Ε.Ε.: Ο καθένας για το τομάρι του

Ε.Ε.: Ο καθένας για το τομάρι του

του Απόστολου Αποστολόπουλου

Η Γερμανία δεν θέλει να διαλυθεί η Ε.Ε.. Θέλει την Ε.Ε. ενωμένη και τους εταίρους υπηρέτες της, οικονομικά και πολιτικά. Μόνη της είναι αδύναμη, σχεδόν ασήμαντη, στο πλανητικό πεδίο ενώ αν δέσει πίσω της την Ευρώπη θα έχει ρόλο και λόγο. Η διαίρεση της Ε.E. σε Νότιους και Βόρειους, λες και είμαστε οι Αμερικάνοι στον εμφύλιο, είναι παραπλανητική. Οι εταίροι δεν συμμαχούν με βασικό κριτήριο τον πλούτο αλλά με επίκεντρο την Εξουσία. Αλλιώς Γαλλία και Ιταλία θα ήταν με τη Γερμανία και θα εκμεταλλεύονταν μαζί τους άλλους. Αλλά αν υπάρχει στην Ευρώπη κάποιος «μοναχοφάης» που θα ‘λεγε ο Κοτζιάς, αυτός δεν είναι η Ελλάδα, αλλά η Γερμανία. Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, τρώνε διαρκώς καρπαζιές από τη Γερμανία που δεν θέλει επ’ ουδενί ομοτράπεζους.

ΟΙ ΙΣΠΑΝΟΙ Η ΟΙ ΙΤΑΛΟΙ, για να μην πούμε για τους λιπόψυχους Γάλλους, σφυρίζουν αδιάφορα όταν τον λογαριασμό τον πληρώνει άλλος, π.χ. η Ελλάδα, όπως άλλωστε το έκαναν ήδη όταν μας έβαλαν στα Μνημόνια. Όταν έχουν πρόβλημα οι ίδιοι ουρλιάζουν, ώσπου να τους πετάξουν κάποιο ξεροκόμματο, όπως στο τελευταίο Γιούρογκρουπ.

Δεν χρειάζεται να έχουμε τα μάτια μας δεκατέσσερα για να δούμε τα παιχνίδια εξουσίας και εκμετάλλευσης που ανενδοίαστα παίζουν π.χ. το Βερολίνο εις βάρος των εταίρων, οι εταίροι εναντίον της Κίνας και της Ρωσίας, οι εταίροι και οι ΗΠΑ μεταξύ τους κ.ο.κ.

Επίδειξη δύναμης από Τερέζα Μέι εναντίον Βερολίνου, Βρυξελλών

Το χειρότερο δυνατό σενάριο υλοποιήθηκε την Τρίτη με αφορμή την πολυαναμενόμενη ομιλία της βρετανίδας πρωθυπουργού στην οποία θα περιέγραφε το σχέδιο εξόδου της Αγγλίας από την ΕΕ. Πετώντας στο καλάθι των αχρήστων όλα τα ήπια σενάρια στα οποία ήλπιζαν οι Ευρωπαίοι, η Τερέζα Μέι, στη σημαντικότερη ομιλία που εκφώνησε μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας, εξήγγειλε το πιο «σκληρό Brexit» που μπορούσαν να φανταστούν Βρυξέλλες και Βερολίνο.

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Η αλήθεια είναι πώς και μόνο το γεγονός ότι το σχέδιο εξόδου εκφωνήθηκε έξι μήνες μετά το δημοψήφισμα, όταν οι Ευρωπαίοι ζητούσαν την ενεργοποίηση του άρθρου 50 την επομένη κιόλας και την επιτάχυνση όλων των διαδικασιών ώστε να μη δημιουργηθεί προηγούμενο, αποτέλεσε χαστούκι στους μηχανισμούς της ΕΕ. Έκτοτε, η θέση του Λονδίνου έναντι της ΕΕ ενισχύθηκε απροσδόκητα, διαμορφώνοντας μια ετεροβαρή για τις Βρυξέλλες ισορροπία δυνάμεων, λόγω της διάψευσης όλων των αρνητικών προβλέψεων για τη βρετανική οικονομία.

Εθνική Κυριαρχία: Γιατί;

Εθνική Κυριαρχία: Γιατί;

BREXIT και η κατάρρευση της Ευρωπαϊκής Ένωσης

του ΣΑΜΙΡ ΑΜΙΝ*

[Πηγή: iskra, 27/07/2016]

Η υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας, όπως και η κριτική ενάντια σε αυτή, οδηγεί σε σοβαρές παρεξηγήσεις όταν αποσπάται από τη στρατηγική των κοινωνικών τάξεων στην οποία η εθνική κυριαρχία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος. Το κοινωνικό μπλοκ στις καπιταλιστικές κοινωνίες θεωρεί την εθνική κυριαρχία ως ένα απαραίτητο μέσο για την προώθηση των δικών του συμφερόντων με βάση τόσο την καπιταλιστική εκμετάλλευση της εργασίας όσο και την εδραίωση των διεθνών του σχέσεων.

Σήμερα, στο παγκοσμιοποιημένο νεοφιλελεύθερο σύστημα που κυριαρχείται από τα μονοπώλια της ιμπεριαλιστικής τριάδας (ΗΠΑ, Ευρώπη, Ιαπωνία), οι πολιτικές αρχές που είναι επιφορτισμένες με τη διαχείριση του συστήματος προς αποκλειστικό όφελος των μονοπωλίων, θεωρούν την εθνική κυριαρχία ως το μέσο που τους επιτρέπει να βελτιώσουν την «ανταγωνιστική» τους θέση στο παγκόσμιο σύστημα.

Πώς ο Κάμερον σκότωσε τη Μέρκελ

Πώς ο Κάμερον σκότωσε τη Μέρκελ

Στην Ε.Ε. βιάζονται να κλείσουν την πληγή για να μη διαλυθούν

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

[Πηγή: Δρόμος της Αριστεράς, 05/07/2016]

Οι Άγγλοι, με το Brexit, κατάφεραν ισχυρότατο, μάλλον θανάσιμο, πλήγμα στη γερμανική κυριαρχία στην Ευρώπη, οδηγώντας την ίδια την Ε.Ε. είτε σε διάλυση είτε σε εκ βάθρων αναδιάρθρωση. Η εξαγγελθείσα προ εικοσαετίας «Νέα Ευρώπη» (κατά τον πατέρα Μπους), η φιλοαμερικανική Ανατολική Ευρώπη, προορίζεται (από τις ΗΠΑ), αν όχι να αναλάβει τα ηνία, πάντως να πλήξει το γαλλο-γερμανικό μονοπώλιο εξουσίας, τερματίζοντας τη σταθερότητα στην Ευρώπη. Αυτή την αμερικανική στρατηγική αντιλαλούν στα ευρωπαϊκά πολιτικά σαλόνια οι δηλώσεις της Πολωνίδας πρωθυπουργού Μπεάτα Σίντλο ότι η παντοκρατορία των Γαλλο-Γερμανών τέλειωσε. Το πολιτικό ζήτημα πίσω από το Brexit είναι η στάση της Ε.Ε. απέναντι στη Ρωσία του Πούτιν. Οι ΗΠΑ θεωρούν ότι για τη μάχη κατά της Ρωσίας, κεντρικό ζήτημα του άμεσου μέλλοντος, οι Ανατολικοευρωπαίοι, με επικεφαλής την Πολωνία, είναι πολύ πιο έγκυροι και αποφασιστικοί από ό,τι το εξαρτώμενο από το ρωσικό πετρέλαιο Βερολίνο ή το μαλθακό Παρίσι. Οι κυβερνήσεις (και οι λαοί) της Ανατολικής Ευρώπης τυφλωμένοι, δίκαια ή άδικα, από αρρωστημένο πάθος εναντίον της Ρωσίας, αδιαφορούν για το ότι βρίσκονται στην πρώτη γραμμή πυρός, ενδεχομένως πυρηνικού, σε περίπτωση σύγκρουσης. Ο καθένας όπως στρώσει.

Βαθειά Αγγλία

Βαθειά Αγγλία

Ένα από τα δύο θεμελιώδη ζητήματα που αναδεικνύονται από το βρετανικό δημοψήφισμα και το αποτέλεσμα του είναι κατά πρώτον το προφανές, αλλά διασκεδαστικά αποκρυπτόμενο παρ’ ημίν: στον πυρήνα του Ευρωπαϊκού Καπιταλισμού, τα αποτελέσματα των Δημοψηφισμάτων γίνονται σεβαστά από τις κυρίαρχες ελίτ, ακόμη κι αν είναι οριακά, ακόμη και αν οι συνέπειες τους είναι μάλλον δυσμενείς για αυτές

του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

[Πηγή: ThePressProject, 03/07/2016]

Σε πλήρη αντίθεση με την υποανάπτυκτη βαλκανική περιφέρεια, όπου τα ΟΧΙ βαφτίζονται ΝΑΙ στην ιερή αποικιακή κολυμπήθρα της εξάρτησης. Και αυτό σημαίνει πολλά. Η περιστολή της συλλογικής αυτό-έκφρασης αφήνει ανεκπλήρωτη την πρωταρχική ταυτοτική ανάγκη της Αυτονομίας και οδηγεί αναντίρρητα στην παγίδευση σε ένα καθοδικό σπιράλ Υποταγής. Δεν είναι δηλαδή μόνο η προκλητική άρνηση της λαϊκής ετυμηγορίας, όταν αυτή δεν συνάδει με τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης, είναι και η μαζική λαϊκή «εκπαίδευση» στη ματαίωση και στην απογοήτευση κάθε ανάγκης αυτό-έκφρασης και, εν τέλει, στην εδραίωση της Υποταγής. Για να μην πούμε, ότι επιπρόσθετα καλλιεργεί και το χρόνιο αίσθημα μειονεξίας του Λαού μας απέναντι στη «φωτισμένη και δημοκρατική» Εσπερία.

Tσώρτσιλ, Kάμερον και ο Aδόλφος

Tσώρτσιλ, Kάμερον και ο Aδόλφος

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

[Πηγή: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους, 03/07/2016]

Η ιστορία του Brexit, ανεξάρτητα από την κατάληξη που είχε, ήταν αποκαλυπτική καθεαυτήν.

Oι πολίτες της Eυρώπης διασώζουν, κατά τεκμήριο, τους υψηλότερους δείχτες δημοκρατικής ευαισθησίας και συνείδησης. Kαι οι Aγγλοι, γεννήτορες της «Mεγάλης Xάρτας» (Magna Carta), καυχώνται ότι η δημοκρατία ρέει στο αίμα τους επί τόσες γενιές, ώστε δεν έχουν ανάγκη να την καταγράψουν σε «Σύνταγμα». Eυρωπαίοι και Aγγλοι λοιπόν παρακολουθούσαν, για μακρό χρονικό διάστημα, τον Bρετανό πρωθυπουργό Kάμερον να κόπτεται, σε κατάσταση ολικής απώλειας του βρετανικού φλέγματος, επισείοντας σαν καταστροφική απειλή την προειδοποίηση των «Aγορών»: «Tο Brexit θα είναι συμφορά και όλεθρος τόσο για την Aγγλία όσο και για ολόκληρη την Eυρώπη».

Το ΚΚΕ και το Brexit

Το ΚΚΕ και το Brexit

του Δημήτρη Μπελαντή

[Πηγή: Info-War, 28/06/2016]

Kαι κάτι ακόμη. Είμαι ο τελευταίος που θα χαιρετήσει την δεξιά εκδοχή/εκπροσώπηση του Brexit και την ευρωσκεπτικιστική τάση του βρετανικού ιμπεριαλισμού (αν και δεν θεωρώ ότι είναι τόσο ισχυρή όσο παρουσιάζεται).

Αλλά όταν διαβάζω την απόφαση του ΠΓ του ΚΚΕ για την βρετανική έξοδο, φρίττω. Μετά από μια σύντομη διατυπωσούλα για την έκφραση των εργατικών και λαϊκών δυσαρεσκειών κατά της ΕΕ μέσω του δημοψηφίσματος, ακολουθεί πυκνή ανάλυση για το ότι και τα δύο στρατόπεδα ήταν αστικά και αντιιμπεριαλιστικά και ουσιαστικά επισημαίνεται ότι αυτή η ιστορική απόφαση είναι έκφανση ενοαστικών αντιθέσεων και πολύ περιορισμένης αξίας, αφού η βρετανική εργατική τάξη δεν την έκανε με την σημαία του σοσιαλισμού και υπό την καθοδήγηση των (ποιων ??) Βρετανών κομμουνιστών.

Δύο καταφάσεις στο βρετανικό ερώτημα

Δύο καταφάσεις στο βρετανικό ερώτημα

Γράφει ο Άγγελος Κοντογιάννης-Μάνδρος

[Πηγή: Εκτός Γραμμής, 28/06/2016]

Το τι ακριβώς σηματοδοτεί το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος της Πέμπτης για την πορεία του Ηνωμένου Βασιλείου αλλά και του ίδιου του ευρωπαϊκού εγχειρήματος αποτελεί ένα κρίσιμο πολιτικό ερώτημα αναγκαστικά εν αναμονή. Πέραν όμως της αβεβαιότητας, η επιλογή των Βρετανών για πλήρη αποχώρηση από την Ε.Ε. και η πολιτική αντιπαράθεση που αρθρώθηκε και εξακολουθεί να αρθρώνεται γύρω από αυτή δίνει και κρίσιμες απαντήσεις σε τρία τουλάχιστον ζητήματα.

Αν ο Μαρξ και ο Κέινς στοιχημάτιζαν για το Brexit

Αν ο Μαρξ και ο Κέινς στοιχημάτιζαν για το Brexit

του Άρη Χατζηστεφάνου

[Πηγή: efsyn, 25/06/2016]

Για άλλη μια φορά οι μόνοι που προέβλεψαν το πραγματικό πολιτικό αποτέλεσμα της βρετανικής ψήφου για το Brexit ήταν τα μεγάλα γραφεία στοιχημάτων. Το πρόβλημα ήταν ότι δεν το κατάλαβαν.

Ο Τζον Μέιναρντ Κέινς είπε κάποτε ότι οι χρηματαγορές είναι μια διεστραμμένη μορφή των καλλιστείων: όσοι συμμετέχουν δεν επιλέγουν το πιο όμορφο μοντέλο αλλά αυτό που θεωρούν ότι θα αρέσει στους περισσότερους και συνεπώς θα κερδίσει.

Η εφημερίδα «Independent» πίστεψε ότι θα μπορούσε να εφαρμόσει τη διαπίστωση του Κέινς και για τα γραφεία στοιχημάτων. Στις δημοσκοπήσεις, έλεγε, οι πολίτες απαντούν ποιος θέλουν να κερδίσει, ενώ τα στοιχήματα αποτυπώνουν ποιος πιστεύουν ότι θα κερδίσει.

Το ΟΧΙ στην Ε.Ε.

Το ΟΧΙ στην Ε.Ε.

Η βασική αιτία της εχθρότητας απέναντι στην Ευρώπη δεν είναι άλλη από την κυβέρνηση της Γερμανίας – η οποία φιλοδοξεί να γίνει ο δεσμοφύλακας στην αμερικανική φυλακή που προωθείται, μέσα από τις μυστικές συμφωνίες και την ίδρυση του οικονομικού ΝΑΤΟ.

του Ιάκωβου Ιωάννου

[Πηγή: Analyst.gr, 24/06/2016]

«Η έξοδος της Βρετανίας θα μπορούσε να είναι η αρχή της καταστροφής όχι μόνο της ΕΕ αλλά, επίσης, ολόκληρου του πολιτικού πολιτισμού της Δύσης» (D.Tusk, πρόεδρος του ευρωπαϊκού συμβουλίου).

Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, ότι δεν κατάφερε να πετύχει ποτέ ο κομμουνισμός, όπως τουλάχιστον εφαρμόσθηκε, μπόρεσε να το επιτύχει μέσα σε λίγα σχετικά χρόνια ο νεοφιλελεύθερος φασισμός – ο καπιταλισμός της καταστροφής καλύτερα, ο οποίος δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την οικονομία της ελεύθερης αγοράς.

Γεωπολιτικό μήνυμα BREXIT: Η αρχή του τέλους της νέας γερμανικής κυριαρχίας…

Η Ιστορία μαζί με τη Γεωγραφία θα είναι παρούσες στο προσεχές δημοψήφισμα, καθώς 71 έτη μετά το τέλος του Β’ ΠΠ, το αρχαιότερο γεωπολιτικό κέντρο λήψεως αποφάσεων του αγγλοσαξονικού κόσμου, φέρεται να έχει καταλήξει και σταθμίσει τα συν και τα μείον μιας νέας γεωστρατηγικής αφετηρίας.

Ενδεχόμενη απόφαση εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) θα αποτελέσει το τέλος της περιόδου γεωστρατηγικής ανοχής, την οποίαν οι Αγγλοσάξονες επέδειξαν έναντι της Γερμανίας, ανοίγοντας τον γεωπολιτικό ασκό του Αιόλου.

Του Ιωάννη Σ. Θεοδωράτου*

[Πηγή: defencepoint.gr, 22/06/2016]

Η προεκλογική δέσμευση του πρωθυπουργού Κάμερον να προχωρήσει σε δημοψήφισμα αναφορικώς με την παραμονή ή όχι στην ΕΕ, δεν μπορεί να ειδωθεί ως μια απλή μετεκλογική συνέπεια σε επίπεδο υποσχέσεων. Όχι εφόσον συζητούμε για αποφάσεις που λαμβάνονται στη Μεγάλη Βρετανία.

Είτε με Remain είτε με Brexit, η ΕΕ δεν μεταρρυθμίζεται

Είτε με Remain είτε με Brexit, η ΕΕ δεν μεταρρυθμίζεται

του Κώστα Λαπαβίτσα

Η στυγερή δολοφονία της Τζο Κοξ θα έχει σημαντικές επιπτώσεις στο βρετανικό δημοψήφισμα. Οι υπέρμαχοι του Remain υπολογίζουν σε μεταστροφή του εκλογικού σώματος προς όφελός τους. Tο τελικό αποτέλεσμα όμως δεν είναι καθόλου βέβαιο γιατί το δημοψήφισμα έχει προκαλέσει βαθύτατη ταξική αναταραχή στη Βρετανία.

Το ταξικό ρήγμα

Μια έντονη διαμάχη αναμφίβολα υπάρχει ανάμεσα στους έχοντες και κατέχοντες, με το πλειοψηφικό κομμάτι να θέλει την παραμονή και το μειοψηφικό την έξοδο, το καθένα για τα δικά του συμφέροντα. Η διάσπαση είναι ορατή μέσα στο Συντηρητικό Κόμμα, αλλά από μόνη της δεν θα αρκούσε ποτέ για να προκαλέσει γενικευμένη κοινωνική αναταραχή. Το δημοψήφισμα έφερε στην επιφάνεια ένα πολύ βαθύτερο κοινωνικό ρήγμα.

BREXIT THE MOVIE: Το πρώτο 15λεπτο της ταινίας υποτιτλισμένο στα Ελληνικά

BREXIT THE MOVIE: Το πρώτο 15λεπτο της ταινίας υποτιτλισμένο στα Ελληνικά

Γιατί οι Βρετανοί πρέπει να ψηφίσουν έξοδο από ΕΕ, η γραφειοκρατική ελίτ των Βρυξελλών, οι παροχές και τα προνόμιά τους. Διδακτικό για όλους...

BREXIT THE MOVIE:

Εμείς ο λαός παραπλανημένοι και εκφοβισμένοι να παραδώσουμε την Δημοκρατία και την Ελευθερία μας.

Αυτό το φιλμ είναι ένα κάλεσμα και μια κραυγή.

Πρέπει να παλέψουμε για την ανεξαρτησία μας.

Για το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και των νόμων υπό τους οποίους ζούμε

και για την ελευθερία να ορίζουμε το μέλλον μας.

Αυτή είναι η σπουδαιότερη ψήφος για τον καθένα μας στη ζωή του.

Ευρώπη: Ηρεμία πριν από την Καταιγίδα

Ευρώπη: Ηρεμία πριν από την Καταιγίδα

[Πηγή: kassandros, 04/06/2016]

Τα πράγματα ηρέμησαν στην ΕΕ. Το πρόβλημα της Ελλάδας μετατέθηκε για αργότερα, οι Βρετανοί ελπίζεται ότι θα μείνουν στην Ευρώπη, με το ένα πόδι, όπως πάντα, και το προσφυγικό είναι ακόμη υπό διαπραγμάτευση με την Τουρκία.

Στις Βρυξέλλες επικρατεί τώρα ανακούφιση και (τεχνητή;) αισιοδοξία.

Όμως τα πραγματικά οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα της Ευρώπης είναι εδώ και λέγονται Ιταλία, Ισπανία και Γαλλία. Οι τρεις αυτές χώρες μαζί συνιστούν το μισό της Οικονομίας της Ευρωζώνης, και τα υπόλοιπα μέλη δεν αναπτύσσονται ικανοποιητικά.

Η Ιταλία δεν μπορεί να μειώσει το υπέρογκο χρέος της. Σήμερα το συνολικό Ιταλικό χρέος κράτους, επιχειρήσεων και νοικοκυριών είναι 259% του ΑΕΠ, αυξημένο κατά 55% από το 2007. Σε αυτό δεν συμπεριλαμβάνεται το χρέος των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων της, τα οποία έχουν ανομολόγητα καταρρεύσει αφού τα «κόκκινα» δάνεια είναι πλέον το 25% του, Ιταλικού ΑΕΠ.

Lexit ή Brexit;

Lexit ή Brexit;

Η Ε.Ε. αποτελεί έναν ανεξέλεγκτο γραφειοκρατικό μηχανισμό που στερεί την εξουσία από τα εθνικά κοινοβούλια

Τζέρεμι Κόρμπιν - μέσα της δεκαετίας του '90

του Άρη Χατζηστεφάνου

[Πηγή: efsyn, 16/04/2016]

Ο άνθρωπος που επινόησε τον όρο Lexit, για μια αριστερή έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ενωση (αλλά μετά το ξέχασε), μιλά για τις ιστορικές σχέσεις της βρετανικής Αριστεράς με την Ε.Ε., ενώ προτείνει στην Ελλάδα να εγκαταλείψει την ευρωζώνη.

Στις 14 Ιουλίου του 2015, καθώς η Ελλάδα έγλειφε ακόμη τις ανοιχτές πληγές της από τη «διαπραγμάτευση» με τους Ευρωπαίους εταίρους, ο Οουεν Τζόουνς, αρθρογράφος της εφημερίδας «Guardian», ανέβασε στο ίντερνετ ένα σύντομο βίντεο με τις απόψεις του για την παραμονή της Βρετανίας στην Ε.Ε.