Τι κρύβεται πίσω από τον κορωνοϊό;

Τι κρύβεται πίσω από τον κορωνοϊό;

Γράφει ο Γιώργος Α. Λεονταρίτης

Ο κόσμος έχει μείνει εμβρόντητος μπροστά στην κατάρα αυτής της επιδημίας του κορωνοϊού. Ο πλανήτης άλλαξε όψη, οι πόλεις των χωρών ερήμωσαν. Καθημερινοί θάνατοι και αβεβαιότητα για το μέλλον. Τα δελτία ειδήσεων των τηλεοπτικών ΜΜΕ, μετεβλήθησαν σε… «δελτία θανάτου»! Τόσοι νεκροί, τόσοι διασωληνωμένοι, τόσα καινούργια κρούσματα. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, έχει πλέον δεύτερη θέση διότι την πρώτη κατέχουν οι «ιατρικοί εκπρόσωποι» για να ενημερώνουν και για να δίνουν απαντήσεις σε απορίες. Ένα μόνο ερώτημα δεν ετέθη ποτέ από κανέναν: Από πού και πώς ξεπήδησε αυτή η επιδημία; Ποιος ευθύνεται για το πρωτόγνωρο «Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο»; Μια περίεργη σιγή καλύπτει το καίριο αυτό ερώτημα.

Πόσο ρεαλιστική είναι η αυτοπεποίθηση της Κίνας;

Πόσο ρεαλιστική είναι η αυτοπεποίθηση της Κίνας;

Άγνωστη η έκβαση της σημερινής γεωπολιτικής αντιπαλότητας

Εδώ και καιρό οι περισσότεροι συστημικοί αναλυτές επισημαίνουν ότι τις επόμενες δεκαετίες ο μεγαλύτερος αντίπαλος της Δύσης δεν θα είναι η Μόσχα, αλλά το Πεκίνο. Η Κίνα κάνει ό,τι μπορεί για να τους επιβεβαιώσει, διεισδύοντας όλο και βαθύτερα (για την ώρα κυρίως οικονομικά) και στις πέντε ηπείρους. Και ο Τραμπ, που αναμένεται να αναλάβει τις επόμενες βδομάδες τα ηνία της βορειοαμερικανικής υπερδύναμης, το αναγνωρίζει, αφού φαίνεται να στοχοποιεί το Πεκίνο περισσότερο από τη Μόσχα. Πρόσφατη (και διόλου τελειωμένη υπόθεση) είναι εξάλλου η αντιπαράθεση για τον έλεγχο της Νότιας Σινικής Θάλασσας, όπως και η επίθεση φιλίας της Κίνας σε χώρες της περιοχής όπως οι Φιλιππίνες – που για δεκαετίες ήταν πιστοί σύμμαχοι της Ουάσιγκτον και ορκισμένοι αντίπαλοι του Πεκίνου. Στο κείμενο που δημοσιεύουμε ο Ιμάνουελ Βαλερστάιν αναρωτιέται κάτι που σπάνια απασχολεί εχθρούς και φίλους της ασιατικής δύναμης: αν δηλαδή ευσταθεί η αυτοπεποίθηση της Κίνας ότι «τα πάει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον».

Του Ιμάνουελ Βαλερστάιν *

[Πηγή: Δρόμος της Αριστεράς, 03/01/2017]

Η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ

Του Σαμίρ Αμίν

[Πηγή: σχέδιο-Β, 29/12/2016]

1. Η πρόσφατη εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ, το Brexit, η αύξηση της επιρροής των φασιστικών δυνάμεων στην Ευρώπη, αλλά και, σε καλύτερη κατεύθυνση, η εκλογική νίκη του Σύριζα στην Ελλάδα και η άνοδος του Podemos, στην Ισπανία, αποτελούν εκδηλώσεις του βάθους της κρίσης του συστήματος του παγκοσμιοποιημένου νεοφιλελευθερισμού. Αυτό το σύστημα, που πάντα θεωρούσα μη βιώσιμο, υφίσταται ρήγματα μπροστά στα μάτια μας μέσα στον ίδιο τον πυρήνα του. Όλες οι προσπάθειες να το σώσουν με μικρές προσαρμογές –προκειμένου να αποφύγουν τα χειρότερα- είναι καταδικασμένες να αποτύχουν.

Ο τρίτος πόλος

Του Αλέξη Ζακυνθινού

[Πηγή: Analyst.gr, 09/12/2016]

Μία ενωμένη με τη Ρωσία Ευρώπη θα μπορούσε να συμπληρώσει έναν τριπολικό πλανήτη, μαζί με τις Η.Π.Α. και με την Κίνα – κάτι που θεωρείται ως ο χειρότερος εφιάλτης της Γερμανίας, η οποία ανέκαθεν κέρδιζε όλες τις μάχες, αλλά έχανε τον πόλεμο.

Ο πόλεμος των μετρητών συνεχίζεται στην Ινδία (άρθρο), λαμβάνοντας νέες διαστάσεις. Ειδικότερα η κυβέρνηση της χώρας, διαπιστώνοντας πως οι Πολίτες αγόραζαν χρυσό από τη μαύρη αγορά σε τιμές που έφταναν έως και τα 2.800 $ την ουγγιά, για να προστατεύσουν τις αποταμιεύσεις τους, έχοντας χάσει την εμπιστοσύνη τους στο νόμισμα, επιχειρεί να κατασχέσει το χρυσό – επιτρέποντας μόνο την ιδιοκτησία 500 γ. σε κάθε έγγαμη γυναίκα, 250 γ. σε κάθε άγαμη, καθώς επίσης 100 γραμμάρια στους άνδρες.

Κρίση σε βάθος και χωρίς τέλος

Κρίση σε βάθος και χωρίς τέλος

Του ΑΠ. ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

[Πηγή: iskra, 26/11/2016]

Σε αλλεπάλληλα κύματα εκδηλώνεται η κρίση στην Υφήλιο με διάφορες μορφές και εντάσεις. Τα Δυτικά ΜΜΕ ελέγχονται απολύτως από τους υποστηρικτές της αμερικάνικης παγκοσμιοποίησης, την ηττημένη Κλίντον, τον παραιτημένο Ομπάμα, τη Μέρκελ, επίδοξο χαλίφη στην ηγεσία του Δυτικού Κόσμου κλπ. Η πληροφόρηση που δεχόμαστε διαμορφώνεται ακόμα από τους ηττημένους αλλεπάλληλων εκλογικών αναμετρήσεων στις ΗΠΑ και στην ΕΕ, μας διοχετεύουν εικόνα στρεβλή, παραποιημένη. Ο κόσμος σε ΗΠΑ και ΕΕ ψηφίζει αντισυστημικά, θέλει δουλειά και ειρήνη, αλλά τα ΜΜΕ επιμένουν να σκιαμαχούν εναντίον του Πούτιν, ασχολούνται πχ με το πώς έβηξε ο Τραμπ και όχι με τη διακήρυξή του ότι θα καταργήσει την ΤΤΙΠ, την απόρρητη συμφωνία που μετατρέπει την ΕΕ σε προτεκτοράτο των ΗΠΑ. Ο Τραμπ και ο Πούτιν, θέλουν να ματαιώσουν τη στρατηγική σύγκρουσης των ισχυρών ελίτ, Ευρώπης και Αμερικής, αλλά παρά τις τακτικές νίκες τους είναι σε θέση άμυνας, ιδίως ο Ρώσος πρόεδρος.

Στην σοβιετική εποχή ζούσαμε καλύτερα!

Αυτό πιστεύει η πλειοψηφία των πολιτών σε 11 χώρες της πρώην ΕΣΣΔ

[Πηγή: tvxs, 18/08/2016]

Καλύτερο ήταν το βιοτικό επίπεδο επί σοβιετικού καθεστώτος, εκτιμά το μεγαλύτερο ποσοστό των ερωτηθέντων (ηλικίας άνω των 35 ετών) που συμμετείχε σε δημοσκόπηση που διενεργήθηκε για λογαριασμό του πρακτορείου Sputnik σε εννέα από τις έντεκα χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης.

Τα δεδομένα λήφθηκαν από δημοσκοπήσεις που διενεργήθηκαν από τις δημοσκοπικές εταιρείες Πανρωσικό Κέντρο Μελέτης της Κοινής Γνώμης (VCIOM), M-Vector, Ipsos, Expert Fikri και Qafqaz σε έντεκα χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, κατά παραγγελία του ειδησεογραφικού πρακτορείου Sputnik.

Το έτος της αποκάλυψης

Όταν ο κόσμος αρχίσει να αγριεύει, θα συμβεί τόσο γρήγορα και με τόσο απίστευτο μένος που θα σβήσουν τα πάντα τριγύρω και θα τιμωρηθούν παραδειγματικά οι υπεύθυνοι – ενώ θεωρείται πως το 2018 θα είναι το πλέον κρίσιμο τόσο για την Ελλάδα, όσο και για τον υπόλοιπο πλανήτη.

του Βασίλη Βιλιάρδου

[Πηγή: Analyst.gr, 17/08/2016]

«Δυστυχώς, από τι στιγμή που δεν αντιδράσαμε πλημμυρίζοντας τους δρόμους, μετά την αθλητική αναπαράσταση της ολυμπιακής κυβίστησης εκ μέρους του πρωθυπουργού, μετά το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος δηλαδή που μετατράπηκε ενδοτικά σε ΝΑΙ, η κατάσταση θα πρέπει να γίνει πολύ χειρότερη, πριν αρχίσει να βελτιώνεται.

Απόλυτη σχετική και εύθραυστη η παγκόσμια κυριαρχία των ΗΠΑ

Απόλυτη σχετική και εύθραυστη η παγκόσμια κυριαρχία των ΗΠΑ

Του ΑΠ. ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

[Πηγή: iskra, 05/02/2016]

Με αφορμή πρόσφατα δημοσιεύματα για προσέγγιση με τη Ρωσία, επί υπουργίας Λαφαζάνη, (και επίνευση Τσίπρα) ήρθε και πάλι στην επικαιρότητα η ανάγκη να ασκήσει η χώρα μας ανεξάρτητη πολιτική. Προϋπόθεση, αν αυτό είναι δυνατόν, είναι να απαντηθεί το ερώτημα αν ο Κόσμος είναι μονοπολικός ή πολυπολικός. Οπότε, σε ένα πολυπολικό Κόσμο, μια μικρή χώρα όπως η Ελλάδα έχει περιθώριο επιλογής, αναλαμβάνοντας φυσικά τα σχετικά ρίσκα. Η Συρία αποδεικνύει ότι μια μικρή χώρα μπορεί να κάνει επιλογές υπό δύο προϋποθέσεις: Πρώτον να είναι αποφασισμένη να υποστεί θυσίες, οικονομικές ή/και αιματηρές, για να υπερασπίσει την επιλογή της. Δεύτερον ότι ο χώρος προσφυγής είναι αποφασισμένος αλλά και ικανός να σε υπερασπιστεί έως το τέλος διακινδυνεύοντας και αυτός, όπως και εσύ, την υπόστασή του – ο Ραούλ Κάστρο αποκάλυψε το 1993 ότι ο Μπρέζνιεφ του είχε πει, το 1981, πως η ΕΣΣΔ δεν θα βοηθούσε αν ο Ρήγκαν επενέβαινε στην Κούβα: «είστε μακριά», του είπε ο Μπρέζνιεφ, «και θα σπάσουμε τα μούτρα μας». (reseau international. net). Ο Πούτιν στη Συρία πράττει αλλιώς.

"Proxy" πόλεμοι παντού, ο πλανήτης είναι ήδη στις φλόγες...

"Proxy" πόλεμοι παντού, ο πλανήτης είναι ήδη στις φλόγες...

Ο πλανήτης κατακλύζεται ήδη από σοβαρές συγκρούσεις και ο ορισμός του πολέμου στις μέρες μας ίσως χρειάζεται επαναπροσδιορισμό

του system failure

[Πηγή: the unbalanced evolution ofhomo sapiens, 02/12/2015]

Διαβάζουμε και ακούμε όλο και πιο συχνά τον όρο "proxy war", από διάφορους αναλυτές στην μπλογκόσφαιρα και αλλού. Σε ελεύθερη μετάφραση, ο όρος "proxy war" σημαίνει "πόλεμος δι' αντιπροσώπου". Έχει αλλάξει δραματικά το είδος των πολέμων στις μέρες μας; Μήπως χρειάζεται να επαναπροσδιορίσουμε το τι σημαίνει "πόλεμος"; Φαίνεται ότι μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001, ο νέος τύπος proxy πολέμων υιοθετείται πλέον όχι μόνο από τρομοκράτες και ομάδες εξτρεμιστών, αλλά ακόμα και από τα πιο ισχυρά έθνη.

Ίσως πράγματι ο όρος "πόλεμος" χρειάζεται να επαναπροσδιοριστεί με την έννοια ότι δεν διεξάγεται απευθείας από τα έθνη, ή, τα ίδια τα έθνη προσομοιώνουν μεθόδους που χρησιμοποιούνται από παραστρατιωτικές ομάδες, αποφεύγοντας μια άμεση σύγκρουση σε πλήρη κλίμακα και σε ανοιχτό πεδίο. Επιπλέον, δεν είναι καθόλου εύκολο να προσδιορίσει κανείς σήμερα την νίκη και την ήττα σε έναν πόλεμο, ενώ στις περισσότερες περιπτώσεις, αυτό είναι κάτι που έχει εντελώς δευτερεύουσα σημασία.

Ενδοϊμπεριαλιστική Σύγκρουση ή Σύγκρουση Πολιτισμών;

Ενδοϊμπεριαλιστική Σύγκρουση ή Σύγκρουση Πολιτισμών;

Ο Ναπολέων και ο Ουΐλλιαμ Πιτ (πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου 1873-1801) μοιράζουν τον κόσμο μεταξύ τους. Γελοιογραφία του James Gillray (1805).

Του ΠΕΤΡΟΥ Ι. ΜΗΛΙΑΡΑΚΗ*

[Πηγή: iskra, 29/11/2015]

Όταν ο Samuel P. Huntington παρουσίασε στη διεθνή κοινή γνώμη, αλλά και στην επιστημονική κοινότητα το σύγγραμμά του «η σύγκρουση των πολιτισμών» (1993), το ζήτημα προκάλεσε ευρύτερες συζητήσεις, με πρώτη εκδοχή ότι η πτώση του λεγόμενου «ανατολικού κόσμου» ή άλλως του «σιδηρού παραπετάσματος» (αφορά ψυχροπολεμική ορολογία), θα έπρεπε να αντικαταστήσει το δόγμα της σύγκρουσης «Ανατολής-Δύσης» με την εφεύρεση ενός νέου εχθρού, που θα αφορούσε ενδεχομένως το θρησκευτικό φονταμενταλισμό του Ισλάμ.

Η εκδοχή αυτή πέραν του ότι είχε υπεραπλουστεύσει τα πράγματα, δημιουργούσε και σοβαρούς κινδύνους να μεταφέρει το νέο ψυχροπολεμικό κλίμα σε θερμά γεγονότα που δεν θα αφορούσαν μόνο την αντίθεση ανάμεσα σε οργανωμένα κράτη, αλλά θα συνεπαγόταν τη δημιουργία τρομοκρατικών επιθέσεων εντός των κρατών που θα επεδίωκαν μια τέτοια αντιπαλότητα –την αντιπαλότητα δηλαδή του λεγόμενου «πολιτισμένου κόσμου» με το λεγόμενο «θρησκευτικό φονταμενταλισμό του Ισλάμ».

Πίσω απο τους αριθμούς: γιατί η απόλυτη φτώχεια δεν έχει μειωθεί πραγματικά

Πίσω απο τους αριθμούς: γιατί η απόλυτη φτώχεια δεν έχει μειωθεί πραγματικά

Γυναίκες στην παραγκούπολη της Καμπαλαγκάλα πουλάνε φαγητό. Πάνω απο το 60% του πληθυσμού της Καμπάλα στην Ουγκάντα ζει σε παραγκουπόλεις χωρίς πρόσβαση σε καθαρό νερό και τουαλέτα (φωτ. Φραγκίσκα Μεγαλούδη)

Επιτέλους έχουμε καλά νέα. Σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα η απόλυτη φτώχεια μειώθηκε τα τελευταία 30 χρόνια στο 21% από το 43% που ήταν το 1990 παρόλο που ο πληθυσμός στον αναπτυσσόμενο κόσμο αυξήθηκε σχεδόν κατά 60%.

της Φραγκίσκας Μεγαλούδη

[Πηγή: ThePressProject, 03/06/2015]

Όλα αυτά φυσικά έγιναν χάρη στις γενναιόδωρες προσπάθειες των κυβερνήσεων και των διεθνών χρηματοπιστωτικών οργανισμών αλλά και του διεθνούς εμπορίου που όπως μας πληροφορούν οι ειδικοί αναλυτές της Τράπεζας είχαν ως αποτέλεσμα σχεδόν 500 εκατομμύρια άνθρωποι να βγουν από την απόλυτη φτώχεια. Και ενώ οι αναλυτές πανηγυρίζουν τη νίκη κατά της απόλυτης φτώχειας - η οποία όπως μας λένε θα εξαλειφθεί μέχρι το 2030 – κάτι μοιάζει να λείπει από την εικόνα.

Τα εργαλεία της ελίτ

Τα εργαλεία της ελίτ

Για τους κυρίαρχους του σύμπαντος, τα χρήματα δεν είναι απλά μέσο ανταλλαγής, ενώ δεν επιδιώκουν μόνο τη συσσώρευση πλούτου – αφού τα χρησιμοποιούν κυρίως για την καταπίεση των υπολοίπων, με στόχο την ολοκληρωτική υποδούλωση τους.   

του Άρη Οικονόμου*

[Πηγή: analyst.gr, 27/05/2015]

«Ο διοικητής της Τράπεζας της Αγγλίας, ένας από τους πλουσιότερους τότε ανθρώπους του κόσμου (1937), είχε πει πως το σύγχρονο τραπεζικό σύστημα δημιουργεί χρήματα από το πουθενά – ενώ η συγκεκριμένη διαδικασία είναι ίσως η πιο εντυπωσιακή εφεύρεση στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Συνέχισε δε λέγοντας ότι, οι τραπεζίτες κατέχουν ολόκληρη τη γη – την οποία όμως, εάν τους την αφαιρέσει κανείς, αφήνοντας τους τη δυνατότητα να δημιουργούν με τον ίδιο τρόπο χρήματα, μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα θα έχουν αρκετά κεφάλαια για να την αγοράσουν ξανά.    

ΙLO: Παγκόσμια εργασιακή «κόλαση»…

ΙLO: Παγκόσμια εργασιακή «κόλαση»…

[Πηγή: politisonline, 19/05/2015]

Μόνο ένας στους τέσσερις εργαζόμενους παγκοσμίως έχουν σταθερή δουλειά, με τους υπόλοιπους να προσπαθούν να ζήσουν στην «ευέλικτη» εργασιακή «ζούγκλα» με προσωρινές ή βραχυπρόθεσμες συμβάσεις.

Τα παραπάνω τραγικά στοιχεία περιλαμβάνονται στην ετήσια έκθεση της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ΙLO) με τίτλο «Παγκόσμια Απασχόληση και Κοινωνική Προοπτική», η οποία καλεί τις κυβερνήσεις «να σταματήσουν την καταστροφική τάση των κοινωνιών και των οικονομιών από τη συνεχή μείωση των υπαλλήλων που έχουν πλήρη και μόνιμη απασχόληση».

Η παγκόσμια οικονομική κρίση ώθησε την αύξηση σε δουλειές ημιαπασχόλησης, ιδιαίτερα για τις γυναίκες, και ενέτεινε μια καθοδική τάση σε δουλειές που σχετίζονται με παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού.

Ιδρύθηκε Αποθεματικό Ταμείο των BRICS

Ιδρύθηκε Αποθεματικό Ταμείο των BRICS

ΣΧΕΔΙΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΤΟΥΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΜΕ ΕΔΡΑ ΤΗ ΣΑΝΓΚΑΗ

[Πηγή: iskra, 04/05/2015]

Το Σάββατο (2/5) ο Βλ. Πούτιν επικύρωσε συμφωνία για τη δημιουργία ενός αποθεματικού ταμείου της τάξης των 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Σύμφωνα με το Business Insider, η Μόσχα διατίθεται να συμβάλει με 18 δισεκατομμύρια δολάρια στο Ταμείο.

Πρόκειται βέβαια για ένα αρκετά μικρότερο ποσό σε σχέση με τα 41 δισεκατομμύρια που έχει υποσχεθεί να δώσει η Κίνα στον οικονομικό φορέα που ιδρύθηκε μετά από τη συμφωνία που είχε υπογραφεί τον Ιούλιο του 2014 στη Βραζιλία.

Στα σχέδια των BRICS, η ίδρυση διεθνούς τράπεζας, με έδρα τη Σανγκάη, προκειμένου να "χτυπήσουν" τη δυτική κυριαρχία στις διεθνείς αγορές.

Ελεγξέ το - διάγραψέ το

Ελεγξέ το - διάγραψέ το

Άρης Χατζηστεφάνου

[Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών, 21/03/2015]

«Είναι ανήθικο να πληρώνεις ένα ανήθικο χρέος», Ερίκ Τουσέν

«Ο πελάτης δεν έχει υποχρέωση να πληρώσει εάν δεν λάβει το νόμιμο παραστατικό» διαβάζουμε σε κάθε κατάστημα. Γιατί λοιπόν ανεχόμαστε να πληρώνουμε ένα δημόσιο χρέος χωρίς να βλέπουμε ποτέ τον αναλυτικό λογαριασμό; Και κυρίως, γιατί το αίτημά μας αυτό εξοργίζει ανθρώπους από την άκρα Δεξιά μέχρι την επαναστατική Αριστερά;

Σε ένα εστιατόριο κάποιο γκαρσόνι αφήνει εμβρόντητη μια πενταμελή οικογένεια ανακοινώνοντάς της ότι πρέπει να πληρώσει έναν υπέρογκο λογαριασμό, ο οποίος αντιστοιχεί στο 120% του συνολικού εισοδήματός της. Οταν διαμαρτύρονται, τους κατηγορεί για λαϊκισμό, ενώ τους προσφέρει ένα διακανονισμό. Πριν προλάβουν να συνειδητοποιήσουν τι έχει συμβεί, το χρέος της οικογένειας προς το εστιατόριο έχει ξεπεράσει το 180% του εισοδήματός της. Κάποιοι από τους πελάτες που κάθονται σε διπλανά τραπέζια αρχίζουν κι αυτοί να διαμαρτύρονται καλώντας -πολύ σωστά- την οικογένεια να σηκωθεί και να φύγει χωρίς να πληρώσει ούτε ένα ευρώ. Οταν όμως η οικογένεια ζητά τον λογαριασμό, προκειμένου να αποδείξει το μέγεθος της απάτης και να δικαιολογήσει την αποχώρησή της, όλοι στρέφονται εναντίον της. Το γκαρσόνι την κατηγορεί για τριτοκοσμικό λαϊκισμό και την καλεί να επανέλθει στην πραγματικότητα, ενώ οι πελάτες, που προηγουμένως διαμαρτύρονταν, τώρα φωνάζουν ότι το να ζητάς τον λογαριασμό αποτελεί ανεπίτρεπτο ρεφορμισμό.

Ουκρανία: Πόλεμος για μια νέα Γιάλτα στον κόσμο

Ουκρανία: Πόλεμος για μια νέα Γιάλτα στον κόσμο

του Γκεόργκι Μποβτ*

[Πηγή: Η Σύγχρονη Ρωσία, 04/03/2015]

Η αντιπαράθεση που μαίνεται στην Ουκρανία δεν είναι απλά μια περιφερειακή, αδελφοκτόνος σύγκρουση. Σημαίνει μια γενικότερη ρήξη στον κόσμο για τη δημιουργία ενός νέου παγκόσμιου, πολυπολικού συστήματος, κόντρα στη μονοκρατορία των ΗΠΑ. Και βέβαια, σηματοδοτεί νέες παγκόσμιες συμμαχίες.

Ολόκληρος ο κόσμος παρακολουθεί πώς θα τελειώσει η αντιπαράθεση στην Ουκρανία. Όχι η αντιπαράθεση του Κιέβου και των αυτονομιστών του Ντονμπάς, αλλά μια ιστορία πολύ μεγαλύτερης κλίμακας. Η Ρωσία ουσιαστικά έχει ρίξει το γάντι στο σύστημα εκείνο των διεθνών σχέσεων, το οποίο διαμορφώθηκε μετά τον Ψυχρό πόλεμο.

Καμιά συμφωνία, η οποία -κατά το παράδειγμα των συμφωνηθέντων στη Γιάλτα- θα συνόψιζε τα αποτελέσματα αυτού του πολέμου, δεν έχει υπογραφεί. Η ένωση της Γερμανίας, η κατάρρευση του Συμφώνου της Βαρσοβίας και της ΕΣΣΔ, πραγματοποιήθηκε συνοδευόμενη από τα χαμόγελα των πρώην αντιπάλων, τις μεγαλόστομες διακηρύξεις σχετικά με την έλευση της ένδοξης εποχής του θριάμβου των πανανθρώπινων αξιών. Ορισμένοι μάλιστα, όπως για παράδειγμα ο υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας στις αρχές της δεκαετίας του ΄90, Χανς Ντίτριχ Γκένσερ, ακόμη και στο ΝΑΤΟ έδιναν το πολύ δυο-τρία χρόνια ζωής ακόμη.

Η μεγάλη εικόνα των πραγμάτων

Η μεγάλη εικόνα των πραγμάτων

Η εικόνα των εμπορικών συναλλαγών αποκαλύπτει το λόγο που η Γερμανία παίζει σκληρό παιχνίδι με την Ελλάδα: “είτε παραδίνεστε πλήρως ή φεύγετε από το ευρώ”. Αυτό που θέλει η Γερμανία είναι να διατηρήσει τη συνεργασία με τη Γαλλία και να κυριαρχεί στην Ανατολική Ευρώπη, ως οικονομικό της δορυφόρο, βασιζόμενη στην Πολωνία. Έτσι η Ελλάδα, η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Ιταλία θα αντιμετωπίσουν τείχος γερμανικής αδιαλλαξίας. Αυτά περί της ευρωπαϊκής “ολοκλήρωσης” -- λειτουργεί μόνο όσο η Γερμανία υπαγορεύει τους κανόνες.

Του Πέπε Εσκομπάρ

[Πηγή: σχέδιο Β, 05/03/2015]

Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ είπε κάποτε: “Αισθάνομαι μόνος χωρίς έναν πόλεμο”. Του έλειπε, επίσης, πολύ μια αυτοκρατορία. Ο διάδοχος του Τσόρτσιλ, “η “αυτοκρατορία του χάους” βρίσκεται σήμερα στην ίδια αμηχανία. Κάποιοι πόλεμοι –όπως στην Ουκρανία μέσω αντιπροσώπων-- δεν πάνε τόσο καλά.

Η απώλεια της αυτοκρατορίας εκδηλώνεται με μυριάδες κινήσεις από επιλεγμένους παίκτες που στοχεύουν σε έναν πολυπολικό κόσμο.

Έτσι οι ΗΠΑ έχουν σχεδόν παλαβώσει , δίνουν στη δημοσιότητα εξωφρενικές, χρωματισμένες από τη CIA, προβλέψεις, σύμφωνα με τις οποίες η Ρωσία αποσυντίθεται και η Κίνα γίνεται κομμουνιστική δικτατορία ...

Ο μόνιμος πόλεμος

Ο μόνιμος πόλεμος

[Πηγή: The Frog, 25/02/2015]

Γνωρίζαμε μέχρι τώρα σύντομους πολέμους και μακροχρόνιους πολέμους. Η έννοια του μόνιμου πολέμου δεν υπήρχε μέχρι τώρα στην γεωπολιτική. Όμως η αμερικανική κυβέρνηση δια του Προέδρου Ομπάμα αυτό ακριβώς αποφάσισε για την Μέση Ανατολή.

Για να είμαστε ακριβείς, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι οι γεωπολιτικές συνθήκες είναι τέτοιες που ευνοούν την ευδοκίμηση αυτού του είδους πολέμου, μέχρι τώρα ενδημικού και από τώρα και εις το εξής μόνιμου.

Από το 1980, οπότε ο Σαντάμ Χουσεΐν επιτέθηκε στο Ιράν μέχρι σήμερα, η Μέση Ανατολή βρίσκεται σε συνεχή πόλεμο του οποίου τα οποία διαλείμματα είναι γεμάτα με αιματοβαμμένες εξεγέρσεις. Τώρα ο Πρόεδρος Ομπάμα παγιώνει αυτή την κατάσταση ζητώντας από το Κογκρέσο εξουσιοδότηση για χρήση στρατιωτικών δυνάμεων εναντίον του Ισλαμικού Κράτους για τρία χρόνια.

Πλανήτης πνιγμένος στα χρέη

Πλανήτης πνιγμένος στα χρέη

Έκθεση καταπέλτης από την εταιρεία συμβούλων McKinsey διαπιστώνει αύξηση του χρέους στις περισσότερες χώρες από το 2007.

Του ΜΩΥΣΗ ΛΙΤΣΗ*

[Πηγή: Η Οικονομία με Άλλο Μάτι, 26/02/2015]

Ασχολίαστη δημοσιεύθηκε από τις περισσότερες οικονομικές εφημερίδες και ιστοσελίδες η πρόσφατη έκθεση καταπέλτης της εταιρείας συμβούλων McKinsey, η οποία ούτε λίγο ούτε πολύ, προειδοποιεί για τα δυσθεώρητα ύψη χρέους που έχουν συσσωρευτεί παγκοσμίως και τα οποία εγκυμονούν την επόμενη χρηματοπιστωτική κρίση.

 Η εφημερίδα Financial Times παρουσιάζοντας προ ημερών την έκθεση της εν λόγω εταιρείας, χρησιμοποίησε μάλιστα τον εύγλωττο  τίτλο «Η συσσώρευση χρέους δημιουργεί φόβους για μια νέα κρίση».

 Η έκθεση της McKinsey  είναι ιδιαιτέρως διαφωτιστική καθώς τονίζει ότι ο πλανήτης και ιδιαίτερα οι αναπτυγμένες χώρες χρωστάνε σήμερα περισσότερα από όσα πριν ξεσπάσει η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση το 2008. Συγκεκριμένα η έκθεση αναφέρει ότι το παγκόσμιο χρέος αυξήθηκε κατά 57 τρισ. δολάρια από το 2007 και έχει φθάσει σχεδόν στα 200 τρισ. δολάρια-ξεπερνώντας κατά πολύ την υπάρχουσα οικονομική ανάπτυξη. Ως προς ποσοστό του ΑΕΠ, το χρέος παγκοσμίως έχει αυξηθεί από 270% σε 286%.

To ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα και οι οικονομικές γενοκτονίες

To ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα και οι οικονομικές γενοκτονίες

Ο ύπουλος μηχανισμός μεταφοράς πλούτου που αφήνει πίσω του συντρίμμια και τραγικές απώλειες.

[Πηγή: Gazzetta, 09/02/2015]

Όταν ιδρύθηκαν οι διεθνείς οικονομικοί θεσμοί τον Ιούλιο του 1944, το ΔΝΤ θα προωθούσε τη νομισματική συνεργασία των λαών και θα θεράπευε τα χρηματοπιστωτικά προβλήματα της μεταπολεμικής εποχής, ως νέος κηδεμόνας των δημοσιοοικονομικών του πλανήτη. 

Την ίδια στιγμή, η Παγκόσμια Τράπεζα θα ήταν υπεύθυνη για την ανάπτυξη και την ανοικοδόμηση των χωρών που είχαν πληγεί από τον πόλεμο, μετριάζοντας έτσι τις συνέπειες της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, ως το μεγαλύτερο απόθεμα αναπτυξιακής βοήθειας που είχε δει ποτέ ο κόσμος. 

Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και Παγκόσμια Τράπεζα ανέλαβαν έτσι το έργο να αλλάξουν τις συναλλαγματικές ισοτιμίες και να εξισορροπήσουν τα ελλείμματα των χωρών, μέσω πολιτικών που θα επηρέαζαν τα εθνικά νομισματικά συστήματα. Κι έτσι η αποκλειστική ευθύνη για την επίλυση των μεγάλων προκλήσεων που αντιμετώπιζαν οι φτωχότερες χώρες ήταν πια υπόθεση των διεθνών θεσμών, οι οποίοι ανέλαβαν πρόθυμα τον ρόλο του διαμεσολαβητή των ευαίσθητων οικονομιών και του αρχιτέκτονα της νέας παγκόσμιας τάξης. Μιας τάξης που βασιζόταν πια στην οικονομική και κοινωνική επανόρθωση.