Τι κρύβεται πίσω από τον κορωνοϊό;

Τι κρύβεται πίσω από τον κορωνοϊό;

Γράφει ο Γιώργος Α. Λεονταρίτης

Ο κόσμος έχει μείνει εμβρόντητος μπροστά στην κατάρα αυτής της επιδημίας του κορωνοϊού. Ο πλανήτης άλλαξε όψη, οι πόλεις των χωρών ερήμωσαν. Καθημερινοί θάνατοι και αβεβαιότητα για το μέλλον. Τα δελτία ειδήσεων των τηλεοπτικών ΜΜΕ, μετεβλήθησαν σε… «δελτία θανάτου»! Τόσοι νεκροί, τόσοι διασωληνωμένοι, τόσα καινούργια κρούσματα. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, έχει πλέον δεύτερη θέση διότι την πρώτη κατέχουν οι «ιατρικοί εκπρόσωποι» για να ενημερώνουν και για να δίνουν απαντήσεις σε απορίες. Ένα μόνο ερώτημα δεν ετέθη ποτέ από κανέναν: Από πού και πώς ξεπήδησε αυτή η επιδημία; Ποιος ευθύνεται για το πρωτόγνωρο «Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο»; Μια περίεργη σιγή καλύπτει το καίριο αυτό ερώτημα.

Ε.Ε.: Ο καθένας για το τομάρι του

Ε.Ε.: Ο καθένας για το τομάρι του

του Απόστολου Αποστολόπουλου

Η Γερμανία δεν θέλει να διαλυθεί η Ε.Ε.. Θέλει την Ε.Ε. ενωμένη και τους εταίρους υπηρέτες της, οικονομικά και πολιτικά. Μόνη της είναι αδύναμη, σχεδόν ασήμαντη, στο πλανητικό πεδίο ενώ αν δέσει πίσω της την Ευρώπη θα έχει ρόλο και λόγο. Η διαίρεση της Ε.E. σε Νότιους και Βόρειους, λες και είμαστε οι Αμερικάνοι στον εμφύλιο, είναι παραπλανητική. Οι εταίροι δεν συμμαχούν με βασικό κριτήριο τον πλούτο αλλά με επίκεντρο την Εξουσία. Αλλιώς Γαλλία και Ιταλία θα ήταν με τη Γερμανία και θα εκμεταλλεύονταν μαζί τους άλλους. Αλλά αν υπάρχει στην Ευρώπη κάποιος «μοναχοφάης» που θα ‘λεγε ο Κοτζιάς, αυτός δεν είναι η Ελλάδα, αλλά η Γερμανία. Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, τρώνε διαρκώς καρπαζιές από τη Γερμανία που δεν θέλει επ’ ουδενί ομοτράπεζους.

ΟΙ ΙΣΠΑΝΟΙ Η ΟΙ ΙΤΑΛΟΙ, για να μην πούμε για τους λιπόψυχους Γάλλους, σφυρίζουν αδιάφορα όταν τον λογαριασμό τον πληρώνει άλλος, π.χ. η Ελλάδα, όπως άλλωστε το έκαναν ήδη όταν μας έβαλαν στα Μνημόνια. Όταν έχουν πρόβλημα οι ίδιοι ουρλιάζουν, ώσπου να τους πετάξουν κάποιο ξεροκόμματο, όπως στο τελευταίο Γιούρογκρουπ.

Δεν χρειάζεται να έχουμε τα μάτια μας δεκατέσσερα για να δούμε τα παιχνίδια εξουσίας και εκμετάλλευσης που ανενδοίαστα παίζουν π.χ. το Βερολίνο εις βάρος των εταίρων, οι εταίροι εναντίον της Κίνας και της Ρωσίας, οι εταίροι και οι ΗΠΑ μεταξύ τους κ.ο.κ.

Προς σύγκρουση με τη Γερμανία;

Του Γιώργου Δελαστίκ

[Πηγή: iskra, 29/01/2017]

Πληθαίνουν οι ενδείξεις – ενδείξεις, όχι αποδείξεις – ότι ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ εξελέγη για να προσωποποιήσει την αναμέτρηση με το Βερολίνο. Να ηγηθεί δηλαδή ο Ντόναλντ Τραμπ ενός συνασπισμού ανάλογου με εκείνον, ο οποίος υπήρχε κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, επιχειρώντας να αποτρέψει τη συγκρότηση του Τέταρτου Ράιχ, οικονομικού αυτή τη φορά, της Γερμανίας. Αυτό που υπήρχε και είναι ακόμη υποψία, ενδέχεται να αποδειχθεί πολιτική πραγματικότητα. Θα δούμε τι θα γίνει σύντομα.

Επίδειξη δύναμης από Τερέζα Μέι εναντίον Βερολίνου, Βρυξελλών

Το χειρότερο δυνατό σενάριο υλοποιήθηκε την Τρίτη με αφορμή την πολυαναμενόμενη ομιλία της βρετανίδας πρωθυπουργού στην οποία θα περιέγραφε το σχέδιο εξόδου της Αγγλίας από την ΕΕ. Πετώντας στο καλάθι των αχρήστων όλα τα ήπια σενάρια στα οποία ήλπιζαν οι Ευρωπαίοι, η Τερέζα Μέι, στη σημαντικότερη ομιλία που εκφώνησε μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας, εξήγγειλε το πιο «σκληρό Brexit» που μπορούσαν να φανταστούν Βρυξέλλες και Βερολίνο.

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Η αλήθεια είναι πώς και μόνο το γεγονός ότι το σχέδιο εξόδου εκφωνήθηκε έξι μήνες μετά το δημοψήφισμα, όταν οι Ευρωπαίοι ζητούσαν την ενεργοποίηση του άρθρου 50 την επομένη κιόλας και την επιτάχυνση όλων των διαδικασιών ώστε να μη δημιουργηθεί προηγούμενο, αποτέλεσε χαστούκι στους μηχανισμούς της ΕΕ. Έκτοτε, η θέση του Λονδίνου έναντι της ΕΕ ενισχύθηκε απροσδόκητα, διαμορφώνοντας μια ετεροβαρή για τις Βρυξέλλες ισορροπία δυνάμεων, λόγω της διάψευσης όλων των αρνητικών προβλέψεων για τη βρετανική οικονομία.

Ο τρίτος πόλος

Του Αλέξη Ζακυνθινού

[Πηγή: Analyst.gr, 09/12/2016]

Μία ενωμένη με τη Ρωσία Ευρώπη θα μπορούσε να συμπληρώσει έναν τριπολικό πλανήτη, μαζί με τις Η.Π.Α. και με την Κίνα – κάτι που θεωρείται ως ο χειρότερος εφιάλτης της Γερμανίας, η οποία ανέκαθεν κέρδιζε όλες τις μάχες, αλλά έχανε τον πόλεμο.

Ο πόλεμος των μετρητών συνεχίζεται στην Ινδία (άρθρο), λαμβάνοντας νέες διαστάσεις. Ειδικότερα η κυβέρνηση της χώρας, διαπιστώνοντας πως οι Πολίτες αγόραζαν χρυσό από τη μαύρη αγορά σε τιμές που έφταναν έως και τα 2.800 $ την ουγγιά, για να προστατεύσουν τις αποταμιεύσεις τους, έχοντας χάσει την εμπιστοσύνη τους στο νόμισμα, επιχειρεί να κατασχέσει το χρυσό – επιτρέποντας μόνο την ιδιοκτησία 500 γ. σε κάθε έγγαμη γυναίκα, 250 γ. σε κάθε άγαμη, καθώς επίσης 100 γραμμάρια στους άνδρες.

Οι απόγονοι του Χίτλερ

Το τεράστιο πλυντήριο ξεπλύματος κλεμμένων χρημάτων των Εβραίων, καθώς επίσης χρυσού από τις κεντρικές τράπεζες των κατεχομένων χωρών, στην Αργεντινή – με τη βοήθεια του οποίου η βιομηχανία στη Γερμανία τελικά ανέκαμψε και αργότερα αναπτύχθηκε, στο μεταπολεμικό θαύμα.

Του Άρη Οικονόμου

[Πηγή: Analyst.gr, 24/10/2016]

«Το ευρώ είναι κατά πολλούς το νόμισμα, μέσω του οποίου «θα αναδυθεί από τη στάχτη» ξαφνικά, χωρίς να το περιμένει κανείς, η τέταρτη γερμανική αυτοκρατορία – το 4ο Ράιχ όπως ήδη ορισμένοι φοβούνται.

Η νέα αυτή μεγάλη δύναμη στον πλανήτη θα διεκδικήσει, εφάμιλλα με τις υπόλοιπες (Η.Π.Α., BRICS), την παγκόσμια ηγεμονία – αφού συμπληρωθεί με τα κράτη που ήδη βρίσκονται στην «ουρά αναμονής» (Βουλγαρία, Ρουμανία, Πολωνία, Κροατία, Τσεχία και Ουγγαρία), επεκτεινόμενη στην ευρύτερη περιοχή της Ευρασίας.

Παγκοσμιοποίηση του πολέμου, 15 χρόνια μετά την 11η Σεπτεμβρίου

Σαμπάνιες θα ανοίγουν σήμερα οι Αμερικάνοι νεοσυντηρητικοί, που σχεδίασαν και εφάρμοσαν την πολιτική του Τζορτζ Μπους, γιορτάζοντας τη συμπλήρωση 15 χρόνων από την 11^η Σεπτεμβρίου του 2001. Η αλήθεια είναι ότι ο θρίαμβος της πολιτικής τους δεν είναι ορατός δια γυμνού οφθαλμού.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η 11^ηΣεπτεμβρίου έχει σταματήσει να «πουλάει» τα τελευταία χρόνια. Τα αφιερώματα στον Τύπο σπανίζουν, οι δακρύβρεχτες ομιλίες και οι όρκοι πίστης στην αστερόεσσα δεν είναι σε μεγάλη ζήτηση. Από την άλλη – κι εδώ έγκειται ο θρίαμβος των νεοσυντηρητικών – η αμερικάνικη επιρροή εξαπλώνεται. Το ντόμινο που θα ξεκίναγε από το Αφγανιστάν μπορεί να μην έφτασε μέχρι τις ακτές του Ατλαντικού, στο Μαρόκο, αλλά και το ότι έφθασε στη Λιβύη αποτελεί κατόρθωμα.

Και οι Γερμανοί κρύβουν τα λεφτά στο... πάπλωμα!

Και οι Γερμανοί κρύβουν τα λεφτά στο... πάπλωμα!

Σε κατάσταση ζόμπι οι ευρωπαϊκές τράπεζες

Του ΑΡΗ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΥ

[Πηγή: iskra, 30/08/2016]

Το πρωτοσέλιδο ρεπορτάζ στο προχθεσινό φύλλο της Wall Street Journal προκάλεσε αίσθηση σε διεθνή κλίμακα. “Οι Γερμανοί καταθέτες δεν εμπιστεύονται πια τις τράπεζές τους και φέρνουν τα χρήματά τους στο σπίτι”, έγραφε η έγκυρη εφημερίδα του συγκροτήματος Μέρντοχ. Μια είδηση που θα ακουγόταν κοινότοπη αν αφορούσε τη μνημονιακή Ελλάδα, προκαλεί ωστόσο έκπληξη καθώς αφορά την ηγεμονική δύναμη της ΕΕ, τη Γερμανία. Μια χώρα όπου η εμπιστοσύνη των πολιτών στο “σκληρό νόμισμα” και το τραπεζικό σύστημα που το διαχειρίζεται είχε αποκτήσει στα μεταπολεμικά χρόνια διαστάσεις κοσμικής θρησκείας.

Το δημόσιο χρέος της Ελλάδας δεν έχει συναφθεί στο "όνομα των θεών"!...

Το δημόσιο χρέος της Ελλάδας δεν έχει συναφθεί στο "όνομα των θεών"!...

Του ΠΕΤΡΟΥ ΜΗΛΙΑΡΑΚΗ*

[Πηγή: iskra, 07/08/2016]

Παρά που η Ελληνική Κοινωνία εισήλθε στη «ραστώνη» του θέρους και στην «ξεγνοιασιά» του Δεκαπενταύγουστου, ο προβληματισμός γύρω από τα οικονομικά των ιδιωτών και των νοικοκυριών είναι δεδομένος και η κρίση χρέους της Ελλάδας προφανώς είναι ενεστώσα. Προκειμένου δε η χώρα και η κοινωνία να ανασάνουν, απαιτείται μια ριζοσπαστική αναθεώρηση της πολιτικής περί του Δημοσίου Χρέους. Η επίλυση του δε είναι εκ των ων ουκ άνευ. Ας θυμηθούμε όμως την πρόσφατη επίσκεψη του Αμερικανού Υπουργού Οικονομικών Τζάκ Λιού, ο οποίος συνέδεσε την κατάσταση που επικρατεί στην Τουρκία, με την ανάγκη να υπάρξει ελάφρυνση του ελληνικού χρέους!..

Πώς οι δανειστές μαζί με την προδοτική πολιτική ηγεσία κατέστρεψαν την ελληνική οικονομία

[Πηγή: Mignatiou.com, 29/07/2016]

Οι αξιωματούχοι του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου απέτυχαν να προβλέψουν την ελληνική κρίση στο πραγματικό μεγεθος της, τους μήνες πριν από τον Μάιο του 2010, με αποτέλεσμα να γίνουν σοβαρότατα λάθη και «παρανομίες», και να παραβιαστεί και αυτό το καταστατικό του ΔΝΤ με αφανείς και περίεργες διαδικασίες, για να ενταχθεί η Ελλάδα στον σκληρό μηχανισμό του Ταμείου και των Ευρωπαίων.

Η έκθεση του του Ανεξάρτητου Γραφείου Αξιολόγησης (Independent Evaluation Office-IEO), είναι μία ισχυρότατη απόδειξη πως η χώρα μας οδηγήθηκε στο Μνημόνιο, αντί να ενεργοποιηθούν άλλες διεργασίες που θα έσωζαν την οικονομία και θα τερμάτιζαν μία οικονομική κρίση που διαρκεί μέχρι σήμερα. Συνοδεύεται από 14 άλλα κείμενα, τα οποία ρίχνουν φως στην ελληνική οικονομική τραγωδία. Είναι ξεκάθαρο ότι για την κατάσταση της οικονομίας φέρουν βαρύτατες ευθύνες οι Έλληνες πολιτικοί. Στη συνέχεια την αποτελείωσαν τα άθλια Προγράμματα των δανειστών.

Εθνική Κυριαρχία: Γιατί;

Εθνική Κυριαρχία: Γιατί;

BREXIT και η κατάρρευση της Ευρωπαϊκής Ένωσης

του ΣΑΜΙΡ ΑΜΙΝ*

[Πηγή: iskra, 27/07/2016]

Η υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας, όπως και η κριτική ενάντια σε αυτή, οδηγεί σε σοβαρές παρεξηγήσεις όταν αποσπάται από τη στρατηγική των κοινωνικών τάξεων στην οποία η εθνική κυριαρχία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος. Το κοινωνικό μπλοκ στις καπιταλιστικές κοινωνίες θεωρεί την εθνική κυριαρχία ως ένα απαραίτητο μέσο για την προώθηση των δικών του συμφερόντων με βάση τόσο την καπιταλιστική εκμετάλλευση της εργασίας όσο και την εδραίωση των διεθνών του σχέσεων.

Σήμερα, στο παγκοσμιοποιημένο νεοφιλελεύθερο σύστημα που κυριαρχείται από τα μονοπώλια της ιμπεριαλιστικής τριάδας (ΗΠΑ, Ευρώπη, Ιαπωνία), οι πολιτικές αρχές που είναι επιφορτισμένες με τη διαχείριση του συστήματος προς αποκλειστικό όφελος των μονοπωλίων, θεωρούν την εθνική κυριαρχία ως το μέσο που τους επιτρέπει να βελτιώσουν την «ανταγωνιστική» τους θέση στο παγκόσμιο σύστημα.

Το τρίτο σενάριο

Αυτό που σίγουρα συμβαίνει είναι η σταδιακή διάβρωση της Ευρώπης, η οποία οδηγεί νομοτελειακά στη διάλυση της – όπως εκείνο το σίδερο που σκουριάζει σιγά-σιγά, έως ότου τελικά «σαπίσει» εντελώς, χωρίς να χρειαστεί κανένας να το «πριονίσει».

«Αρκετοί Έλληνες έχουν ασφαλώς κατανοήσει ότι, μέσω της στρατιωτικής εισβολής σε μία χώρα κατακτώνται μεν τα εδάφη της, αλλά κάποτε απελευθερώνεται – ενώ δεν συμβαίνει κάτι ανάλογο με την οικονομική εισβολή, αφού τότε εξαγοράζονται τα εδάφη της (συνήθως σε εξευτελιστικές τιμές, αφού έχει προηγηθεί η σωστή προετοιμασία), οπότε παραμένουν στην ιδιοκτησία των ξένων ακόμη και όταν τελειώσει ο πόλεμος».

[Πηγή: Analyst.gr, 13/07/2016]

Μια καθόλου τυχαία πρόσληψη: Ο Μπαρόζο στην Goldman Sachs

Μια καθόλου τυχαία πρόσληψη: Ο Μπαρόζο στην Goldman Sachs

Η στρατολόγηση του πρώην προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, πορτογάλου Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, από την «Τράπεζα», όπως συχνά αποκαλείται ο αμερικάνικος κολοσσός Goldman Sachs, μόνο ως μεμονωμένο περιστατικό δεν μπορεί να χαρακτηριστεί.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Η συχνότητα με την οποία στελέχη που υπηρετούν σε δημόσιες θέσεις προσλαμβάνονται μετά την ολοκλήρωση της θητείας τους στον ιδιωτικό τομέα είναι τόσο συνήθης ώστε το περιστατικό έχει περιγραφεί κι ως «περιστρεφόμενη πόρτα». Και δεν απαντάται μάλιστα μόνο στις ΗΠΑ με τους υπουργούς Οικονομικών να προέρχονται και να επιστρέφουν σε κορυφαίες τράπεζες (με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τον υπουργό Οικονομικών του Μπους, Χένρι Πόλσον, που είχε διατελέσει – όλως …τυχαίως – διευθύνων σύμβουλους της Goldman Sachs), αλλά και στην Ευρώπη. 

Πώς ο Κάμερον σκότωσε τη Μέρκελ

Πώς ο Κάμερον σκότωσε τη Μέρκελ

Στην Ε.Ε. βιάζονται να κλείσουν την πληγή για να μη διαλυθούν

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

[Πηγή: Δρόμος της Αριστεράς, 05/07/2016]

Οι Άγγλοι, με το Brexit, κατάφεραν ισχυρότατο, μάλλον θανάσιμο, πλήγμα στη γερμανική κυριαρχία στην Ευρώπη, οδηγώντας την ίδια την Ε.Ε. είτε σε διάλυση είτε σε εκ βάθρων αναδιάρθρωση. Η εξαγγελθείσα προ εικοσαετίας «Νέα Ευρώπη» (κατά τον πατέρα Μπους), η φιλοαμερικανική Ανατολική Ευρώπη, προορίζεται (από τις ΗΠΑ), αν όχι να αναλάβει τα ηνία, πάντως να πλήξει το γαλλο-γερμανικό μονοπώλιο εξουσίας, τερματίζοντας τη σταθερότητα στην Ευρώπη. Αυτή την αμερικανική στρατηγική αντιλαλούν στα ευρωπαϊκά πολιτικά σαλόνια οι δηλώσεις της Πολωνίδας πρωθυπουργού Μπεάτα Σίντλο ότι η παντοκρατορία των Γαλλο-Γερμανών τέλειωσε. Το πολιτικό ζήτημα πίσω από το Brexit είναι η στάση της Ε.Ε. απέναντι στη Ρωσία του Πούτιν. Οι ΗΠΑ θεωρούν ότι για τη μάχη κατά της Ρωσίας, κεντρικό ζήτημα του άμεσου μέλλοντος, οι Ανατολικοευρωπαίοι, με επικεφαλής την Πολωνία, είναι πολύ πιο έγκυροι και αποφασιστικοί από ό,τι το εξαρτώμενο από το ρωσικό πετρέλαιο Βερολίνο ή το μαλθακό Παρίσι. Οι κυβερνήσεις (και οι λαοί) της Ανατολικής Ευρώπης τυφλωμένοι, δίκαια ή άδικα, από αρρωστημένο πάθος εναντίον της Ρωσίας, αδιαφορούν για το ότι βρίσκονται στην πρώτη γραμμή πυρός, ενδεχομένως πυρηνικού, σε περίπτωση σύγκρουσης. Ο καθένας όπως στρώσει.

Βαθειά Αγγλία

Βαθειά Αγγλία

Ένα από τα δύο θεμελιώδη ζητήματα που αναδεικνύονται από το βρετανικό δημοψήφισμα και το αποτέλεσμα του είναι κατά πρώτον το προφανές, αλλά διασκεδαστικά αποκρυπτόμενο παρ’ ημίν: στον πυρήνα του Ευρωπαϊκού Καπιταλισμού, τα αποτελέσματα των Δημοψηφισμάτων γίνονται σεβαστά από τις κυρίαρχες ελίτ, ακόμη κι αν είναι οριακά, ακόμη και αν οι συνέπειες τους είναι μάλλον δυσμενείς για αυτές

του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

[Πηγή: ThePressProject, 03/07/2016]

Σε πλήρη αντίθεση με την υποανάπτυκτη βαλκανική περιφέρεια, όπου τα ΟΧΙ βαφτίζονται ΝΑΙ στην ιερή αποικιακή κολυμπήθρα της εξάρτησης. Και αυτό σημαίνει πολλά. Η περιστολή της συλλογικής αυτό-έκφρασης αφήνει ανεκπλήρωτη την πρωταρχική ταυτοτική ανάγκη της Αυτονομίας και οδηγεί αναντίρρητα στην παγίδευση σε ένα καθοδικό σπιράλ Υποταγής. Δεν είναι δηλαδή μόνο η προκλητική άρνηση της λαϊκής ετυμηγορίας, όταν αυτή δεν συνάδει με τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης, είναι και η μαζική λαϊκή «εκπαίδευση» στη ματαίωση και στην απογοήτευση κάθε ανάγκης αυτό-έκφρασης και, εν τέλει, στην εδραίωση της Υποταγής. Για να μην πούμε, ότι επιπρόσθετα καλλιεργεί και το χρόνιο αίσθημα μειονεξίας του Λαού μας απέναντι στη «φωτισμένη και δημοκρατική» Εσπερία.

Tσώρτσιλ, Kάμερον και ο Aδόλφος

Tσώρτσιλ, Kάμερον και ο Aδόλφος

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

[Πηγή: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους, 03/07/2016]

Η ιστορία του Brexit, ανεξάρτητα από την κατάληξη που είχε, ήταν αποκαλυπτική καθεαυτήν.

Oι πολίτες της Eυρώπης διασώζουν, κατά τεκμήριο, τους υψηλότερους δείχτες δημοκρατικής ευαισθησίας και συνείδησης. Kαι οι Aγγλοι, γεννήτορες της «Mεγάλης Xάρτας» (Magna Carta), καυχώνται ότι η δημοκρατία ρέει στο αίμα τους επί τόσες γενιές, ώστε δεν έχουν ανάγκη να την καταγράψουν σε «Σύνταγμα». Eυρωπαίοι και Aγγλοι λοιπόν παρακολουθούσαν, για μακρό χρονικό διάστημα, τον Bρετανό πρωθυπουργό Kάμερον να κόπτεται, σε κατάσταση ολικής απώλειας του βρετανικού φλέγματος, επισείοντας σαν καταστροφική απειλή την προειδοποίηση των «Aγορών»: «Tο Brexit θα είναι συμφορά και όλεθρος τόσο για την Aγγλία όσο και για ολόκληρη την Eυρώπη».

Ο Νέρωνας της Ευρώπης

Ο Νέρωνας της Ευρώπης

Η CETA προωθείται δόλια, αφού σχεδιάζεται η παράκαμψη των εθνικών κοινοβουλίων και των πολιτών – οπότε λογικά θεωρείται πως ο πρόεδρος της Κομισιόν θα είναι ο «νεκρωτικός ηγέτης» που θα δρομολογήσει τη διάλυση της ΕΕ και της Ευρωζώνης

από τον Αλέξη Ζακυνθινό

[Πηγή: Analyst.gr, 30/06/2016]

«Αποφασίζουμε κάτι, το αφήνουμε να διαρρεύσει και περιμένουμε λίγο καιρό για να διαπιστώσουμε τι θα συμβεί. Εάν δεν σημειωθούν μεγάλες διαμαρτυρίες και εξεγέρσεις, επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν καν τι έχει αποφασιστεί, τότε εφαρμόζουμε τις αποφάσεις μας – αργά και σταδιακά, έως ότου δεν υπάρχει πλέον κανένας δρόμος επιστροφής» (J.C.Juncker, πρόεδρος της Κομισιόν – πηγή).

Δύο καταφάσεις στο βρετανικό ερώτημα

Δύο καταφάσεις στο βρετανικό ερώτημα

Γράφει ο Άγγελος Κοντογιάννης-Μάνδρος

[Πηγή: Εκτός Γραμμής, 28/06/2016]

Το τι ακριβώς σηματοδοτεί το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος της Πέμπτης για την πορεία του Ηνωμένου Βασιλείου αλλά και του ίδιου του ευρωπαϊκού εγχειρήματος αποτελεί ένα κρίσιμο πολιτικό ερώτημα αναγκαστικά εν αναμονή. Πέραν όμως της αβεβαιότητας, η επιλογή των Βρετανών για πλήρη αποχώρηση από την Ε.Ε. και η πολιτική αντιπαράθεση που αρθρώθηκε και εξακολουθεί να αρθρώνεται γύρω από αυτή δίνει και κρίσιμες απαντήσεις σε τρία τουλάχιστον ζητήματα.

Ευρωπαϊκή Ένωση και Δημοψηφίσματα, μια ολέθρια σχέση

Ευρωπαϊκή Ένωση και Δημοψηφίσματα, μια ολέθρια σχέση

Αφιέρωμα με αφορμή το Brexit

Γράφει ο Αλέξανδρος Μινωτάκης

[Πηγή: Το Περιοδικό, 25/06/2016]

Μετά την επικράτηση του #Brexit στο δημοψήφισμα της Πέμπτης με 52% ξεκινούν οι διαπραγματεύσεις της Βρετανίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση για την έξοδο αλλά και τις σχέσεις που θα έχει εφ εξής με την Ε.Ε.. Σύμφωνα με το άρθρο 50 της Συνθήκης της Λισαβόνας, οι διαπραγματεύσεις μπορούν να διαρκέσουν μέχρι και 2 χρόνια ή και περισσότερο, αν υπάρξει συμφωνία για παράταση της κράτους-μέλους. Δεδομένης της παραίτησης Cameron, περιορίζεται το ενδεχόμενο να αναιρεθεί το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος «εκ των έσω». Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για το Brexit αυτή τη στιγμή είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση και η μακρά, αντιδημοκρατική παράδοση της στη διαχείριση δημοψηφισμάτων με αποτελέσματα που δεν ικανοποιούν την ίδια.

Brexit: Μια "εκλογική ανταρσία"

Brexit: Μια "εκλογική ανταρσία"

Του Κώστα Ράπτη

[Πηγή: Capital.gr, 24/06/2016]

Η επικράτηση στο βρετανικό δημοψήφισμα (με ποσοστό περίπου 52%) της επιλογής εξόδου από την Ε.Ε. αποτελεί αναμφίβολα γεγονός ιστορικής σημασίας, που αναζητά τον καλύτερο παραλληλισμό για να περιγραφεί. Είναι μια στιγμή ανάλογη με την χαοτική εκκένωση της Δουνκέρκης στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, οπότε τα βρετανικά στρατεύματα εγκατέλειψαν την ηπειρωτική Ευρώπη μπροστά στη γερμανική επέλαση; Ή είναι απλώς μια "στιγμή Lehmann Brothers”, για να προσηλωθούμε στο πρόσφατο παρελθόν, που μέλλει να πυροδοτήσει έναν νέο γύρο διεθνούς οικονομικής κρίσης, για τον οποίο όλες οι προϋποθέσεις είχαν συγκεντρωθεί πριν και ανεξάρτητα από την προσέλευση των Βρετανών στις κάλπες;