Ο αντιρωσσισμός είναι ο φιλελευθερισμός των ηλιθίων

Χωρίς τη Ρωσσία, ο Σαράζ θα είχε φτάσει ώς τα αιγυπτιακά σύνορα ολοκληρώνοντας την περικύκλωση της Ελλάδας από τον Νότο

Του Κώστα Κουτσουρέλη*

Κατά τη γνώμη κάμποσων σχολιαστών του ελληνικού τύπου, όποιος επισημαίνει ότι το αντίβαρο της Ρωσσίας στις τουρκικές επιδιώξεις είναι ζωτικό για τα εθνικά μας συμφέροντα, είναι σαν να αποδέχεται τις ανοησίες περί ”ξανθού γένους”, που θα λυτρώσει τάχα τον ελληνισμό από τον Τούρκο.

Ποτέ δεν έκανε κάτι για εμάς ο Μόσκοβος, διαβάζουμε. Λες και δεν υπήρξε ποτέ η Συνθήκη του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή που πρώτη υπονόμευσε την Οθωμανική Αυτοκρατορία και επέτρεψε την οικονομική άνθιση του Γένους. Λες και χωρίς τον ρωσσοτουρκικό πόλεμο του 1828-29, η Ελλάδα δεν προοριζόταν να παραμείνει μόρφωμα υποτελές στον Σουλτάνο για δεκαετίες ακόμη, όπως η Σερβία το 1815 μετά τη δική της επανάσταση. Λες και αυτήν ακόμη τη σχετικά ειρηνική μεταπολεμική συνύπαρξη Ελλάδας και Τουρκίας στους κόλπους του ΝΑΤΟ και των δυτικών θεσμών, δεν την οφείλουμε εντέλει στη διαρκή πίεση της σοβιετικής αρκούδας. 

Σε κλίμα συγκίνησης ο τελευταίος αποχαιρετισμός στον Θέμο Στοφορόπουλο

Σε κλίμα συγκίνησης ο τελευταίος αποχαιρετισμός στον Θέμο Στοφορόπουλο 

Τον τελευταίο αποχαιρετισμό μέσα σε κλίμα συγκίνησης είπαν σήμερα το μεσημέρι στο Α’ Νεκροταφείο της Αθήνας συγγενείς, συνάδελφοι, φίλοι και συναγωνιστές του από τον δημοκρατικό πατριωτικό χώρο στον πρέσβη επί τιμή Θέμο Στοφορόπουλου.

Ο Θέμος Στοφορόπουλος, που «έφυγε» από τη ζωή την Τετάρτη 27 Μάη, διετέλεσε πρέσβης σε διάφορες χώρες, υπήρξε συγγραφέας πολλών βιβλίων, ενώ ασχολήθηκε ιδιαίτερα με το κυπριακό ζήτημα.

Υπήρξε μέλος του Εθνικού Συμβουλίου της ΕΕΔΥΕ (Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη) και συμμετείχε σε πολλές πατριωτικές κινήσεις και πρωτοβουλίες.

Γιατί επιτρέπει ο Πρόεδρος της Κύπρου να τον προσβάλει ο κατοχικός ηγέτης;

Γιατί επιτρέπει ο Πρόεδρος της Κύπρου να τον προσβάλει ο κατοχικός ηγέτης και να εξευτελίζει τους Ελληνοκύπριους;

του Μιχάλη Ιγνατίου

[Πηγή: iskra, 03/01/2017]

Οι δηλώσεις του κατοχικού ηγέτη Μουσταφά Ακιντζί δεν μας εξέπληξαν. Πιστεύω ότι ούτε ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, ούτε και οι συνεργάτες του έπεσαν από τα … σύννεφα. Ιδιαίτερα ο κ. Νίκος Αναστασιάδης γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα τι συμφώνησε σε εκείνο το μοιραίο δείπνο, που ο κ. Άιντα και οι συνεργάτες του σε συνεργασία βεβαίως με τους Τούρκους επέλεξαν να πραγματοποιηθεί αργά το βράδυ, όταν οι αντιστάσεις όλων των ανθρώπων είναι μειωμένες.

Η «Συμφωνία του Δείπνου», όπως θα την γράψει η ιστορία, έκλεισε προς όφελος της Τουρκίας καθώς ο Κύπριος Πρόεδρος δέχθηκε όλες τις τουρκικές αξιώσεις, ανάμεσα στις οποίες και την Πενταμερή Διάσκεψη, η οποία ήταν ανάθεμα για όλους τους ηγέτες της Κύπρου, που προηγήθηκαν του κ. Αναστασιάδη.

Πλανερός πατριωτισμός

του Απ. Αποστολόπουλου

[Πηγή: iskra, 29/12/2016]

Η παλιά φρουρά, ας πούμε η «εποχή των Κλίντον», δηλαδή περίπου τα τελευταία 25 χρόνια, αποχωρεί αλλά δεν εγκαταλείπει τη σκηνή, δίνει σκληρή μάχη οπισθοφυλακών. Κυριάρχησε επί πολλά χρόνια στη Δύση, έσυρε τον υπόλοιπο Κόσμο στη δίνη της Παγκοσμιοποίησης αλά αμερικάνικα. Είναι η εποχή όπου ο νεοφιλελευθερισμός επιχείρησε να επιβάλλει ένα ενιαίο πρότυπο ζωής στην Οικουμένη και απότυχε όπως ο αδελφοποιτός ανταγωνιστής του, ο υπαρκτός σοσιαλισμός. Ο Τραμπ υπόσχεται να αλλάξει τη «Νέα Τάξη Πραγμάτων» με μια άλλη, ώστε οι ΗΠΑ να ξαναβρούν τη χαμένη δυναμική τους. Είτε πετύχει είτε όχι διαψεύδεται η φορμαλιστική (ας την πούμε σταλινική) οπτική ότι μόνο η αντιπαράθεση του προλεταριάτου με την αστική τάξη έχει νόημα και μπορεί να έχει επαναστατικό αποτέλεσμα. Αν οι ανατροπές εντός του συστήματος ήταν άνευ σημασίας θα είχαμε μείνει στο αλέτρι με τα βόδια. Οι ανατροπές είναι αναπόφευκτες είτε πετύχει είτε αποτύχει ο Τραμπ. Αρκεί να σκεφτούμε ότι η περίοδος Μπρέζνιεφ θεωρήθηκε «περίοδος της στασιμότητας» αλλά εντός της επωάστηκε η ριζική ανατροπή, η κατάρρευση επί Γκορμπατσώφ.

Το αναμμένο τσιγάρο και η φωτογραφία: Οι τελευταίες ρουφηξιές πριν τον θάνατο

Η φωτογραφία-ντοκουμέντο

Του Κώστα Βενιζέλου

[Πηγή: Mignatiou.com, 15/08/2016]

Στη σειρά των φωτογραφιών που έστειλε ο καλός συνάδελφος φωτογράφος του «Φιλελεύθερου», Γιάννος Νησιώτης, από τον Τύμβο της Μακεδονίτισσας χθες ανήμερα της επετείου της εισβολής, μια από αυτές απεικόνιζε τον τάφο του στρατιώτη Ιωάννη Παπαγιάννη, εκ Νέου Χωρίου Κυθρέας, που έπεσε στις 14 Αυγούστου 1974.

Στη βάση του άσπρου ψυχρού σταυρού στον τάφο του, μια πρόσθετη φωτογραφία, στην οποία απεικονίζεται ο Παπαγιάννης να βρίσκεται με τα γόνατα στο έδαφος, τα χέρια πιστάγκωνα και ένας Τούρκος στρατιώτης να του ανάβει τσιγάρο. Το φιλμ με εκείνες τις φωτογραφίες έπεσε στα χέρια της Εθνικής Φρουράς αργότερα όταν συνέλαβε τον Τούρκο φωτορεπόρτερ της εφημερίδας «Γκιουναϊντίν».

Τουρκία: Η αιωρούμενη νάρκη στα ταραγμένα ύδατα της διεθνούς σκηνής είναι δίπλα μας…

Γράφει ο Κρεσέντσιο Σαντζίλιο

[Πηγή: Mignatiou.com, 27/07/2016]

1. Κιόλας από το 1908, με την «επανάσταση των Νεότουρκων», η Τουρκία είχε γίνει μια αιωρούμενη νάρκη στα ύδατα της διεθνούς σκηνής, ενώ για τον εσωτερικό της χώρο δεν μπορούμε βέβαια να πούμε ότι τα καθεστώτα που ακολούθησαν περιείχαν έστω και ελάχιστα στοιχεία δημοκρατίας έτσι όπως εμείς στην Ευρώπη γνωρίζουμε και διακηρύσσουμε.

Δικτατορικές κυβερνήσεις, στρατιωτικές εξουσίες, συστηματικός αφανισμός των αλλόδοξων και ξένων μειονοτήτων, πολιτικές σε στυλ αδιάκριτων πειρατικών ρεσάλτο, θρησκευτικές ακρότητες, εθνικές αδιαλλαξίες, παράλογες απαιτήσεις, πολιτικο-ομολογητικός επεκτατισμός, υπεροξυμένος τουρκισμός, και ό, τι άλλο ακόμη μπορεί να φανταστεί κανείς, χαρακτήρισαν και προσδιόρισαν και εισέτι χαρακτηρίζουν και προσδιορίζουν την τουρκική κυβερνητική οντότητα, όλο και περισσότερο επιρρεπής σε μια όλο και πιο επιθετική νέο-οθωμανική θεωρία και πρακτική.

Ο ψευτομουφτής Μέτιου Παδίνκοφ

Ο ψευτομουφτής Μέτιου Παδίνκοφ

Αχμέτ Μετέ και Ρ. Τ. Ερτογάν

του ΛΕΩΝΙΔΑ ΚΟΥΜΑΚΗ

[Πηγή: Blog Leonidas Koumakis, 19/05/2016]

Η διαχρονική, επεκτατική στρατηγική της σύγχρονης Τουρκίας που ονειρεύεται την ανασύσταση της οθωμανικής αυτοκρατορίας έχει στοχοποιήσει ολόκληρη την γεωγραφική περιοχή της Θράκης σκορπώντας στις εκτός Τουρκίας περιοχές εκατοντάδες «εργαζόμενους» της.

Η γειτονική Τουρκία στις μέρες μας γίνεται ολοένα και πιο νευρική, ολοένα και πιο επιθετική. Η συνεχιζόμενη μάχη εξουσίας, μπορεί να δείχνει ότι έχει κριθεί υπέρ του «σουλτάνου» ή «προφήτη» Ρ. Τ. Ερντογάν, οι απώλειες όμως είναι πολύ σοβαρές και η τελική έκβαση αβέβαιη.

Μέσα στην διαχρονική, συνολική επεκτατική στρατηγική της Τουρκίας απέναντι στον Ελληνισμό (Κύπρος, Αιγαίο) συμπεριλαμβάνεται και η μεθοδική οργάνωση μηχανισμών μέσα στα όρια της ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής της Θράκης που, σύμφωνα με τον «σουλτάνο» Ρ. Τ. Ερντογάν, περιλαμβάνει εδάφη όχι μόνο της Τουρκίας ή της Ελλάδος, αλλά και της Βουλγαρίας, των Σκοπίων και της Βοσνίας!*

Ο Ερντογάν αποποιείται τον Κεμαλισμό και στοχεύει στο Αιγαίο

Ο Ερντογάν αποποιείται τον Κεμαλισμό και στοχεύει στο Αιγαίο

Της Λιάνας Μυστακίδου

[Πηγή: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους, 04/05/2016]

O ISIS εκτοξεύει ρουκέτες από το έδαφος της Συρίας  σε απόσταση 10 χλμ από τα τουρκικά σύνορα. Στην πόλη Κιλίς έχασαν τη ζωή της περίπου 20 άτομα και τραυματίστηκαν πολλοί περισσότεροι.  Οι πολίτες πανικόβλητοι εγκαταλείπουν τα σπίτια τους. Η Άγκυρα , προς μεγάλη έκπληξη όλων δεν αντιδρά. Γιατί δεν βομβαρδίζει τις βάσεις του ISIS; Δεν το κάνει γιατί οι ΗΠΑ της έχει απαγορεύσει  να πετάει πέρα από τα σύνορα της στα νοτιοανατολικά.

Αντίθετα στα δυτικά δεν σταματά να προκαλεί την Ελλάδα από αέρα και από θάλασσα. Από τη μια δέχεται επίθεση και κάθεται με σταυρωμένα χέρια και από την άλλη προκαλεί.

Τι συμβαίνει στο Αιγαίο;

Τι συμβαίνει στο Αιγαίο;

από τον ΛΕΩΝΙΔΑ ΚΟΥΜΑΚΗ

[Πηγή: Analyst.gr, 04/05/2016]

Εδώ και λίγες δεκαετίες η Τουρκία προσπαθεί να επιβάλλει αλλαγή συνόρων με την Ελλάδα, επιδεικνύοντας ένα απροκάλυπτο επεκτατισμό, με ένταση που αυξάνεται ή μειώνεται ανάλογα με την συγκυριακή δύναμη ή αδυναμία της Ελλάδος.

Για μισό περίπου αιώνα, από το 1923 που υπεγράφη η Συνθήκη της Λωζάνης μέχρι την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, το Αιγαίο υπήρξε μια ήρεμη και ειρηνική περιοχή με την Τουρκία να σέβεται υποδειγματικά την Ελληνική κυριαρχία που συμφωνήθηκε μετά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο και την Μικρασιατική καταστροφή.

Όταν όμως η Τουρκία βρήκε την κατάλληλη ευκαιρία να εισβάλλει στην Κύπρο το 1974, χρησιμοποιώντας τις πλάτες των δικών μας «συμμάχων» (Αγγλία, Αμερική, Ισραήλ), άρχισε να ενεργοποιείται η διαχρονική βουλιμία των Τούρκων για νέες κατακτήσεις.

Τα μαύρα δολάρια

Τα μαύρα δολάρια

[Πηγή: ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑ , 26/04/2015]

Συγκλονιστικά στοιχεία, μέσα από επίσημα ντοκουμέντα του Στέιτ Ντιπάρτμεντ που φέρνει στο φως το «Εθνος της Κυριακής», αποκαλύπτουν πώς οι ΗΠΑ χρηματοδότησαν αδρά την επιχείρηση «ναι» στο Σχέδιο Ανάν για την Κύπρο.

Από το 1997 και με περίπου 10 εκατ. δολάρια ετησίως, μέσω Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων που εμφανίζονταν και εξαφανίζονταν με τρόπο… μαγικό, η Ουάσιγκτον προσπάθησε να αλλάξει τα δεδομένα στη Μεγαλόνησο. Το μέγεθος της αμερικανικής επιχείρησης δύσκολα μπορεί να υπολογιστεί. Οσα αποκαλύπτουμε σήμερα αποτελούν απλώς την κορυφή του παγόβουνου, αφού πλήθος στοιχείων και επίσημων εγγράφων παραμένουν «δεσμευμένα» από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

«Η (Αμερικανική) Μόνιμη Αντιπροσωπεία (στον ΟΗΕ) θα πρέπει να εξηγήσει με σαφήνεια (στον κ. Πρέντεργκαστ) ότι το μεγάλο ποσό της ετήσιας χορηγίας (των ΗΠΑ) -10 εκατ. δολάρια ετησίως- αντιπροσωπεύει ένα σημαντικό νέο εργαλείο άσκησης πολιτικής (στο νησί) για την προσπάθεια του ΟΗΕ και των Ην. Πολιτειών να προωθήσουν τη λύση του προβλήματος της Κύπρου».

Προς εναβρυνομένους «εκσυγχρονιστές» και «προοδευτικούς»

Προς εναβρυνομένους «εκσυγχρονιστές» και «προοδευτικούς»

Σκίτσο: http://www.skitso.biz

Του Χρήστου Ιακώβου*

[Πηγή: Mignatiou, 03/02/2015]

Το 1998 πέθανε ένας από τους πλέον μεγαλοφυείς διανοουμένους της ελληνικής φιλοσοφικής και πολιτικής σκέψης του 20ου αιώνα, ο Παναγιώτης Κονδύλης. Το έργο του αποτελεί μία ουσιαστική παρέμβαση ορθολογισμού στη νεότερη ελληνική σκέψη, με μία άτεγκτη κριτική στάση για τις παραδεδεγμένες αξίες και νοοτροπίες επί των οποίων οικοδομήθηκε η νεοελληνική κοινωνία. Με το αναλυτικό του νυστέρι κατάφερε να ανατάμει τις πιο σημαντικές πτυχές της ελληνικής πολιτικής ζωής και να επαναπροσδιορίσει έννοιες όπως φιλελευθερισμός, κομουνισμός, εθνικισμός και δημοκρατία μέσα στο νεοελληνικό συγκείμενο.

Το βιβλίο του «Θεωρία του Πολέμου» (1997) προκάλεσε την περισσότερη ένταση και τις πιο αρειμάνιες δημόσιες συζητήσεις, λόγω, κυρίως, του επιμέτρου, μέσω του οποίου ο Κονδύλης, παρέχει πλήρη και αποκαλυπτική ανάλυση της τροχιάς των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Στην ουσία, το επίμετρο εκείνο αποτελεί πρόβλεψη των σημερινών γεγονότων, προ μιας δεκαπενταετίας, και ακόμη δυσμενέστερων εξελίξεων για το εγγύς μέλλον.

Κύπρος – Τουρκία: Ο Δαβίδ νικά τον Γολιάθ;

Κύπρος – Τουρκία: Ο Δαβίδ νικά τον Γολιάθ;

Του καθηγητή Μάριου Ευρυβιάδη

[Πηγή: Mignatiou.com, 26/12/2014]

Η Κύπρος δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μόνη της την επικίνδυνη γείτονα Τουρκία. Ίσως μάλιστα να μην χρειάζεται καν, αφού μπορεί να προωθήσει, εντός του διεθνούς συστήματος, μια έξυπνη στρατηγική, ώστε ως άλλος Δαβίδ να επικρατήσει του νέου Γολιάθ.

Η Τουρκία αντιμετωπίζει την Κύπρο ως σατραπεία, ως τουρκική σατραπεία. Η οπτική της Άγκυρας, δε, δεν μπορεί να ξεφύγει από το σκεπτικό αυτό. Αν αυτό το σκεπτικό της Άγκυρας τύχει της πρέπουσας κατανόησης και αποδοχής, τότε η πολιτική της Τουρκίας, τόσο των κεμαλιστών που την κυβερνούσαν, όσο και των ισλαμιστών που την κυβερνούν, μπορεί να αποκωδικοποιηθεί. Θα μπορούσε να εξηγηθεί το πώς η Τουρκία, μέσω έκθεσης 100 σελίδων προς την ΕΕ, προσπαθεί να εξηγήσει πως η Κυπριακή Δημοκρατία δεν υπάρχει ως κρατικό μόρφωμα.

Κυπριακό: O αναδυόμενος κίνδυνος της διχοτόμησης

Κυπριακό: O αναδυόμενος κίνδυνος της διχοτόμησης

Μέλη του Αμερικανικού Κογκρέσσου και Ελληνοκύπριοι ζητούν δίκαιη λύση για το Κυπριακό. Ουάσιγκτων, 15-17 Ιουλίου 2014.

Η πολιτική τής Τουρκίας στην Κύπρο

Ζήνωνας Τζιάρρας

[Πηγή: Foreign Affairs, 19/12/2014]

Μια πάγια ανησυχία των Ελληνοκυπρίων, τουλάχιστον μετά από την τουρκική εισβολή τού 1974, ήταν η μονιμοποίηση των δραματικών αλλαγών (γεωγραφικών, πολιτικών, οικονομικών, κοινωνικών, δημογραφικών, πολιτισμικών κ.α.) που αυτή επέφερε στο νησί. Η αντίληψη αυτή ήταν απόλυτα δικαιολογημένη, όχι μόνο λόγω των τραγικών πραγματικοτήτων επί του εδάφους και των νέων σχέσεων ισχύος που αναπτύχθηκαν, αλλά και λόγω της ξεκάθαρης τότε προσέγγισης από την Άγκυρα που υποστήριζε ότι το Κυπριακό λύθηκε το ’74.

Από την πλευρά – τουλάχιστον κάποιων εκ – των Τουρκοκυπρίων, η ανασφάλεια αυτή είχε διαφορετική υφή και αναπτύχθηκε με το πέρασμα των χρόνων. Είχε κυρίως σχέση με το φόβο ότι η τουρκοκυπριακή κοινότητα και ταυτότητα θα αφομοιωνόταν από τα κύματα Τούρκων εποίκων και μεταναστών που κατέφθαναν στην Κύπρο. Αυτό σήμαινε πως οι Τουρκοκύπριοι δεν αποτελούσαν πλέον απλώς μια μειονότητα του ευρύτερου κυπριακού πληθυσμού, αλλά και μια μειονότητα εντός των κατεχομένων εδαφών τα οποία είχαν ταυτίσει με την ασφάλεια και την ελευθερία τους κάτω από ένα δικό τους κράτος, όπως αυτοί το αντιλαμβάνονταν.

Επιτακτική ανάγκη αλλαγής στρατηγικής στο Κυπριακό

Επιτακτική ανάγκη αλλαγής στρατηγικής στο Κυπριακό

Περικλής Νεάρχου, Πρέσβυς ε.τ.

[Πηγή: Agora Dialogue]

Η τελευταία Τουρκική πρόκληση στην Κυπριακή ΑΟΖ ισοδυναμεί με απόπειρα επεκτάσεως του Αττίλα και στην ΑΟΖ και το φυσικό αέριο της Κύπρου. Η Άγκυρα επιδιώκει, με την κίνηση αυτή, αφ’ ενός να εκβιάσει την Ελληνική πλευρά να δεχθεί να συζητήσει στις διακοινοτικές συνομιλίες το θέμα του φυσικού αερίου, ως δήθεν διακοινοτικό θέμα, και αφ’ ετέρου να προβάλει τις αυθαίρετες αξιώσεις της πάνω στην Κυπριακή ΑΟΖ.

Οι Τουρκικές διεκδικήσεις δεν αφορούν, βεβαίως, μόνο την Κυπριακή ΑΟΖ. Αφορούν, προφανώς, και το Αιγαίο, στο οποίο η Άγκυρα προβάλλει τις γνωστές διεκδικήσεις της και επιδιώκει να εμποδίσει την ανακήρυξη της Ελληνικής ΑΟΖ. Οι Τουρκικές διεκδικήσεις στην ΑΟΖ της Ελλάδος και της Κύπρου διασυνδέονται επίσης με τους μεγαλοϊδεατικούς στόχους της Νεο-Οθωμανικής Τουρκικής πολιτικής του Ταγίπ Ερντογάν στη Μέση Ανατολή και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η «Αιρετική Λύση» του Λυγερού και η πολιτική της απελευθέρωσης…

Η «Αιρετική Λύση» του Λυγερού και η πολιτική της απελευθέρωσης…

Χάρτης της Κύπρου του 1561

Του Αλέκου Μιχαηλίδη*

[Πηγή: ΑντίστασηΤώρα, 09/11/2014]

Όπως αναφέρει στον πρόλογο του νέου του συγγράμματος, Κυπριακό: Η Αιρετική Λύση, ο Σταύρος Λυγερός, «το βιβλίο αυτό γράφτηκε με την αμυδρή ελπίδα ότι μπορεί να συμβάλει στην έναρξη της ζωτικά αναγκαίας εθνικής συζήτησης για την αναθεώρηση στρατηγικής από μηδενική βάση στο επίπεδο της κοινωνίας των πολιτών». Για αυτόν ακριβώς τον λόγο σημειώνονται κι αυτές οι γραμμές, την ώρα που η Τουρκία διενεργεί μια νέα εισβολή κατά της Κύπρου.

Ο δημοσιογράφος Σταύρος Λυγερός, γνωστός στο νησί για τον αγώνα που έδωσε κατά του Σχεδίου Ανάν, παρουσιάζει στο βιβλίο, που εκδόθηκε πριν από λίγο καιρό, μία πρόταση (όχι καινούργια) για την επίλυση του κυπριακού προβλήματος. Πάνω σε αυτό πρόκειται να σταθούμε κι όχι σε ολόκληρο το βιβλίο, ακριβώς επειδή δεν είμαστε βιβλιοκριτικοί.

Αναφέρεται, λοιπόν, σε ένα «βελούδινο ημιδιαζύγιο», το οποίο αντιπαραθέτει στη λύση τύπου Ανάν και που, κατά την άποψή του, παντρεύει τα «θέλω» Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Η αλήθεια είναι πως ο Λυγερός μιλά με επιχειρήματα και όντως προτείνει μία λύση. Η πρόταση είναι όντως «αιρετική», καθώς, όπως σημειώνει ο συγγραφέας, επιδιώκει να σπάσει τα ταμπού τεσσάρων δεκαετιών.

Η Κύπρος ξανά μόνη, με διαχρονικές ευθύνες

Η Κύπρος ξανά μόνη, με διαχρονικές ευθύνες

Του Πανίκου Παναγιώτου – http://www.philenews.com 

[Πηγή: Mignatiou.com, 28/10/2014]

Η Κύπρος ξαναβρέθηκε μόνη της με δικές της διαχρονικές ευθύνες. Η τουρκική κατοχή και επεκτατικότητα αντιμετωπίζονται όλα αυτά τα χρόνια με αφέλεια, ψευδαισθήσεις και με διχαστικές τακτικές του διαίρει και βασίλευε.

Από τη μια οι συναισθηματικές προσεγγίσεις, οι στιγμιαίες επιλογές και οι μονόπλευρες παραχωρήσεις της ελληνοκυπριακής ηγεσίας και από την άλλη η έλλειψη κοινής εθνικής πολιτικής από Λευκωσία και Αθήνα συνέτειναν καταλυτικά στη διαμόρφωση ενός μοναχικού περιβάλλοντος για την υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων, σε στεριά και θάλασσα.

Η Μάχη της ΕΛΔΥΚ 14 Αυγούστου 1974 …Παραμονή της Παναγιάς!

Η Μάχη της ΕΛΔΥΚ 14 Αυγούστου 1974 …Παραμονή της Παναγιάς!

του Σταύρου Καρκαλέτση

[Πηγή: veteranos, 14/08/2014]

Τις παραµονές του «ΑΤΤΙΛΑ 2», το µεγαλύτερο µέρος της ΕΛΔΥΚ βρέθηκε σε χώρους διασποράς, νότια του στρατοπέδου και πολύ κοντά σε αυτό.
Στις 13 Αυγούστου συµπτύχθηκε προς το χωριό Λακατάμια.

Στο στρατόπεδο παρέμειναν τρεις (κατ’ άλλους δύο) λόχοι, υπό τον αντισυνταγματάρχη Παναγιώτη Σταυρουλόπουλο. Η πρώτη τουρκική επίθεση εκδηλώθηκε στις 14 Αυγούστου, αργά το πρωί, αφού προηγήθηκε προσβολή του στρατοπέδου από την αεροπορία και το πυροβολικό.

Προπορεύονταν τα άρματα και σε πυκνούς σχηματισμούς ακολουθούσε η ΤΟΥΡΔΥΚ, ενισχυμένη με 700 επιπλέον άνδρες. Μέχρι το απόγευμα, οι Τούρκοι είχαν διενεργήσει τρεις επιθέσεις, αλλά προσέκρουσαν στη σθεναρή αντίσταση της ΕΛΔΥΚ, οι μαχητές της οποίας αγνοούσαν ότι στο άλλο άκρο της Λευκωσίας, στη Μια Μηλιά, η άμυνα είχε καταρρεύσει.

Κύπρος, 1974: Όλοι γνώριζαν τις τουρκικές προθέσεις με τρομερή λεπτομέρεια

Όλοι γνώριζαν τις τουρκικές προθέσεις με τρομερή λεπτομέρεια

Της Φανούλλας Αργυρού

[Πηγή: sigmalive, 20/07/2014]

Τον Απρίλιο του 1974, τρεις μήνες πριν από τον μαύρο Ιούλη με το πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή, ο Βρετανός Συνταγματάρχης Στόκερ, ο οποίος υπηρετούσε στη Βρετανική Υπάτη Αρμοστεία στη Λευκωσία, ως Σύμβουλος επί Αμυντικών από το 1972, αποχώρησε με δική του απόφαση. Πριν αποχωρήσει, όμως, έστειλε μια πολυσέλιδη και λεπτομερέστατη έκθεση στους ανωτέρους του στο Λονδίνο, σχετικά με την κατάσταση στην Κύπρο. Στην έκθεση, ο Στόκερ περιλάμβανε και κάποιες πολύ σημαντικές επισημάνσεις και εισηγήσεις γι' αλλαγή της πολιτικής κατάστασης στο νησί, που ουσιαστικά σκιαγραφούσε τι έπρεπε να γίνει σε σχέση με την Κύπρο.

Υποστήριξε ανοικτά την αποχώρηση από την Κύπρο όχι μόνο των Ελλήνων Αξιωματικών, αλλά και των Ελλαδιτών δασκάλων, τους οποίους θεωρούσε κακή επιρροή. Εύρισκε επικίνδυνη τη δημιουργία εφεδρικού στρατού από τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο και, το πιο σημαντικό, στην παράγραφο 39 σκιαγράφησε τόσο το πραξικόπημα με αντικατάσταση Μακαρίου, όσο και την εισβολή, όταν μίλησε για χειρουργική επέμβαση πολύ δύσκολου χαρακτήρα. Έγραψε με υπότιτλο «Προς τα πού τώρα η Κύπρος»:

Γ. Δελαστίκ: Τότε που η χούντα διαλύθηκε λόγω της προδοσίας της Κύπρου

Τότε που η χούντα διαλύθηκε λόγω της προδοσίας της Κύπρου

Του Γ. Δελαστίκ

[Πηγή: ΕΘΝΟΣ, 24/07/2014]

Σαράντα χρόνια πριν. Τετάρτη, 24 Ιουλίου 1974. Η αμερικανοκίνητη επτάχρονη δικτατορία των συνταγματαρχών έχει καταρρεύσει, αφού έχει ολοκληρώσει το έργο της: έχει φέρει τους Τούρκους κατακτητές στην Κύπρο από το Σάββατο, 20 Ιουλίου 1974! Οι δικτάτορες κοιτάζουν τώρα να σώσουν το τομάρι τους ώστε να μη βρεθούν μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα καταδικασμένοι από επί εσχάτη προδοσία. Φέρνουν από το Παρίσι άρον άρον τον «αυτοεξόριστο» λόγω της ταπεινωτικής ήττας του στις βουλευτικές εκλογές του 1963 Κωνσταντίνο Καραμανλή, ο οποίος ουδέποτε καταδίκασε τη χούντα κατά τη διάρκεια της εφτάχρονης δικτατορίας. Ούτε καν μετά τη σφαγή του Πολυτεχνείου! Πριν ξημερώσει, η χούντα τον έχει ορκίσει πρωθυπουργό. Στις 4.30 το απόγευμα της 24ης Ιουλίου 1974 ορκίζεται το πρώτο κλιμάκιο της κυβέρνησης Καραμανλή. Υπουργός Αμυνας είναι ο ακροδεξιός έμπιστος της χούντας Ευάγγελος Αβέρωφ, ο τότε αποκαλούμενος «γεφυροποιός», επειδή προσπαθούσε να συμφιλιώσει τον προδικτατορικό πολιτικό κόσμο με τους δικτάτορες. Υπουργός Δημόσιας Τάξης αναλαμβάνει ο Σόλων Γκίκας, ακόμη πιο ακροδεξιός, ο οποίος καταγγέλλεται από παντού ως εμφορούμενος από φασιστικές ιδέες. Ο Καραμανλής όντως διασώζει τους δικτάτορες. Ελάχιστοι φυλακίζονται. Ταυτόχρονα όμως ο Καραμανλής αίρεται στο ύψος της νέας εποχής, χωρίς φυσικά ποτέ να πάψει να είναι ένας δεξιός πολιτικός.

Η λάθος εντολή: Κύριοι, πάτε για ύπνο, δεν θα γίνει τίποτα

Η λάθος εντολή: Κύριοι, πάτε για ύπνο, δεν θα γίνει τίποτα

[Πηγή: OlaDeka, 20/07/2014]

Καθώς συμπληρώνονται 40 χρόνια από την εισβολή του Αττίλα στην Κύπρο, τα ερωτήματα παραμένουν ανοιχτά. Ηταν τραγωδία, ήταν προδοσία, ήταν μια εθνική καταστροφή. Πολλά έχουν γραφτεί από τότε, σκοτεινές πτυχές και λεπτομέρειες έχουν φωτιστεί, χωρίς όμως να μπορούμε ακόμη να δούμε καθαρά τις πράξεις που από τα παρασκήνια οδήγησαν στην κατοχή του 40% περίπου της Μεγαλονήσου από τους Τούρκους. Πίσω από κλειστές πόρτες συνεδρίασε μια εξεταστική επιτροπή της Βουλής, η οποία κάλεσε ακόμη και τον έγκλειστο Γεώργιο Παπαδόπουλο να καταθέσει. Και παρά το γεγονός ότι πληθώρα πληροφοριών καταγράφηκε στα πρακτικά της, ποτέ δεν δόθηκε ένα πειστικό πόρισμα. Ποτέ δεν απαντήθηκαν τα «γιατί».

Γιατί οι Ελληνες βρέθηκαν ανέτοιμοι απέναντι σ' έναν Αττίλα που θα έπρεπε να τον περιμένουν; Γιατί πιάστηκαν στον ύπνο;