Βιοασφάλεια και πολιτική

Βιοασφάλεια και πολιτική   

Μόλις φτερνιστεί κάποιος, κόψτους το σχοινί...

«Ο πολίτης δεν έχει πια δικαίωμα στην υγεία (health safety), αλλά υποχρεούται νομικά στην υγεία (biosecurity)»     
Giorgio Agamben* 

ΑΥΤΟ ΠΟΥ προκαλεί εντύπωση με τις αντιδράσεις απέναντι στους έκτακτους μηχανισμούς που έχουν τεθεί σε εφαρμογή στη χώρα μας (και όχι μόνο σε αυτήν) είναι η αδυναμία εξέτασής τους πέρα από την άμεση συγκυρία στην οποία φαίνεται πως λειτουργούν. Λίγοι είναι αυτοί, από μία άλλη σκοπιά, που προσπαθούν, όπως θα απαιτούσε μια σοβαρή πολιτική ανάλυση, να τα ερμηνεύσουν ως τα συμπτώματα και τα σημάδια ενός ευρύτερου πειραματισμού, στο οποίο διακυβεύεται ένα νέο μοντέλο διαχείρισης ανθρώπων και πραγμάτων. Ήδη σε ένα βιβλίο που εκδόθηκε πριν από επτά χρόνια, το οποίο αξίζει να ξαναδιαβαστεί σήμερα προσεκτικά (Tempêtes microbiennes -Μικροβιακές θύελλες, Gallimard, 2013), ο Patrick Zylberman είχε περιγράψει τη διαδικασία μέσω της οποίας η υγειονομική ασφάλεια, που μέχρι τότε ελάχιστα μέτραγε στους πολιτικούς υπολογισμούς, θα αποτελούσε ουσιαστικό μέρος των πολιτικών κρατικών και διεθνών στρατηγικών. Δεν πρόκειται παρά για τη δημιουργία ενός είδους «υγειονομικής τρομοκρατίας» ως μέσο διακυβέρνησης σύμφωνα με αυτό που ορίζεται ως worst case scenario, το χειρότερο σενάριο.

Το Συνέδριο και το Μηδέν

Το Συνέδριο και το Μηδέν

Σκίτσο του Κώστα Γρηγοριάδη στην Εφημερίδα των Συντακτών

Του ΑΠ. ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

[Πηγή: iskra, 15/10/2016]

Αντί να διυλίσουμε τον κώνωπα, ποιος κέρδισε, ποιος ζημιώθηκε, μπορούμε να προεξοφλήσουμε το αποτέλεσμα του Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ χωρίς κανένα κίνδυνο να πέσουμε έξω. Το Συνέδριο, αλλά και η προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση για τη διαπλοκή, προ ημερών στη Βουλή, έχουν κοινό χαρακτηριστικό το μηδέν. Η κυβέρνηση δεν είχε καμία ανάγκη από το κουβεντολόϊ στη Βουλή για να χτυπήσει τη διαπλοκή. Είχε ενάμιση χρόνο να μαζέψει τα στοιχεία, να καταγγείλει τις υποθέσεις και να παραπέμψει στη Δικαιοσύνη τους ενόχους. Αντ’ αυτού προτίμησε το θέαμα, ελλείψει άρτου. Ουδείς στο σκαμνί. Τράβα με να σε τραβώ να περνάμε τον καιρό. Το έργο είναι χιλιοπαιγμένο, αυτό είναι το σκάνδαλο.

Τα Μνημόνια δεσμεύουν όλη τη ζωή του τόπου, όχι μόνο την Οικονομία. Οι αχυράνθρωποι της Γερμανίας, των ΗΠΑ, της Γαλλίας, της Βρετανίας, όλο το εγχώριο υπηρετικό προσωπικό των επικυρίαρχων, είναι προφυλαγμένο, στο άβατο. Στα Συνέδρια μετράμε κουκιά, συσχετισμούς προσωπικής ισχύος, δηλαδή τρικλοποδιές, μαχαιρώματα, σπιουνιές. Η πολιτική συζητιέται και αποφασίζεται αλλού, εκτός Ελλάδας, ενίοτε, όταν ο χρόνος πιέζει, στο Χίλτον, όχι απαραιτήτως με ελληνική συμμετοχή.

Αντιδράσεις και διπλωματικός «πόλεμος» για τη Ρούσεφ

Αλυσιδωτές αντιδράσεις πυροδοτεί η απόφαση για καθαίρεση της Ντίλμα Ρούσεφ από την προεδρία της Βραζιλίας. Η νέα κυβέρνηση της χώρας βρίσκεται αντιμέτωπη με διπλωματικές αντιδράσεις (Βολιβία, Ισημερινός, Κούβα), ενώ ήδη σημαίνουσες προσωπικότητας ασκούν σφοδρή κριτική.

[Πηγή: efsyn.gr, 01/09/2016]

Ο Νοάμ Τσόμσκι έκανε λόγο για «μια συμμορία κλεφτών» η οποία καθαίρεσε την Ντίλμα Ρούσεφ, ενώ αντιδράσεις υπάρχουν και από άλλες σημαντικές προσωπικότητες, αλλά και ακτιβιστές.

Η συνταγή των ιδιωτικοποιήσεων

Τις τελευταίες δεκαετίες υποχρεωνόμαστε όλοι μας να σκύβουμε το κεφάλι σε ένα νέο «υψηλότερο ον»: στις παντοδύναμες αγορές που από χρήσιμα αντικείμενα της πραγματικής οικονομίας μετατράπηκαν σε υποκείμενα, απέναντι στα οποία πρέπει όλοι μας να υποκλινόμαστε.

από τον Άρη Οικονόμου

[Πηγή: Analyst.gr, 31/08/2016]

«Επιβάρυνση της τάξης των 13 € θα υπάρχει στα αεροπορικά εισιτήρια από και προς τα 14 περιφερειακά αεροδρόμια – τα οποία ιδιωτικοποιούνται και περνούν στον έλεγχο της κρατικής γερμανικής εταιρείας Fraport.

Εκλεγμένοι τρομοκράτες

Εκλεγμένοι τρομοκράτες

από την Κατερίνα Γκαράνη

[Πηγή: Νόστιμον Ήμαρ, 30/05/2016]

“Απόφαση-πλαίσιο του Συμβουλίου της 13ης Ιουνίου 2002 για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας (2002/475/ΔΕΥ)”.

Αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό εγχειρίδιο που πρέπει κάθε Έλληνας πολίτης να διαβάσει και να το φέρει ενώπιον των ελληνικών δικαστηρίων όταν οι ελληνικές κυβερνήσεις τον σέρνουν για επιβαλλόμενα χρέη, για οφειλές προς δημόσιους οργανισμούς ενώ είναι ένα πολύ σοβαρό εργαλείο για όλους όσοι σύντομα θα αναγκαστούν να προβούν σε δίκη εναντίον της Τράπεζας που θα τους κατάσχει το σπίτι.

Η συγκεκριμένη απόφαση της Ε.Ε αναφέρεται αόριστα σε οποιαδήποτε τρομοκρατική οργάνωση έχει βάλει στόχο να προσβάλει σοβαρά μία χώρα. Χώρα όχι Κράτος, χώρα όχι κυβέρνηση ή πολίτευμα.

Στου Κουφού την Πόρτα

Στου Κουφού την Πόρτα

του Απόστολου Αποστολόπουλου

[Πηγή: New Deal, 29/04/2016]

Επί έξη χρόνια ο πολιτικός κόσμος συντίθεται, ανασυντίθεται και τελικά αποσυντίθεται σε σημείο σήψης πλέον. Επί έξη χρόνια οι πολίτες ξαφνιάζονται, αδρανούν, ξεσηκώνονται, καταπίπτουν, εξαπατώνται, ελπίζουν επί ματαίω. Επί έξη χρόνια οι πολιτικοί παίζουν το Μανωλιό με νέα ενδυμασία και οι πολίτες πληρώνουν ακριβά για να δουν το ίδιο έργο. Χτες για όλα έφταιγε ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος, προχτές ο Παπανδρέου, σήμερα ο Τσίπρας. Ένας φαύλος κύκλος. Το ίδιο πολιτικό προσωπικό καταφέρνει να διατηρείται στην κυβερνητική εξουσία εναλλάσσοντας τα πρόσωπα στους πρώτους ρόλους. Αλλά ταυτόχρονα εκτίθεται ανεπανόρθωτα, εξαχρειώνεται, στερεύουν οι εφεδρείες του.

Ο κυοφορούμενος ανασχηματισμός με τη μέθοδο «παλιό κρασί σε καινούργιο μπουκάλι» έχει εξαντληθεί πριν καν δει το φως. Η αλλαγή προσώπων είναι, ενίοτε, απαραίτητη και χρήσιμη αλλά το κύριο πιάτο είναι η πολιτική που θα εφαρμόσουν. Και κυρίως η γνώση και η αποφασιστικότητα να το εφαρμόσουν.

Σε κλοιό εκβιασμών και πιέσεων

Σε κλοιό εκβιασμών και πιέσεων

[Πηγή: Δρόμος τηςΑριστεράς, 04/12/2015]

Ενώ οι γεωπολιτικές αναταράξεις στη Μέση Ανατολή δυναμώνουν και περιπλέκονται επικίνδυνα, σε έναν περιφερειακό πόλεμο που ως τώρα διεξαγόταν δι’ αντιπροσώπων, ενώ η δυτική συμμαχία καλοπιάνει και ανέχεται τις βλέψεις και τους ειδικούς σχεδιασμούς της Τουρκίας (τόσο στη Συρία όσο και στην Ε.Ε., μέσω των προσφυγικών κυμάτων), ενώ ολόκληρη η Ευρώπη μετατρέπεται σε φυλακή για να αντιμετωπίσει υποτίθεται τον κίνδυνο του ISIS, τόσο οι πιέσεις στο προτεκτοράτο Ελλάδα κορυφώνονται.

Η επίσκεψη Ολάντ και οι πανηγυρισμοί για την αναγέννηση της ελληνογαλλικής φιλίας μετατρέπεται, σταδιακά, σε επιβολή νέων τετελεσμένων, με αφορμή τις μεταναστευτικές ροές στο Αιγαίο. Τα σύνορα με την Τουρκία γκριζάρουν περισσότερο, η Ελλάδα εγκαλείται ότι δεν προστατεύει αποτελεσματικά τα εξωτερικά σύνορα της Ευρώπης και υπό την απειλή εξόδου από τη Συνθήκη Σέγκεν οδηγείται σε νέες υπαναχωρήσεις στα ανατολικά και βόρεια σύνορα, με την αποδοχή ειδικού και ενισχυμένου ρόλου στην Frontex και στις ευρωπαϊκές μονάδες ταχείας επέμβασης. Ο κίνδυνος εγκλωβισμού εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών και προσφύγων στη χώρα είναι παραπάνω από ορατός.

Η ευθύνη για τις τράπεζες

Η ευθύνη για τις τράπεζες

του Κώστα Λαπαβίτσα

28 Νοεμβρίου 2015

Η νέα ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών είναι οικονομικό έγκλημα, το οποίο συντελέστηκε με τέτοια ανικανότητα και κυνισμό που έχει αφήσει άναυδους ακόμη και αυτούς που περίμεναν τα χειρότερα. Αν έχει απομείνει ίχνος λογικής στη χώρα, θα πρέπει να υπάρξει απόδοση ευθυνών σε όσους χειρίστηκαν την υπόθεση.

Η ανακεφαλαιοποίηση βασίστηκε σε πρόσφατη μελέτη της ΕΚΤ η οποία εκτίμησε ότι οι τράπεζες χρειάζονται επιπλέον 14,4 δις για να αντιμετωπίσουν το υποθετικό «κακό σενάριο» οικονομικών εξελίξεων για το 2015-17. Συγκεκριμένα, η Πειραιώς χρειάζεται 4,9 δις, η Εθνική 4,6 δις, η Alpha 2,7 δις και η Eurobank 2,1 δις. Στη χειρότερη θέση βρίσκεται η Πειραιώς, με την Εθνική απο κοντά. Ο λόγος είναι η τεράστια συσσώρευση προβληματικών δανείων, τα οποία έχουν ήδη δημιουργήσει μεγάλες «τρύπες» στους ισολογισμούς τους.

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: ΜΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΑ ΥΛΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΤΟ ΜΕΓΑ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: ΜΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΑ ΥΛΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΤΟ ΜΕΓΑ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ

[Πηγή: iskra, 27/11/2015]                    

ΠΩΣ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΕΧΑΣΕ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 40 ΔΙΣ. ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΠΕΡΑΣΑΝ ΣΕ ΞΕΝΑ ΧΕΡΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΨΩΜΙ

Ένα τόσο μεγάλο σκάνδαλο όπως αυτό της επονομαζόμενης ψευδώς “ανακεφαλαιοποίησης” των συστημικών ελληνικών τραπεζών δεν έχει προηγούμενο όχι μόνο στην ελληνική ιστορία αλλά μάλλον και στην παγκόσμια.  

Δεν υπάρχει πουθενά προηγούμενο να χάνει το ελληνικό Δημόσιο μέσα σε ένα βράδυ, μετά από σκοτεινές μεθοδεύσεις, πάνω από 40 δισ. που έχει τοποθετήσει στις τράπεζες, ενώ με 5 δισ. περίπου οι τέσσερις συστημικές τράπεζες, με τη συνδρομή άλλων 6 δισ. που έβαλε το ελληνικό Δημόσιο (!), να αφελληνίζονται και να περνάνε στα χέρια ξένων και συχνά άγνωστων κερδοσκοπικών κεφαλαίων.  

Δεν υπάρχει προηγούμενο, επίσης, να εκτελούνται κανονικά χιλιάδες ασφαλισμένοι, των οποίων τα ασφαλιστικά ταμεία απώλεσαν για άλλη μια φορά σε ένα βράδυ 1-2 δισ. ευρώ, από την απαξίωση των μετοχών τους στις τράπεζες.  

Το «αριστερό» μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ

Το «αριστερό» μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ

Ο θρίαμβος των δανειστών και του Σόιμπλε

του Κώστα Λαπαβίτσα

[Πηγή: Κώστας Λαπαβίτσας, 20/08/2015]

Το νέο μνημόνιο είναι ένα κείμενο 56 σελίδων που θέτει το πλαίσιο της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής της Ελλάδας για τα επόμενα χρόνια. Αντιπροσωπεύει το θρίαμβο των δανειστών και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο κ. Σόιμπλε αναδείχθηκε σε σθεναρό υποστηρικτή του στη Γερμανική Βουλή. Το πρόγραμμα του Σόιμπλε εφαρμόζει πλέον η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με την αμέριστη συμπαράσταση της ΝΔ, του Ποταμιού και του ΠΑΣΟΚ.

Μετά από πέντε χρόνια αποτυχημένης πολιτικής μνημονίων, θα ήταν ίσως περιττό να ειπωθεί ότι το νέο μνημόνιο αποτελεί μια εξαιρετικά αρνητική εξέλιξη για τον ελληνικό λαό. Δυστυχώς, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, που ήρθε στα πράγματα υποσχόμενη την κατάργηση των μνημονίων, υποστηρίζει ότι μπορεί να διαχειριστεί το νέο μνημόνιο με φιλολαϊκό τρόπο. Θα βρει ισοδύναμα μέτρα για να εξισορροπήσει τα χτυπήματα στο λαϊκό εισόδημα, θα συντρίψει τη διαπλοκή, θα πετύχει την ανάπτυξη και θα βελτιώσει τη λειτουργία του κράτους. Θα περιμένει κιόλας την αλλαγή των «συσχετισμών» στην Ευρώπη, ώστε να επέλθει η πολυπόθητη επιστροφή στις παραδοσιακές «αξίες» της Ευρώπης, που τόσο βάρβαρα περιφρόνησε ο νεοφιλελευθερισμός… 

ΜΕΤΑΜΝΗΜΟΝΙΑΚΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ

ΜΕΤΑΜΝΗΜΟΝΙΑΚΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ

Του ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

[Πηγή: iskra, 19/08/2015]

Άνοιξε μια νέα σελίδα, άγραφη ακόμα. Η τελική έκβαση εξαρτάται κυρίως από τέσσερεις παράγοντες:

1. Αν θα υπάρξει διάδοχη κατάσταση ικανή να πείσει με την πρότασή της ότι πράγματι μπορεί να τα καταφέρει εκεί που ο ΣΥΡΙΖΑ απότυχε. Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ, θυμίζω, ήταν σταδιακή και ήταν το αντίστροφο της βαθμιαίας κατάρρευσης των δυο κατεστημένων πόλων εξουσίας, της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Αν από τη σημερινή περισυλλογή περάσουμε στην έκρηξη ή πως αλλιώς, είναι άγνωστο.
2. Αν ο άλλος πόλος, του παλιού κατεστημένου, θα μπορέσει να ανακαινιστεί σε πρόσωπα και προτάσεις ώστε να προσελκύσει και πάλι οπαδούς.
3. Αν το διεθνές περιβάλλον, στην ΕΕ και ευρύτερα, μετατραπεί από απολύτως δυσμενές, όπως είναι σήμερα, σε ευνοϊκότερο.
4. Αν στην Ελλάδα αλλά και στην ΕΕ ο κόσμος θα αφυπνιστεί τόσο ώστε να αποτελέσει παράγοντα εξελίξεων, κάτι που τώρα δεν συμβαίνει.

Εκεί που μας χρωστάγανε, μας παίρνουν και τον γάιδαρο;

Εκεί που μας χρωστάγανε, μας παίρνουν και τον γάιδαρο;

Δεν είμαι καθόλου της λογικής «ναι, αλλά κι εσείς καταπιέζετε τους μαύρους», ούτε θεωρώ ότι η ηθική ανεπάρκεια του αντιπάλου μπορεί να δικαιώσει τη δική σου, όμως όχι, δεν μπαίνουν όλα στο ίδιο ζύγι.

Από τον Θοδωρή Αντωνόπουλο

[Πηγή: LiFO, 02/08/2015]

Είναι φανερό ότι τον τελευταίο καιρό Τσίπρας και Σύριζα έχουν απογοητεύσει και προβληματίσει πολύ κόσμο, από τον λίγο έως τον πολύ φίλα προσκείμενο με τις «καταναγκαστικές» πολιτικές τους επιλογές: επιπολαιότητα, ασυνέπεια, αναθεωρητισμοί, ψεύδη, πισωγυρίσματα, αμφιλεγόμενες κινήσεις και πρόσωπα, μνημόνια με κόκκινη προβιά κι ένα έκτακτο συνέδριο τον Σεπτέμβριο που μάλλον θα επιβεβαιώσει τη διάσπαση.

ΑΠΕΛΘΕΤΩ ΤΟ ΠΟΤΗΡΙΟΝ…

ΑΠΕΛΘΕΤΩ ΤΟ ΠΟΤΗΡΙΟΝ…

Του ΑΠ. ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

[Πηγή: iskra, 14/07/2015]

Κάνουν λάθος όσοι νομίζουν ότι το αύριο, μετά τη συμφωνία, εξαρτάται από την αριστερή πτέρυγα, από το τι θα κάνει ο Λαφαζάνης και οι συν αυτώ. Το ερώτημα είναι τι θα κάνει ο Τσίπρας, ως πρωθυπουργός και ως πολιτικός άνδρας.

Ο πρωθυπουργός είναι σε παράδοξη και άβολη θέση, με δική του επιλογή. Θεώρησε αντίπαλο τον Σόϋμπλε που έσπρωχνε την Ελλάδα εκτός ευρώ. Η εναλλακτική ήταν η Μέρκελ που πρόσφερε τη συγκεκριμένη συμφωνία, τη χειρότερη που θα μπορούσαμε να φανταστούμε. Με πρώτο αποτέλεσμα να διαιρεθεί και να διασπαστεί το κόμμα του, αλλά αυτό μπορεί να αποδειχθεί το μικρότερο κακό. Διότι τώρα ο κόσμος υποψιάζεται μόνο τι τον περιμένει και ένα μέρος τουλάχιστον πιστεύει ότι «δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς».

Βερσαλλίες 1919 - Βρυξέλλες 2015

Βερσαλλίες 1919 - Βρυξέλλες 2015

Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ  

[Πηγή: Kommon, 14/07/2015]

"Εγίναμεν η χλεύη των ηττημένων", είχε πει ο Γ. Παπανδρέου το 1965, τη χρονιά του ανακτορικού πραξικοπήματος, της αποστασίας και των Ιουλιανών. Κάπως έτσι πρέπει να αισθάνονται, τούτες τις πικρές ώρες, όχι μόνο τα μέλη και οι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ολόκληρη η Ελλάδα του "ΟΧΙ", που άντεξε στο καμίνι μιας άνευ προηγουμένου τρομοκρατίας, πέτυχε μια μεγάλη νίκη στις 5 Ιουλίου, για να εισπράξει την πιο εξευτελιστική συνθηκολόγηση από εκείνους που καλούνταν να διαχειριστούν την εντολή της.

Το είπαν στις 20 Φεβρουαρίου, το επαναλαμβάνουν, χωρίς περίσκεψη, χωρίς αιδώ, την αποφράδα 13η Ιουλίου: Υποχωρήσαμε, αλλά έτσι ματαιώσαμε το σενάριο της αριστερής παρένθεσης. Έχουν δίκιο κατά το ήμισυ. Ματαίωσαν το "αριστερή", ματώνοντας την καρδιά όλων των αριστερών αγωνιστών. Όσο για την "παρένθεση", απλώς την τράβηξαν λίγο πιο δεξιά, μέχρι να μπει το "τελεία, παράγραφος".

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΚΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΚΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ

Του ΑΠ. ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

[Πηγή: iskra, 27/06/2015]

Η μάχη του δημοψηφίσματος δεν είναι ναι ή όχι στο ευρώ. Αυτό το δίλημμα θέτουν οι αντίπαλοι, εγχώριοι, Σαμαροβενιζέλοι και Ποταμίσιοι, και ξένοι, Βρυξελλιώτες και Βερολινέζοι. Με την ελπίδα ότι θα φοβίσουν τον κόσμο. Το Δημοψήφισμα γίνεται για να απορριφθούν οι επαχθείς όροι της συμφωνίας που προτείνουν οι Δανειστές και να επιδιωχθεί μια νέα συμφωνία. Αρχίζοντας από μηδενική βάση. Είναι (πολύ) πιθανόν ότι τα πράγματα θα οδηγηθούν στο να τεθεί το δίλημμα εντός/εκτός του ευρώ. Αλλά όχι τώρα. Θα τεθεί αν ή όταν οι Δανειστές επιμείνουν στη στάση τους και μετά το Δημοψήφισμα και τη νίκη του όχι. Που οφείλει να είναι συντριπτική, και θα είναι. Η μάχη είναι μακρά, επαναλαμβάνω. Ένα-ένα τα βήματα, η πλειοψηφία του πληθυσμού της χώρας να ακολουθεί, να μην κυριαρχεί η επιθυμία κάποιας αυτόκλητης, υποτιθέμενης, πρωτοπορίας, μειοψηφικής.

Το ευρώ δεν κάνει την Ευρώπη

Το ευρώ δεν κάνει την Ευρώπη

του Περικλή Κοροβέση

[Πηγή: Εφημερίδα τών Συντακτών, 07/06/2015]

Αν κάποιος βρει δουλειά σαν μηχανοδηγός στο μετρό, θα πρέπει να ακολουθήσει επακριβώς τις οδηγίες και οι πιθανότητες για αυτοσχεδιασμούς είναι μηδενικές. Οποιες και αν είναι οι πολιτικές ή φιλοσοφικές του αντιλήψεις, δεν μπορούν να επηρεάσουν τη δουλειά του. Είτε είναι αναρχικός είτε φασίστας θα οδηγήσει το τρένο με τον ίδιο τρόπο, αν δεν θέλει να χάσει τη δουλειά του.

Τα δρομολόγια είναι προκαθορισμένα και η μόνη ελευθερία που έχει είναι να ακολουθεί με ευλαβική πίστη τις οδηγίες. Αλλιώτικα απολύεται. Τηρουμένων των αναλογιών, κάπως έτσι είναι και οι «κανονικές» κυβερνήσεις που έχουν αποδεχτεί το μοντέλο του νεοφιλελευθερισμού, όπως αυτό καθιερώθηκε από τη «Συναίνεση της Ουάσινγκτον».

Το βάθος αυτής της συμφωνίας ήταν η κατάργηση της κοινωνίας των πολιτών και κατ’ επέκταση της πολιτικής, που έπρεπε να βρει έναν νέο ρόλο. Η πραγματική εξουσία έγινε αόρατη.

Ευρωκράτες και Χρέος

Ευρωκράτες και Χρέος

Του Περικλή Κοροβέση

[Πηγή: Νόστιμον Ήμαρ, 02/05/2015]

Αριστερές κυβερνήσεις στην Ευρώπη είχαμε πολλές. Το 1997, στην Ευρωπαϊκή Ένωση υπήρχαν δεκατρείς σοσιαλιστικές κυβερνήσεις σε σύνολο δεκαπέντε. Και τι αποτέλεσμα έφεραν; Πήγαν εναντίον των εκατομμυρίων πολιτών της Ε.Ε., δεν υπολόγισαν συνδικάτα και άλλους κοινωνικούς φορείς που διεκδικούσαν μια κοινωνική Ευρώπη όπου ο πολίτης και το κοινό καλό θα ήταν πάνω από το κέρδος.

Η εφαρμογή του δόγματος του νεοφιλελευθερισμού έγινε μονόδρομος. Καμία άλλη εναλλακτική λύση δεν μπορούσε να γίνει αποδεκτή, ακόμα και όταν προερχόταν από τη δική της ελίτ. Όποιες χώρες στον κόσμο προσπάθησαν να έχουν μια δική τους πολιτική, τα διεθνή νεοφιλελεύθερα κέντρα επιδίωξαν να ανατρέψουν τις κυβερνήσεις τους. Απέτυχαν στη Βενεζουέλα, τη Βολιβία και τον Ισημερινό, αλλά τα κατάφεραν μια χαρά στην Ονδούρα και την Παραγουάη.

Ουκρανία: Οι νεοναζί διορίστηκαν «σύμβουλοι» του Γενικού Επιτελείου Στρατού...

Ουκρανία: Οι νεοναζί διορίστηκαν «σύμβουλοι» του Γενικού Επιτελείου Στρατού...

Ο Ντμίτρι Γιάρος, στο κέντρο, μιλά σε οπαδούς του την εποχή του "Μαϊντάν"

Ο αρχηγός του φασιστικού μορφώματος «Δεξιός Τομέας», Ντμίτρι Γιάρος στη θέση του συμβούλου του επικεφαλής του ουκρανικού Γενικού Επιτελείου

Γράφει : Γρηγόρης Τραγγανίδας

[Πηγή: Δρόμος της Αριστεράς, 06/04/2015]

Τους στενούς δεσμούς του ουκρανικού καθεστώτος με τις νεοναζιστικές οργανώσεις επιβεβαίωσε ο χθεσινός (σσ 4/4) διορισμός του αρχηγού του φασιστικού μορφώματος «Δεξιός Τομέας», Ντμίτρι Γιάρος… στη θέση του συμβούλου του επικεφαλής του ουκρανικού Γενικού Επιτελείου Στρατού, Βίκτορ Μουζένκο!

Την είδηση μετέδωσαν στις 5/5 τα ουκρανικά ΜΜΕ παραπέμποντας σε σχετική ανακοίνωση του Ukraine Crisis Media Center. Ο διορισμός συμφωνήθηκε κατά τη χθεσινή συνάντηση Γιάρος – Μουζένκο, στην οποία ξεκαθαρίστηκαν και οι λεπτομέρειες της «συνεργασίας» του «Ουκρανικού Εθελοντικού Σώματος» – δηλαδή της οργανωτικής «ομπρέλας» των εθνικιστικών και φασιστικών ταγμάτων, που εγκληματούν στην Ανατολική Ουκρανία – του οποίου επικεφαλής είναι ο Γιάρος, με τις τακτικές ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις. Ουσιαστικά, πρόκειται και για την τυπική ενσωμάτωση αυτών των δολοφονικών ταγμάτων στο ουκρανικό ΓΕΣ, όπως άλλωστε απαιτούσαν εξαρχής οι αρχηγοί τους.

Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΕΦΤΑΣΕ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ

Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΕΦΤΑΣΕ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ ΣΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «DER TAGESSPIEGEL» ΚΑΙ ΤΟ «THE PRESSPROJECT INTERNATIONAL»

[Πηγή: iskra, 17/03/2015]

Κοινή συνέντευξη στη γερμανική εφημερίδα "Der Tagesspiegel" και το "The PressProject International" παραχώρησε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και οικονομολόγος Κώστας Λαπαβίτσας, η οποία έχει ως εξής:

Ερ.: Ποια είναι η γνώμη σας για τις μέχρι τώρα διαπραγματεύσεις; Τι πρέπει να κάνει η κυβέρνηση;

Η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ ήταν - και παραμένει - ότι μια αλλαγή στην πολιτική ευθυγράμμιση των δυνάμεων στην Ελλάδα, στην Ευρώπη γενικά, θα λειτουργήσει ως καταλύτης στην Ευρωζώνη. Η στρατηγική αυτή έχει πλέον λήξει. Το πραγματικό ερώτημα είναι πόσος καιρός θα περάσει μέχρι να το καταλάβουν οι άνθρωποι.

Ήμουν πάντα εξαιρετικά δύσπιστος σχετικά με αυτό. Πάντα υποστήριζα ότι δεν είναι μόνο η πολιτική ευθυγράμμιση, υπάρχουν θεσμικοί μηχανισμοί και η λογική της νομισματικής ένωσης. Και όσοι πιστεύουν ότι μια απλή αλλαγή της πολιτικής είναι αρκετή για να το μετατρέψει  αυτό, κάνουν λάθος και νομίζω ότι αυτό έχει επιβεβαιωθεί.

ΧΑΜΗΛΕΣ ΠΤΗΣΕΙΣ

ΧΑΜΗΛΕΣ ΠΤΗΣΕΙΣ

Του ΑΠ. ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

[Πηγή: iskra, 16/03/2015]

ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΑΝΕΛ

Οι λαϊκές δυνάμεις ηττήθηκαν ολοκληρωτικά μετά τον Πόλεμο και η Ελλάδα έκτοτε είχε το «στάτους» προτεκτοράτου. Οι νικητές επικράτησαν με τη βοήθεια ξένων, των αμερικανών επικυρίαρχων. Συνέπεια ήταν η δουλοφροσύνη και η διαφθορά της άρχουσας ομάδας εξουσίας. Σταδιακά η διαφθορά διάβρωσε ευρύτατα στρώματα, αστικά και λαϊκά. Η δουλοφροσύνη για να επικρατήσει χρειάστηκαν πλάγιοι τρόποι. Ο πιο πρόσφατος ήταν η «ιδεολογία» του μονόδρομου, ότι δηλαδή δεν υπήρχε άλλη λύση από αυτήν που πρότεινε η εκάστοτε ελίτ στην εξουσία, εν προκειμένω τα Μνημόνια.

Χρειάστηκε να ισοπεδωθούν προλετάριοι αλλά και αστοί, κυρίως αυτοί, ώστε, από ένα μαζικό ένστικτο επιβίωσης, να υπάρξει ανατροπή, εκλογική. Ο φόβος, ωστόσο, δεν έχει εξαλειφθεί. Ακόμα και η κατακόρυφη μαζική υποστήριξη στην κυβέρνηση υποδηλώνει μια μάλλον τυφλή «φυγή προς τα εμπρός» παρά μια λελογισμένη, στοιχειωδώς ψύχραιμη αντίδραση, σε αναζήτηση διεξόδου. Η στήριξη στην κυβέρνηση εκφράζει ένα ξέσπασμα οργής, συναίσθημα ευάλωτο στην αλλαγή των «καιρικών» συνθηκών.