Ε.Ε.: Ο καθένας για το τομάρι του

Ε.Ε.: Ο καθένας για το τομάρι του

του Απόστολου Αποστολόπουλου

Η Γερμανία δεν θέλει να διαλυθεί η Ε.Ε.. Θέλει την Ε.Ε. ενωμένη και τους εταίρους υπηρέτες της, οικονομικά και πολιτικά. Μόνη της είναι αδύναμη, σχεδόν ασήμαντη, στο πλανητικό πεδίο ενώ αν δέσει πίσω της την Ευρώπη θα έχει ρόλο και λόγο. Η διαίρεση της Ε.E. σε Νότιους και Βόρειους, λες και είμαστε οι Αμερικάνοι στον εμφύλιο, είναι παραπλανητική. Οι εταίροι δεν συμμαχούν με βασικό κριτήριο τον πλούτο αλλά με επίκεντρο την Εξουσία. Αλλιώς Γαλλία και Ιταλία θα ήταν με τη Γερμανία και θα εκμεταλλεύονταν μαζί τους άλλους. Αλλά αν υπάρχει στην Ευρώπη κάποιος «μοναχοφάης» που θα ‘λεγε ο Κοτζιάς, αυτός δεν είναι η Ελλάδα, αλλά η Γερμανία. Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, τρώνε διαρκώς καρπαζιές από τη Γερμανία που δεν θέλει επ’ ουδενί ομοτράπεζους.

ΟΙ ΙΣΠΑΝΟΙ Η ΟΙ ΙΤΑΛΟΙ, για να μην πούμε για τους λιπόψυχους Γάλλους, σφυρίζουν αδιάφορα όταν τον λογαριασμό τον πληρώνει άλλος, π.χ. η Ελλάδα, όπως άλλωστε το έκαναν ήδη όταν μας έβαλαν στα Μνημόνια. Όταν έχουν πρόβλημα οι ίδιοι ουρλιάζουν, ώσπου να τους πετάξουν κάποιο ξεροκόμματο, όπως στο τελευταίο Γιούρογκρουπ.

Δεν χρειάζεται να έχουμε τα μάτια μας δεκατέσσερα για να δούμε τα παιχνίδια εξουσίας και εκμετάλλευσης που ανενδοίαστα παίζουν π.χ. το Βερολίνο εις βάρος των εταίρων, οι εταίροι εναντίον της Κίνας και της Ρωσίας, οι εταίροι και οι ΗΠΑ μεταξύ τους κ.ο.κ.

Η παγκοσμιοποιητική “Αριστερά” του συστήματος και τα λαϊκά στρώματα

[Πηγή: Αντιπαγκοσμιοποίηση, Αυτοδυναμία, Περιεκτική Δημοκρατία, 17/02/2017]

Σχόλιο: Το παρακάτω άρθρο του στοχαστή Πωλ Κραιγκ Ρόμπερτς (Paul Craig Roberts) στηλιτεύει την πλήρη ενσωμάτωση της «Αριστεράς» στη Νέα Διεθνή Τάξη και τη βρώμικη προδοσία από μέρους της των θυμάτων της παγκοσμιοποίησης, κάτι που έχει ως εύλογο αποτέλεσμα τη δικαιολογημένη στροφή τους στον Τραμπ και τους νέο-εθνικιστές. Αφιερώνοντας σήμερα όλη την ενέργεια και τους πόρους της σε άθλιες (πολλές χρηματοδοτούμενες βέβαια από τον Σόρος κλπ.) μαζικές εκστρατείες ενάντια στον Τραμπ, στην πραγματικότητα στρέφεται ενάντια στα λαϊκά κινήματα κατά της παγκοσμιοποίησης, που τα χαρακτηρίζει έμμεσα ή άμεσα ως ρατσιστικά, ακροδεξιά ή ακόμα και φασιστικά. Και αυτό επειδή δεν ακολουθούν την άκρως αποπροσανατολιστική ατζέντα της Υπερεθνικής και της Σιωνιστικής Ελίτ για την ακλόνητη υπεράσπιση των υποτιθέμενων «ατομικών δικαιωμάτων», που είναι γνωστό ότι από τη φύση τους στρέφονται ενάντια στη συλλογική αυτονομία, τη βάση της πραγματικής δημοκρατίας και της αυτονομίας των πολιτών.

Ο θάνατος της Αριστεράς

του Paul Craig Roberts

Σε αρκετές περιπτώσεις είχα θέσει στις στήλες μου το ρητορικό ερώτημα: Τι έγινε η Αριστερά; Σήμερα θα απαντήσω στο ερώτημα. Η απάντηση είναι ότι η Ευρωπαϊκή και η Αμερικανική Αριστερά, η οποία παραδοσιακά αγωνιζόταν για την εργατική τάξη (ψωμί και ειρήνη) δεν υπάρχει πια. Η υπόθεση για την οποία αγωνίζονται τώρα, αυτοί που παριστάνουν πως είναι η σημερινή «Αριστερά», είναι οι πολιτικές ταυτότητας.

Προς σύγκρουση με τη Γερμανία;

Του Γιώργου Δελαστίκ

[Πηγή: iskra, 29/01/2017]

Πληθαίνουν οι ενδείξεις – ενδείξεις, όχι αποδείξεις – ότι ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ εξελέγη για να προσωποποιήσει την αναμέτρηση με το Βερολίνο. Να ηγηθεί δηλαδή ο Ντόναλντ Τραμπ ενός συνασπισμού ανάλογου με εκείνον, ο οποίος υπήρχε κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, επιχειρώντας να αποτρέψει τη συγκρότηση του Τέταρτου Ράιχ, οικονομικού αυτή τη φορά, της Γερμανίας. Αυτό που υπήρχε και είναι ακόμη υποψία, ενδέχεται να αποδειχθεί πολιτική πραγματικότητα. Θα δούμε τι θα γίνει σύντομα.

Επίδειξη δύναμης από Τερέζα Μέι εναντίον Βερολίνου, Βρυξελλών

Το χειρότερο δυνατό σενάριο υλοποιήθηκε την Τρίτη με αφορμή την πολυαναμενόμενη ομιλία της βρετανίδας πρωθυπουργού στην οποία θα περιέγραφε το σχέδιο εξόδου της Αγγλίας από την ΕΕ. Πετώντας στο καλάθι των αχρήστων όλα τα ήπια σενάρια στα οποία ήλπιζαν οι Ευρωπαίοι, η Τερέζα Μέι, στη σημαντικότερη ομιλία που εκφώνησε μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας, εξήγγειλε το πιο «σκληρό Brexit» που μπορούσαν να φανταστούν Βρυξέλλες και Βερολίνο.

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Η αλήθεια είναι πώς και μόνο το γεγονός ότι το σχέδιο εξόδου εκφωνήθηκε έξι μήνες μετά το δημοψήφισμα, όταν οι Ευρωπαίοι ζητούσαν την ενεργοποίηση του άρθρου 50 την επομένη κιόλας και την επιτάχυνση όλων των διαδικασιών ώστε να μη δημιουργηθεί προηγούμενο, αποτέλεσε χαστούκι στους μηχανισμούς της ΕΕ. Έκτοτε, η θέση του Λονδίνου έναντι της ΕΕ ενισχύθηκε απροσδόκητα, διαμορφώνοντας μια ετεροβαρή για τις Βρυξέλλες ισορροπία δυνάμεων, λόγω της διάψευσης όλων των αρνητικών προβλέψεων για τη βρετανική οικονομία.

Ο τρίτος πόλος

Του Αλέξη Ζακυνθινού

[Πηγή: Analyst.gr, 09/12/2016]

Μία ενωμένη με τη Ρωσία Ευρώπη θα μπορούσε να συμπληρώσει έναν τριπολικό πλανήτη, μαζί με τις Η.Π.Α. και με την Κίνα – κάτι που θεωρείται ως ο χειρότερος εφιάλτης της Γερμανίας, η οποία ανέκαθεν κέρδιζε όλες τις μάχες, αλλά έχανε τον πόλεμο.

Ο πόλεμος των μετρητών συνεχίζεται στην Ινδία (άρθρο), λαμβάνοντας νέες διαστάσεις. Ειδικότερα η κυβέρνηση της χώρας, διαπιστώνοντας πως οι Πολίτες αγόραζαν χρυσό από τη μαύρη αγορά σε τιμές που έφταναν έως και τα 2.800 $ την ουγγιά, για να προστατεύσουν τις αποταμιεύσεις τους, έχοντας χάσει την εμπιστοσύνη τους στο νόμισμα, επιχειρεί να κατασχέσει το χρυσό – επιτρέποντας μόνο την ιδιοκτησία 500 γ. σε κάθε έγγαμη γυναίκα, 250 γ. σε κάθε άγαμη, καθώς επίσης 100 γραμμάρια στους άνδρες.

Κρίση σε βάθος και χωρίς τέλος

Κρίση σε βάθος και χωρίς τέλος

Του ΑΠ. ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

[Πηγή: iskra, 26/11/2016]

Σε αλλεπάλληλα κύματα εκδηλώνεται η κρίση στην Υφήλιο με διάφορες μορφές και εντάσεις. Τα Δυτικά ΜΜΕ ελέγχονται απολύτως από τους υποστηρικτές της αμερικάνικης παγκοσμιοποίησης, την ηττημένη Κλίντον, τον παραιτημένο Ομπάμα, τη Μέρκελ, επίδοξο χαλίφη στην ηγεσία του Δυτικού Κόσμου κλπ. Η πληροφόρηση που δεχόμαστε διαμορφώνεται ακόμα από τους ηττημένους αλλεπάλληλων εκλογικών αναμετρήσεων στις ΗΠΑ και στην ΕΕ, μας διοχετεύουν εικόνα στρεβλή, παραποιημένη. Ο κόσμος σε ΗΠΑ και ΕΕ ψηφίζει αντισυστημικά, θέλει δουλειά και ειρήνη, αλλά τα ΜΜΕ επιμένουν να σκιαμαχούν εναντίον του Πούτιν, ασχολούνται πχ με το πώς έβηξε ο Τραμπ και όχι με τη διακήρυξή του ότι θα καταργήσει την ΤΤΙΠ, την απόρρητη συμφωνία που μετατρέπει την ΕΕ σε προτεκτοράτο των ΗΠΑ. Ο Τραμπ και ο Πούτιν, θέλουν να ματαιώσουν τη στρατηγική σύγκρουσης των ισχυρών ελίτ, Ευρώπης και Αμερικής, αλλά παρά τις τακτικές νίκες τους είναι σε θέση άμυνας, ιδίως ο Ρώσος πρόεδρος.

Οι απόγονοι του Χίτλερ

Το τεράστιο πλυντήριο ξεπλύματος κλεμμένων χρημάτων των Εβραίων, καθώς επίσης χρυσού από τις κεντρικές τράπεζες των κατεχομένων χωρών, στην Αργεντινή – με τη βοήθεια του οποίου η βιομηχανία στη Γερμανία τελικά ανέκαμψε και αργότερα αναπτύχθηκε, στο μεταπολεμικό θαύμα.

Του Άρη Οικονόμου

[Πηγή: Analyst.gr, 24/10/2016]

«Το ευρώ είναι κατά πολλούς το νόμισμα, μέσω του οποίου «θα αναδυθεί από τη στάχτη» ξαφνικά, χωρίς να το περιμένει κανείς, η τέταρτη γερμανική αυτοκρατορία – το 4ο Ράιχ όπως ήδη ορισμένοι φοβούνται.

Η νέα αυτή μεγάλη δύναμη στον πλανήτη θα διεκδικήσει, εφάμιλλα με τις υπόλοιπες (Η.Π.Α., BRICS), την παγκόσμια ηγεμονία – αφού συμπληρωθεί με τα κράτη που ήδη βρίσκονται στην «ουρά αναμονής» (Βουλγαρία, Ρουμανία, Πολωνία, Κροατία, Τσεχία και Ουγγαρία), επεκτεινόμενη στην ευρύτερη περιοχή της Ευρασίας.

Ελλάδα: «συμπιεσμένο ελατήριο» ή βυθισμένη στη στασιμότητα;

Ελλάδα: «συμπιεσμένο ελατήριο» ή βυθισμένη στη στασιμότητα;

του Κώστα Λαπαβίτσα

Ο χρόνος που ακολούθησε την υπογραφή του τρίτου μνημονίου από τον Αλέξη Τσίπρα διέλυσε και τις τελευταίες ψευδαισθήσεις όσων τον ψήφισαν τον Σεπτέμβριο του 2015. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον τελεσίδικα καθεστωτικός – αυξάνει φόρους, κόβει συντάξεις, κάνει συμφωνίες για την ιδιοκτησία των ΜΜΕ με ανθρώπους που όζουν, επιτρέπει τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας. Αντίστοιχη είναι και η ηθική και πολιτική του απαξίωση, όπως και η αίσθηση απελπισίας και αποχής από τα κοινά που καταγράφεται σε όλες τις δημοσκοπήσεις.

Θα περίμενε κανείς ότι η μνημονιακή πλευρά θα πανηγύριζε, αφού έχει νικήσει και επιβάλλει τη δικιά της άποψη για την πορεία της χώρας. Ωστόσο δεν θριαμβολογεί, αλλά ανησυχεί βαθιά. Γνωρίζει πολύ καλά ότι ο εξευτελισμός του Τσίπρα ήταν απλώς ένα απαραίτητο βήμα. Αυτό που πραγματικά θα κρίνει τα πράγματα είναι η πορεία της οικονομίας, η οποία δεν παρέχει καμία βεβαιότητα. Ακριβώς γι’ αυτό το Grexit επανέρχεται μόνιμα και πιεστικά, εκεί που το μνημονιακό κατεστημένο νόμιζε ότι το είχε ξορκίσει.

Η σκιώδης εξουσία

Στο Βερολίνο, στις Βρυξέλες, στην Ουάσιγκτον και αλλού, υπάρχουν de facto δύο κυβερνήσεις: η μία από αυτές είναι η δημοκρατικά εκλεγμένη από τους Πολίτες, ενώ η άλλη η σκιώδης της διεθνούς χρηματοπιστωτικής ελίτ – η οποία είναι αυτή που παίρνει τελικά τις αποφάσεις.

[Πηγή: Analyst.gr, 13/09/2016]

«Όταν δεν δηλώνει επίσημα τη πτώχευση του ένα χρεοκοπημένο κράτος για να προστατευθεί, καθώς επίσης όταν δεν την απαιτούν οι Πολίτες του επειδή δειλιάζουν, τότε χρεοκοπούν και οι ίδιοι – ενώ τόσο το ίδιο το κράτος, όσο και ο δύστυχος λαός του, λεηλατούνται με το χειρότερο δυνατόν τρόπο. Κάτι τέτοιο βιώνουμε ήδη σήμερα, εν πρώτοις με τις χιλιάδες κατασχέσεις τραπεζικών λογαριασμών και ακινήτων, καθώς επίσης τους πλειστηριασμούς τους – αφού βέβαια έχουν προηγηθεί τρομακτικές μειώσεις εισοδημάτων και υπερβολικές αυξήσεις φόρων.

Η μάταιη αναζήτηση σχεδίου ανάπτυξης

Η μάταιη αναζήτηση σχεδίου ανάπτυξης

Του Κώστα Λαπαβίτσα

Η ανάπτυξη βρίσκεται ήδη στο πολιτικό προσκήνιο, με έντονη την παρουσία όσων αναζητούν ένα «δικό μας» εθνικό σχέδιο, ώστε να μην πάει χαμένη η επιτυχία της παραμονής μας στην ΟΝΕ. Η κυβέρνηση μάλιστα επιμένει ότι η ανάπτυξη πρέπει να είναι και δίκαιη. Η μέχρι τώρα ανυπαρξία εθνικού σχεδίου υποτίθεται ότι οφείλεται στην ανικανότητα των πολιτικών, τη γραφειοκρατία, την προχειρότητα και τα παρόμοια.

Δεν θα ξάφνιαζε αν η άποψη αυτή ακουγόταν από τις συνηθισμένες φωνές κατανάλωσης στα ΜΜΕ. Είναι εντυπωσιακό, όμως, ότι προβάλλεται και από τους μηχανισμούς κοινωνικής και πολιτικής ισχύος της χώρας μας. Η πραγματικότητα είναι απλή και πικρή. «Δικό μας» εθνικό σχέδιο ανάπτυξης δεν μπορεί να υπάρξει στο πλαίσιο των μνημονίων.

Και οι Γερμανοί κρύβουν τα λεφτά στο... πάπλωμα!

Και οι Γερμανοί κρύβουν τα λεφτά στο... πάπλωμα!

Σε κατάσταση ζόμπι οι ευρωπαϊκές τράπεζες

Του ΑΡΗ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΥ

[Πηγή: iskra, 30/08/2016]

Το πρωτοσέλιδο ρεπορτάζ στο προχθεσινό φύλλο της Wall Street Journal προκάλεσε αίσθηση σε διεθνή κλίμακα. “Οι Γερμανοί καταθέτες δεν εμπιστεύονται πια τις τράπεζές τους και φέρνουν τα χρήματά τους στο σπίτι”, έγραφε η έγκυρη εφημερίδα του συγκροτήματος Μέρντοχ. Μια είδηση που θα ακουγόταν κοινότοπη αν αφορούσε τη μνημονιακή Ελλάδα, προκαλεί ωστόσο έκπληξη καθώς αφορά την ηγεμονική δύναμη της ΕΕ, τη Γερμανία. Μια χώρα όπου η εμπιστοσύνη των πολιτών στο “σκληρό νόμισμα” και το τραπεζικό σύστημα που το διαχειρίζεται είχε αποκτήσει στα μεταπολεμικά χρόνια διαστάσεις κοσμικής θρησκείας.

Το έτος της αποκάλυψης

Όταν ο κόσμος αρχίσει να αγριεύει, θα συμβεί τόσο γρήγορα και με τόσο απίστευτο μένος που θα σβήσουν τα πάντα τριγύρω και θα τιμωρηθούν παραδειγματικά οι υπεύθυνοι – ενώ θεωρείται πως το 2018 θα είναι το πλέον κρίσιμο τόσο για την Ελλάδα, όσο και για τον υπόλοιπο πλανήτη.

του Βασίλη Βιλιάρδου

[Πηγή: Analyst.gr, 17/08/2016]

«Δυστυχώς, από τι στιγμή που δεν αντιδράσαμε πλημμυρίζοντας τους δρόμους, μετά την αθλητική αναπαράσταση της ολυμπιακής κυβίστησης εκ μέρους του πρωθυπουργού, μετά το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος δηλαδή που μετατράπηκε ενδοτικά σε ΝΑΙ, η κατάσταση θα πρέπει να γίνει πολύ χειρότερη, πριν αρχίσει να βελτιώνεται.

Πώς η ανταγωνιστικότητα έγινε, χωρίς να αμφισβητηθεί, μία από τις μεγάλες αρετές της σύγχρονης κουλτούρας

Του Will Davies*

[Πηγή: commonality, 10/08/2016]

Η διευρυνόμενη οικονομική ανισότητα είναι το ακαδημαϊκό θέμα της μόδας, όμως η τάση της αυξανόμενης απόκλισης πλούτου και εισοδήματος υπάρχει εδώ και αρκετές δεκαετίες. Πώς η κλιμακούμενη ανισότητα πετυχαίνει να είναι ελκυστική για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα;

Τα χρόνια μετά την τραπεζική κατάρρευση του 2008 άρχισε μια αυξανόμενη συνειδητοποίηση του γεγονότος ότι το μοντέλο του καπιταλισμού μας δεν δημιουργεί απλώς όλο και μεγαλύτερη ανισότητα, αλλά εξουσιάζεται από τα συμφέροντα μιας μικρής μειοψηφίας του πληθυσμού. Η περίοδος μετά την κρίση γέννησε τη δική της κοινωνιολογική κατηγορία -το 1%- και πρόσφατα απέδωσε το πρώτο, σχετιζόμενο με αυτή, μεγάλο έργο οικονομικής θεωρίας, το Κεφάλαιο στον 21^ο Αιώνα του Τομά Πικετί, ένα βιβλίο αφιερωμένο στην κατανόηση του γιατί η ανισότητα συνεχίζει να μεγαλώνει.

Ο χιλιανός λαός δεν αντέχει άλλες συντάξεις πείνας

Η εξατομικευμένη κεφαλαιοποίηση συνταξιοδοτικών πόρων υπό τη διαχείριση ιδιωτικών εταιρειών αποτελεί μία από τις «εμπνεύσεις» των διαβόητων Chicago Boys.

Της Χριστίνας Πάντζου

[Πηγή: efsyn, 10/08/2016]

«Οι κατσαρόλες μας θα ηχήσουν ώς το Προεδρικό Μέγαρο Μονέδα». Με αυτό το σύνθημα απόψε στις 9.00 από άκρου εις άκρον της Χιλής, οι πολίτες θα διαμαρτυρηθούν για τις συντάξεις πείνας στις οποίες τους έχουν καταδικάσει οι ιδιωτικές εταιρείες που διαχειρίζονται τους συνταξιοδοτικούς τους πόρους.

Είναι η δεύτερη κινητοποίηση μετά τις μεγαλειώδεις διαδηλώσεις της 24ης Ιουλίου, όπου συμμετείχαν ένα εκατομμύριο άνθρωποι σε 40 πόλεις της χώρας. Ενα νέο δυναμικό κίνημα που έχει υποχρεώσει τους υποψηφίους για τις προεδρικές του 2017 να εντάξουν στην πολιτική ατζέντα το θέμα της μεταρρύθμισης του συνταξιοδοτικού.

Το δημόσιο χρέος της Ελλάδας δεν έχει συναφθεί στο "όνομα των θεών"!...

Το δημόσιο χρέος της Ελλάδας δεν έχει συναφθεί στο "όνομα των θεών"!...

Του ΠΕΤΡΟΥ ΜΗΛΙΑΡΑΚΗ*

[Πηγή: iskra, 07/08/2016]

Παρά που η Ελληνική Κοινωνία εισήλθε στη «ραστώνη» του θέρους και στην «ξεγνοιασιά» του Δεκαπενταύγουστου, ο προβληματισμός γύρω από τα οικονομικά των ιδιωτών και των νοικοκυριών είναι δεδομένος και η κρίση χρέους της Ελλάδας προφανώς είναι ενεστώσα. Προκειμένου δε η χώρα και η κοινωνία να ανασάνουν, απαιτείται μια ριζοσπαστική αναθεώρηση της πολιτικής περί του Δημοσίου Χρέους. Η επίλυση του δε είναι εκ των ων ουκ άνευ. Ας θυμηθούμε όμως την πρόσφατη επίσκεψη του Αμερικανού Υπουργού Οικονομικών Τζάκ Λιού, ο οποίος συνέδεσε την κατάσταση που επικρατεί στην Τουρκία, με την ανάγκη να υπάρξει ελάφρυνση του ελληνικού χρέους!..

Πώς οι δανειστές μαζί με την προδοτική πολιτική ηγεσία κατέστρεψαν την ελληνική οικονομία

[Πηγή: Mignatiou.com, 29/07/2016]

Οι αξιωματούχοι του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου απέτυχαν να προβλέψουν την ελληνική κρίση στο πραγματικό μεγεθος της, τους μήνες πριν από τον Μάιο του 2010, με αποτέλεσμα να γίνουν σοβαρότατα λάθη και «παρανομίες», και να παραβιαστεί και αυτό το καταστατικό του ΔΝΤ με αφανείς και περίεργες διαδικασίες, για να ενταχθεί η Ελλάδα στον σκληρό μηχανισμό του Ταμείου και των Ευρωπαίων.

Η έκθεση του του Ανεξάρτητου Γραφείου Αξιολόγησης (Independent Evaluation Office-IEO), είναι μία ισχυρότατη απόδειξη πως η χώρα μας οδηγήθηκε στο Μνημόνιο, αντί να ενεργοποιηθούν άλλες διεργασίες που θα έσωζαν την οικονομία και θα τερμάτιζαν μία οικονομική κρίση που διαρκεί μέχρι σήμερα. Συνοδεύεται από 14 άλλα κείμενα, τα οποία ρίχνουν φως στην ελληνική οικονομική τραγωδία. Είναι ξεκάθαρο ότι για την κατάσταση της οικονομίας φέρουν βαρύτατες ευθύνες οι Έλληνες πολιτικοί. Στη συνέχεια την αποτελείωσαν τα άθλια Προγράμματα των δανειστών.

Ο ευρωσκεπτικισμός σε νούμερα και όχι μόνο

Ο ευρωσκεπτικισμός σε νούμερα και όχι μόνο

Εμφανή αλλά και σύνθετα τα πολιτικά μηνύματα

Του Γιώργου Παπαϊωάννου

[Πηγή: Δρόμος της Αριστεράς, 02/08/2016]

Αυξάνεται στη χώρα μας ο «ευρωσκεπτικισμός». Αυτό είναι το συμπέρασμα που αβίαστα προκύπτει και από τα αποτελέσματα της πρόσφατης έρευνας (μηνιαίο Πολιτικό Βαρόμετρο) της Public Issue για την εφημερίδα Αυγή. Βλέποντας κανείς τα πιο «χτυπητά» νούμερα της έρευνας, διαπιστώνει ότι για την Ευρωπαϊκή Ένωση, αρνητική γνώμη έχει το 55% των ερωτηθέντων. Για το ευρώ, το αντίστοιχο ποσοστό περιορίζεται σε 44%, αλλά σε σχεδόν συνεχή ανοδική πορεία από τον περσινό Οκτώβριο, οπότε ανέρχονταν σε 32%. Το 72% όσων ρωτήθηκαν θεωρούν ότι πρέπει να επιστρέψουν στις εθνικές κυβερνήσεις κάποιες από τις εξουσίες που έχουν παραδοθεί στις Βρυξέλλες. Το 50%, πάντως, θεωρεί ότι τα πράγματα θα είναι μάλλον χειρότερα αν η χώρα βγει από την ευρωζώνη, ποσοστό όμως κατά πολύ μειωμένο από το 70% που έδινε την ίδια απάντηση πριν από 10 μήνες. Ενδιαφέρον έχει, τέλος, ότι το 34% δηλώνει ότι χάρηκε για το Brexit (έναντι 29% που λυπήθηκε), αν και σε αντίστοιχο δημοψήφισμα για την παραμονή της Ελλάδας στην Ε.Ε., το 56% δηλώνει ότι θα ψήφιζε θετικά και το 39% υπέρ της αποχώρησης.

Το Πουέρτο Ρίκο της Ευρωζώνης

Η σύγκριση της Ελλάδας με το νησί της Καραϊβικής, το οποίο συμμετέχει επίσης σε μία νομισματική ζώνη με το καθεστώς του προτεκτοράτου, τεκμηριώνει πως τα προβλήματα τους είναι κοινά – με μοναδική διαφορά το ότι, οι γύπες των αγορών στην περίπτωση της πατρίδας μας δεν είναι τα κερδοσκοπικά κεφάλαια, αλλά τα ισχυρά κράτη της ΕΕ.

«Μπορεί να κατηγορεί κανείς δίκαια τη σημερινή κυβέρνηση ή/και τις προηγούμενες για το κατάντημα της πατρίδας μας, ελπίζοντας πως κάποια επόμενη θα είναι καλύτερη, αλλά κάνει μεγάλο λάθος – αφού η Ελλάδα μετά την προδοσία του 2009 ήταν, είναι και θα είναι έρμαιο των δανειστών της, οι οποίοι επιβάλλουν και θα επιβάλλουν τη θέληση τους δικτατορικά σε όλες τις μελλοντικές κυβερνήσεις, όσο οι Πολίτες δεν αντιδρούν συλλογικά«.

από τον Βασίλη Βιλιάρδο

[Πηγή: Analyst.gr, 31/07/2016]

Εθνική Κυριαρχία: Γιατί;

Εθνική Κυριαρχία: Γιατί;

BREXIT και η κατάρρευση της Ευρωπαϊκής Ένωσης

του ΣΑΜΙΡ ΑΜΙΝ*

[Πηγή: iskra, 27/07/2016]

Η υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας, όπως και η κριτική ενάντια σε αυτή, οδηγεί σε σοβαρές παρεξηγήσεις όταν αποσπάται από τη στρατηγική των κοινωνικών τάξεων στην οποία η εθνική κυριαρχία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος. Το κοινωνικό μπλοκ στις καπιταλιστικές κοινωνίες θεωρεί την εθνική κυριαρχία ως ένα απαραίτητο μέσο για την προώθηση των δικών του συμφερόντων με βάση τόσο την καπιταλιστική εκμετάλλευση της εργασίας όσο και την εδραίωση των διεθνών του σχέσεων.

Σήμερα, στο παγκοσμιοποιημένο νεοφιλελεύθερο σύστημα που κυριαρχείται από τα μονοπώλια της ιμπεριαλιστικής τριάδας (ΗΠΑ, Ευρώπη, Ιαπωνία), οι πολιτικές αρχές που είναι επιφορτισμένες με τη διαχείριση του συστήματος προς αποκλειστικό όφελος των μονοπωλίων, θεωρούν την εθνική κυριαρχία ως το μέσο που τους επιτρέπει να βελτιώσουν την «ανταγωνιστική» τους θέση στο παγκόσμιο σύστημα.

Το ελληνικό χρέος, μια ευρωπαϊκή τραγωδία (βίντεο)

Το ελληνικό χρέος, μια ευρωπαϊκή τραγωδία

[Πηγή: contra-xreos, 22/07/2016]

To video κινούμενων σχεδίων "Το ελληνικό χρέος, μια ευρωπαϊκή τραγωδία", είναι αποτέλεσμα της σκληρής εκλαϊκευτικής εργασίας μιας μικρής ομάδας των Productions du Pavé και μια άλλης της CADTM.

Αυτό το βίντεο επιδιώκει να συνοψίσει, όσο γίνεται πιο απλά και ​ανάλαφρα, τη διαδικασία καταχρέωσης της Ελλάδας που την οδήγησε στη κρίση του δημόσιου χρέους από το 2010. Επιτρέπει επίσης να καταγγελθεί, με πλήθος επιχειρημάτων, η μαζική παραπληροφόρηση που έγινε σχετικά με αυτό το ζήτημα.