. Αντίθετα στο μεγάλο θέμα του χρέους υπήρχε αόριστη αναφορά για εξέταση του το φθινόπωρο, ενώ απουσίαζαν αναφορες στην ανάπτυξη, απασχόληση, παροχή ρευστότητας στην οικονομία, κά.

Ανθρωποθυσίες στον βωμό του τραπεζικού ιερατείου

Ανθρωποθυσίες στον βωμό του τραπεζικού ιερατείου

"Αν Η Ελλάδα ήταν τράπεζα, θα είχε σωθεί". Αφίσσα της γαλλικής Αριστεράς

Συντάκτης: Τάσος Τσακίρογλου

[Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών, 10/07/2015]

«Η ελληνική κρίση θα μπορούσε να γίνει η αρχή του τέλους της Ευρώπης όπως την ξέραμε». Ετσι τιτλοφορεί το άρθρο του στην «Ουάσινγκτον Ποστ» ο Ματ Ο’ Μπράιαν, ενώ εν είδει επιλόγου προειδοποιεί ότι «το ευρώ μπορεί να αποδειχτεί η Εσπεράντο των νομισμάτων: κάτι που, υποτίθεται, ότι θα έφερνε τους λαούς κοντά, αλλά δεν τα κατάφερε».

Φυσικά η όποια λύση στην ελληνική κρίση, είτε με συμφωνία είτε με Grexit, δεν πρόκειται να λύσει την υπαρξιακή κρίση της Ευρωπαϊκής Ενωσης, η οποία ασφυκτιά μέσα στον ζουρλομανδύα του Δημοσιονομικού Συμφώνου και μιας ακραίας τεχνοκρατικής-ολοκληρωτικής αντίληψης για την οργάνωση και τη λειτουργία της.

Kρούγκμαν: Το τοξικό μείγμα της λιτότητας και του σκληρού νομίσματος

Kρούγκμαν: Το τοξικό μείγμα της λιτότητας και του σκληρού νομίσματος

Το «τοξικό μείγμα» του συνδυασμού δημοσιονομικής λιτότητας κι ενός σκληρού νομίσματος υποδεικνύει ο Πολ Κρούγκμαν ως τον μεγάλο «ένοχο» που μετέτρεψε το ελληνικό χρέος σε ολοκληρωτική, όπως λέει, καταστροφή.

Ο νομπελίστας οικονομολόγος, με νέο άρθρο του, τονίζει ότι το ελληνικό πρόγραμμα χωρίς γενναία ελάφρυνση του χρέους ήταν εξ αρχής καταδικασμένο σε αποτυχία, όση δοσολογία λιτότητας κι εάν εφάρμοζε η χώρα μας.

[Πηγή: tvxs, 08/07/2015]

Ολόκληρο το άρθρο του Κρούγκμαν:

Είναι πλέον ξεκάθαρο, ή τουλάχιστον θα έπρεπε να είναι ξεκάθαρο, ότι το ελληνικό πρόγραμμα χωρίς μία γενναία ελάφρυνση χρέους ήταν από την αρχή καταδικασμένο σε αποτυχία.

Κώστας Λαπαβίτσας: Κανένας μονόδρομος δεν υπάρχει για τον λαό μας μετά το ΟΧΙ

Κώστας Λαπαβίτσας: Το δίλημμα δεν είναι ευρώ ή δραχμή, αλλά και κανένας μονόδρομος δεν υπάρχει για τον λαό μας μετά το ΟΧΙ

Συνέντευξη στον Προκόπη Αγγελόπουλο, News4all.gr, 30/6/2015

Ο Κώστας Λαπαβίτσας μιλά στο News4all.gr, λίγα 24ωρα πριν το δημοψήφισμα, αφήνοντας στο περιθώριο τη ρητορεία περί δραχμής και στηρίζοντας απολύτως την επιλογή για προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία, ξεκαθαρίζοντας ωστόσο ότι η μόνη περίπτωση να υπάρξει ανάπτυξη μέσα στο ευρώ είναι να “πετύχουμε μια συμφωνία, όπως την επιδιώκει η κυβέρνηση, με τακτοποίηση του χρέους, άρση της λιτότητας και επενδύσεις”.

Θεωρείτε ότι με το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου ερχόμαστε πιο κοντά σε μια επιστροφή σε εθνικό νόμισμα;

Δεν νομίζω ότι αυτό είναι το σωστό ερώτημα τη στιγμή αυτή. Αυτό είναι το ερώτημα που θέτουν οι δανειστές και που θέτει και η τρόικα εσωτερικού, στη χώρα μας και δεν θέλω να μπω σε αυτή την κουβέντα. Δεν είναι αυτό το ερώτημα. Το θέμα είναι αν θέλουμε να επιστρέψουμε στα μνημόνια ή όχι.

Εσείς, θα επιδιώκατε ένα ΟΧΙ να είναι η αφετηρία για επιστροφή σε εθνικό νόμισμα; Και το ρωτώ επειδή έχετε υποστηρίξει την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Ή θα έπρεπε αυτό να γίνει με πιο συντεταγμένο τρόπο; 

Εγώ νομίζω ότι το ΟΧΙ είναι η μόνη απάντηση η οποία μπορεί να δοθεί τη στιγμή αυτή για να ανοίξουν δυνατότητες για την κοινωνία και για τον λαό συνολικά. Δίνει επιλογές, σου λύνει τα χέρια και σου ανοίγει πολλούς δρόμους να πάρεις. Αν ψηφίσουμε NAI, είμαστε τελειωμένοι. Τώρα, τί επιλογή θα κάνει ο Ελληνικός λαός μετά το ΟΧΙ, ποιον δρόμο θα πάρει, αυτό είναι δικό του δικαίωμα.

FT: Φιάσκο για την Ευρώπη οι κλειστές τράπεζες στην Ελλάδα

FT: Φιάσκο για την Ευρώπη οι κλειστές τράπεζες στην Ελλάδα

[Πηγή: Mignatiou.com, 30/06/2015]

Οι κλειστές τράπεζες στην Ελλάδα αποτελούν μια βαθιά αποτυχία για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η σημερινή κρίση δεν αποτελεί απλά μια αντανάκλαση των αποτυχιών του σύγχρονου ελληνικού κράτους, αλλά και της αποτυχίας του ευρωπαϊκού οράματος για ενότητα, ειρήνη και ευημερία, αναφέρει ο Γκίντεον Ράχμαν σε άρθρο του στους Financial Times.

Τα τελευταία 30 χρόνια η Ευρώπη αγκάλιασε την δική της εκδοχή για «το τέλος της ιστορίας». Έγινε γνωστή ως Ευρωπαϊκή Ένωση. Η ιδέα ήταν πως τα ευρωπαϊκά έθνη θα μπορούσαν να αφήσουν στο παρελθόν τις τραγωδίες των πολέμων, τον φασισμό και την κατοχή. Με την ένταξή τους στην ΕΕ, θα μπορούσαν να αγκαλιάσουν ένα καλύτερο μέλλον, με βάση την δημοκρατία, το κράτος δικαίου και την αποκήρυξη του εθνικισμού.

Η Ελλάδα έγινε το 10ο μέλος του ευρωπαϊκού κλαμπ το 1981. Η ένταξή της από νωρίς σε μια ΕΕ που τώρα αριθμεί 28 μέλη αποτελεί απάντηση σε όσους λένε τώρα πως ανέκαθεν ήταν περιφερειακό μέλος.

Η προφητεία

Η προφητεία

Το ευρώ είναι ένα θνησιγενές νόμισμα, εάν παραμείνει ως έχει, ενώ οι αντοχές του δοκιμάζονται από την ελληνική κρίση, όπως επίσης η βιωσιμότητα της Ευρωζώνης – τυχόν «διάρρηξη» της οποίας θα έχει σοβαρότατες συνέπειες για το δολάριο και τον πλανήτη. [Σκίτσο του Ingram Pinn]

από ΒΑΣΙΛΗ ΒΙΛΙΑΡΔΟ

[Πηγή: Analyst.gr, 28/06/2015]

“Η θεωρία της συνωμοσίας στην κοινωνία είναι η άποψη ότι, η εξήγηση ενός κοινωνικού φαινομένου συνίσταται στην ανακάλυψη των ανθρώπων ή των ομάδων, οι οποίοι ενδιαφέρονται να συμβεί αυτό το φαινόμενο – ενώ το έχουν σχεδιάσει και συνωμοτήσει για να το προκαλέσουν.

Η άποψη αυτή πηγάζει από τη αντίληψη πως, οτιδήποτε συμβαίνει στην κοινωνία (ιδιαίτερα, φαινόμενα όπως ο πόλεμος, η ανεργία, η φτώχεια και οι διάφορες ελλείψεις – καταστάσεις που κατά κανόνα όλοι οι άνθρωποι απεχθάνονται), αποτελεί αποτέλεσμα άμεσου σχεδίου ορισμένων ισχυρών ανθρώπων ή ομάδων” (K.Popper).

Άρθρο

Για να προβλέψει κανείς τα σημερινά ή/και τα μελλοντικά προβλήματα της Ευρωζώνης, καθώς επίσης του κοινού νομίσματος, αρκούσε ανέκαθεν η κοινή λογική. Δεν ήταν δηλαδή απαραίτητο να είναι προφήτης ή οικονομολόγος, γεγονός που αποδεικνύεται από ένα άρθρο του 1992, πολύ πριν υιοθετηθεί το ευρώ (πηγή) – από το έτος ουσιαστικά που  αποφασίσθηκε η θεσμική οικοδόμηση της νομισματικής ένωσης.

Σαμίρ Αμίν: «Στα μάτια της Τρόϊκας ο ΣΥΡΙΖΑ είναι παράνομος»

Σαμίρ Αμίν: «Στα μάτια της Τρόϊκας ο ΣΥΡΙΖΑ είναι παράνομος»

Ο Σαμίρ Αμίν μαζί με τον Ταρίκ Αλί στο Φεστιβάλ Resistance, που διοργάνωσε το περασμένο Σαββατοκύριακο στη Γεωπονική Σχολή η εφημερίδα «Δρόμος της Αριστεράς». Διακρίνεται επίσης ο βουλευτής Αργολίδας του ΣΥΡΙΖΑ Δημ. Κοδέλας καθώς και ο εκπρόσωπος των Podemos που απευθύνει χαιρετισμό.

Η ΕΕ ΟΙΚΟΔΟΜΗΘΗΚΕ ΓΙΑ ΝΑ ΧΑΘΕΙ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ  

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ Β ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ      

[Πηγή: iskra, 28/06/2015]

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΣΤΗΝ «ΑΥΓΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ» ΚΑΙ ΤΗΝ «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΓΙΑΜΑΛΗ ΚΑΙ ΠΕΤΡΟ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ    

- Αν έπρεπε να πείτε κάτι στους Έλληνες πολίτες υπό τη σκιά ενός Grexit και του πώς αυτό παρουσιάζεται, τι θα του λέγατε;  

ΣΑΜΙΡ ΑΜΙΝ: Νομίζω πως το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίστηκε στη σύγχρονμη ελληνική Ιστορία είναι μία μεγάλη νίκη του λαού. Χαιρετίζω το κουράγιο, την εξυπνάδα του κόσμου. Ξέρω – και είναι εμφανές σε όλους – πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ένα ομοιογενές κόμμα, είναι το αποτέλεσμα συνδυασμού ανθρώπων που προέρχονται από διαφορετικούς χώρους, πράγμα πολύ θετικό, παρά τα προβλήματα που ίσως δημιουργεί. Δεύτερον, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει θράσος, μου αρέσει αυτό, είναι έτοιμος και έχει πει ρητά πως έχει πρόγραμμα αντιλιτότητας.

Νομίζω πως το πρόγραμμα που έχει παρουσιάσει είναι καλό, συνεπές, έξυπνο. Η θρασύτητά του είχε σαν αποτέλεσμα την άνοδό του. Αντίστοιχο παράδειγμα είναι αυτό του Podemos. Την ίδια στιγμή, σχηματισμοί της ριζοσπαστικής Αριστεράς, στη Γαλλία για παράδειγμα, δεν χαίρουν της ίδιας αποδοχής. Ο κόσμος ψήφισε τους φασίστες.

Ο ΕΥΡΩ-ΘΑΝΑΤΟΣ

Ο ΕΥΡΩ-ΘΑΝΑΤΟΣ

Σκίτσο του Deligne

Του ΚΩΣΤΑ ΠΑΠΟΥΛΗ*

[Πηγή: iskra, 20/06/2015]

Όσο και να φαντάζει ο τίτλος αυτού του άρθρου υπερβολικός, αυτή είναι δυστυχώς η πραγματικότητα για την σημερινή Ελλάδα. Ας δούμε συνοπτικά, λίγα σημεία για το «κόστος» παραμονής στο ευρώ:

ΠΡΩΤΟΝ: ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΑΛΛΑ ΤΡΙΑ-ΤΕΣΣΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΥΦΕΣΗ-ΑΠΟΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΣ-ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ

Η Ελλάδα για να μηδενίσει ένα πρωτογενές έλλειμμα 8% του ΑΕΠ (ας δεχτούμε ότι ήταν τόσο το 2009), χρειάστηκε να θυσιάσει 25% του ΑΕΠ της και η πραγματική ανεργία να υπερβεί το 30%. Δηλαδή, για κάθε μονάδα διόρθωσης και δημοσιονομικής προσαρμογής του πρωτογενούς ελλείμματος, είχαμε περίπου 3% υποχώρηση του ΑΕΠ. Σήμερα, το 2015 έχει παρουσιαστεί πάλι έλλειμμα, τουλάχιστον 1% του ΑΕΠ. Αν πάμε σε πλεονάσματα, της τάξης του 3%, σταδιακά τα επόμενα χρόνια (π.χ. 1% το 2015, 2% το 2016 κλπ), ποιος μπορεί να αποδείξει ότι δεν θα υπάρξει η ίδια πορεία; Γιατί να μην υπάρξει περαιτέρω ύφεση (χονδρικά) 12%; Έπαψε ως δια μαγείας να ισχύει ο περίφημος «πολλαπλασιαστής» κλπ. Και γνωρίζουμε καλά, ότι με αυτόν τον τρόπο ότι η νέα ύφεση θα γεννάει νέα μέτρα κλπ .