Τι κρύβεται πίσω από τον κορωνοϊό;

Τι κρύβεται πίσω από τον κορωνοϊό;

Γράφει ο Γιώργος Α. Λεονταρίτης

Ο κόσμος έχει μείνει εμβρόντητος μπροστά στην κατάρα αυτής της επιδημίας του κορωνοϊού. Ο πλανήτης άλλαξε όψη, οι πόλεις των χωρών ερήμωσαν. Καθημερινοί θάνατοι και αβεβαιότητα για το μέλλον. Τα δελτία ειδήσεων των τηλεοπτικών ΜΜΕ, μετεβλήθησαν σε… «δελτία θανάτου»! Τόσοι νεκροί, τόσοι διασωληνωμένοι, τόσα καινούργια κρούσματα. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, έχει πλέον δεύτερη θέση διότι την πρώτη κατέχουν οι «ιατρικοί εκπρόσωποι» για να ενημερώνουν και για να δίνουν απαντήσεις σε απορίες. Ένα μόνο ερώτημα δεν ετέθη ποτέ από κανέναν: Από πού και πώς ξεπήδησε αυτή η επιδημία; Ποιος ευθύνεται για το πρωτόγνωρο «Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο»; Μια περίεργη σιγή καλύπτει το καίριο αυτό ερώτημα.

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ GIULIETTO CHIESA ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΞΑΦΝΙΚΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ (26/4)!

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ GIULIETTO CHIESA ΠΡΙΝ ΤΟΝ  ΞΑΦΝΙΚΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ (26/4)!

«Είμαι πεπεισμένος ότι η επίθεση των ιών οργανώθηκε…», λέει ο διακεκριμένος Ιταλός δημοσιογράφος

Ο Ιταλός δημοσιογράφος και συγγραφέας Giulietto Chiesa: χτίζουν έναν νέο κόσμο. Θέλουν τον πλήρη έλεγχο της ανθρωπότητας. Όλοι οι άνθρωποι ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ. Όποιοι δεν εμβολιαστούν δεν θα έχουν δικαίωμα ούτε μετακίνησης ούτε να βγουν από το σπίτι. Έχει ακυρωθεί το 60% της παραγωγής… πως θα ζήσει ο κόσμος;;;

[συνέντευξη του Giulietto Chiesa λίγες μέρες πριν τον θάνατο του που μετέδωσε τα τελευταία 24ωρα σχεδόν σύσσωμος ο ρώσικος τύπος…Πρόλαβε κι αποτύπωσε αυτή τη νέα πραγματικότητα. Eντύπωση προκαλεί ο απροσδόκητος χαμός του ενώ το πνεύμα του δείχνει την ζωτικότητά του λίγο πριν το μοιραίο. Η αιτία του θανάτου του παρέμενε ανεξακρίβωτη ως χθες]…

Είναι δύσκολο να πούμε τι θα ακολουθήσει η κρίση, τι αλλαγές μας περιμένουν. Ένα πράγμα είναι σαφές σε όλους: ο κόσμος θα αλλάξει. Και είναι δύσκολο να μιλήσουμε για συγκεκριμένες συνέπειες, γιατί κανείς δεν έχει πραγματική εικόνα για το τι συμβαίνει. Τι προκάλεσε την επιδημία του κορονοϊού: δημιουργήθηκε τεχνητά και, ίσως, ακόμη και σκόπιμα εξαπλώθηκε; Δεν υπάρχουν απαντήσεις, υπάρχουν μόνο εικασίες και υποθέσεις.

Το φιάσκο του East Med ανεβάζει την ένταση στην Ανατολική Μεσόγειο

Το φιάσκο του East Med ανεβάζει την ένταση στην Ανατολική Μεσόγειο

Του ΓΙΑΝΝΗ ΡΑΧΙΩΤΗ

To (φτηνό και μοναδικό)  επιχείρημα των κυβερνώντων γραικύλων σε Ελλάδα και Κύπρο, για τη μετατροπή των χωρών τους/μας  σε παρελκόμενα της πολιτικής των ΗΠΑ/Ισραήλ, ήταν ότι θα πάρουμε ποσοστά από τον αγωγό East Med, που υποτίθεται ότι θα κατασκευαστεί (κάποτε) στον βυθό της ανατολικής Μεσογείου και θα φτάνει στην Ιταλία μέσω Κύπρου και Ελλάδας. Δεν μπαίνουν στον κόπο να δουν ότι:
1.  Η κατανάλωση υδρογονανθράκων στην Ευρώπη μειώνεται κατά μέσο όρο σε ποσοστό μεγαλύτερο του 1,7% ετησίως εδώ και μια 10ετια τουλάχιστον.
2.  Ένας υποθαλάσσιος αγωγός τέτοιου μήκους και βάθους ανεβάζει το κόστος του μεταφερόμενου αερίου σε επίπεδα πολύ υψηλότερα από τους επίγειους που ήδη υπάρχουν και επαρκούν για τον εφοδιασμό της Ευρώπης με φθηνό αέριο.

Ο Ερντογάν συμπεριφέρεται ως Οθωμανός αυτοκράτορας

Ο «μεγάλος ασθενής»…

Του Ηλία Κουσκουβέλη

[Πηγή: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους, 01/08/2016]

“It was the best of times”!
Η τελευταία δεκαπενταετία, η οποία ταυτίζεται με την άνοδο και την κυβέρνηση της χώρας από τον Ερντογάν, μπορεί να θεωρηθεί ως μία περίοδος αύξησης της ισχύος της Τουρκίας. Η χώρα πέτυχε να βελτιώσει την οικονομία της, να θεωρηθεί από τη Δύση ως ένα παράδειγμα δημοκρατίας με μουσουλμανικό άρωμα που άξιζε να προωθηθεί στη Μέση Ανατολή, ενώ για κάποιο χρονικό διάστημα αύξησε την επιρροή της στην περιοχή.

Τουρκία: Η αιωρούμενη νάρκη στα ταραγμένα ύδατα της διεθνούς σκηνής είναι δίπλα μας…

Γράφει ο Κρεσέντσιο Σαντζίλιο

[Πηγή: Mignatiou.com, 27/07/2016]

1. Κιόλας από το 1908, με την «επανάσταση των Νεότουρκων», η Τουρκία είχε γίνει μια αιωρούμενη νάρκη στα ύδατα της διεθνούς σκηνής, ενώ για τον εσωτερικό της χώρο δεν μπορούμε βέβαια να πούμε ότι τα καθεστώτα που ακολούθησαν περιείχαν έστω και ελάχιστα στοιχεία δημοκρατίας έτσι όπως εμείς στην Ευρώπη γνωρίζουμε και διακηρύσσουμε.

Δικτατορικές κυβερνήσεις, στρατιωτικές εξουσίες, συστηματικός αφανισμός των αλλόδοξων και ξένων μειονοτήτων, πολιτικές σε στυλ αδιάκριτων πειρατικών ρεσάλτο, θρησκευτικές ακρότητες, εθνικές αδιαλλαξίες, παράλογες απαιτήσεις, πολιτικο-ομολογητικός επεκτατισμός, υπεροξυμένος τουρκισμός, και ό, τι άλλο ακόμη μπορεί να φανταστεί κανείς, χαρακτήρισαν και προσδιόρισαν και εισέτι χαρακτηρίζουν και προσδιορίζουν την τουρκική κυβερνητική οντότητα, όλο και περισσότερο επιρρεπής σε μια όλο και πιο επιθετική νέο-οθωμανική θεωρία και πρακτική.

ΝΑΤΟ: Από το σύμφωνο της Βαρσοβίας στη διάσκεψη της Βαρσοβίας

ΝΑΤΟ: Από το σύμφωνο της Βαρσοβίας στη διάσκεψη της Βαρσοβίας

του Άρη Χατζηστεφάνου

[Πηγή: Info-War, 18/07/2016]

«Οι ηγέτες του ΝΑΤΟ μιλούν για άμυνα αλλά προετοιμάζουν μια επιθετική επιχείρηση. Η ρητορική του στη Βαρσοβία απέχει μόλις ένα βήμα από την κήρυξη πολέμου στη Ρωσία». Η φράση ανήκει στον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, ο οποίος παρά το γεγονός ότι τις τελευταίες τρείς δεκαετίες δεν τα πηγαίνει και τόσο καλά με τις αναλύσεις του, κατάφερε να συνοψίσει σε μια φράση το κλίμα που επικράτησε στην τελευταία σύνοδο του ΝΑΤΟ.

Το προνόμιο του αδιεξόδου

Το προνόμιο του αδιεξόδου

Πηγή Φωτο: Φωτογραφικό Ταξίδι

Τα τελευταία μνημονιακά χρόνια απέδειξαν, αν μη τι άλλο, πως όσοι παρίσταναν ότι διέθεταν λύσεις, ψεύδονταν και διαψεύδονταν, με νταούλια ή χωρίς, πολύ-πολύ σύντομα. Το πεδίο της πολιτικής αντιπροσώπευσης παραμένει ερμητικά κλειστό και αφορά μονάχα σε κάποιες παρέες, ενώ ένα μεγαλοπρεπές Τίποτα, που κινείται από την Αριστερά έως τη Δεξιά με την άνεση ενός Β. Οικονόμου, καμώνεται, άλλοτε τον έτοιμο για όλα μάγκα και άλλοτε τη συνετή ευρωπαία παρθένα.

του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

[Πηγή: ThePressProject, 18/06/2016]

Όσοι ασχολούνται ακόμη στα σοβαρά με την Πολιτική είναι, από τη μια μεριά οι καλοπληρωμένοι Καρανίκες του συστήματος και από την άλλη, όλοι αυτοί που σου δίνουν την εντύπωση ότι δεν έχουν άλλη πρόθεση παρά να ανατινάξουν την Πολιτική, αφού είναι πια φανερό -ίσως όχι για τους ίδιους- ότι το να συνεχίζουν να ασχολούνται με αυτή την πολιτική, ως πράξη, είναι ενάντια στην ίδια την Πολιτική.

Ευρώπη: Ηρεμία πριν από την Καταιγίδα

Ευρώπη: Ηρεμία πριν από την Καταιγίδα

[Πηγή: kassandros, 04/06/2016]

Τα πράγματα ηρέμησαν στην ΕΕ. Το πρόβλημα της Ελλάδας μετατέθηκε για αργότερα, οι Βρετανοί ελπίζεται ότι θα μείνουν στην Ευρώπη, με το ένα πόδι, όπως πάντα, και το προσφυγικό είναι ακόμη υπό διαπραγμάτευση με την Τουρκία.

Στις Βρυξέλλες επικρατεί τώρα ανακούφιση και (τεχνητή;) αισιοδοξία.

Όμως τα πραγματικά οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα της Ευρώπης είναι εδώ και λέγονται Ιταλία, Ισπανία και Γαλλία. Οι τρεις αυτές χώρες μαζί συνιστούν το μισό της Οικονομίας της Ευρωζώνης, και τα υπόλοιπα μέλη δεν αναπτύσσονται ικανοποιητικά.

Η Ιταλία δεν μπορεί να μειώσει το υπέρογκο χρέος της. Σήμερα το συνολικό Ιταλικό χρέος κράτους, επιχειρήσεων και νοικοκυριών είναι 259% του ΑΕΠ, αυξημένο κατά 55% από το 2007. Σε αυτό δεν συμπεριλαμβάνεται το χρέος των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων της, τα οποία έχουν ανομολόγητα καταρρεύσει αφού τα «κόκκινα» δάνεια είναι πλέον το 25% του, Ιταλικού ΑΕΠ.

Το αυγό του φιδιού και η απελπισία

Το αυγό του φιδιού και η απελπισία

Προεκλογική συγκέντρωση του υποψήφιου Νόρμπερτ Χόφερ του ακροδεξιού κόμματος της Ελευθερίας

Αυτό που φάνταζε πριν από μερικά χρόνια ως προειδοποίηση, το ενδεχόμενο δηλαδή ανόδου της άκρας δεξιάς στην Ευρώπη και ανοικτά ή συγκεκαλυμμένα φασιστικών και νεοναζιστικών κομμάτων κατά το παράδειγμα του Μεσοπολέμου, εξαιτίας της μεγαλύτερης οικονομικής-κοινωνικής κρίσης, σήμερα είναι πραγματικότητα.

Του Μωυσή Λίτση

[Πηγή: contra-xreos, 01/06/2016]

Παρά το γεγονός ότι τελικά χάρη στην καταμέτρηση των επιστολικών ψήφων, ο ακροδεξιός Νόρμπερτ Χόφερ του κόμματος της Ελευθερίας έχασε οριακά στις πρόσφατες προεδρικές εκλογές στην Αυστρία -συγκέντρωσε το 49,7% έναντι 50,3% του υποστηριζόμενου από τους Πράσινους Αλεξάντερ Βαν ντερ Μπέλεν- η αλγεινή εντύπωση από το γεγονός ότι οι μισοί Αυστριακοί ψήφισαν υπέρ ενός νοσταλγού του Χίτλερ δεν αλλάζει.

Στην Αυστρία τα δύο παραδοσιακά κόμματα εξουσίας που κυβερνούσαν μεταπολεμικά τη χώρα, το κεντροδεξιό Λαϊκό Κόμμα και το Σοσιαλδημοκρατικό είχαν ήδη από τον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών καταρρεύσει.

Αν η Ευρώπη βρίσκεται σε πόλεμο… τότε βρίσκεται σε πόλεμο με τον εαυτό της…

Αν η Ευρώπη βρίσκεται σε πόλεμο… τότε βρίσκεται σε πόλεμο με τον εαυτό της…

Γάλλοι στρατιώτες περιπολούν στην Place de la Nation στο Παρίσι.

Του Χιου Ντέιβιντ Σκοτ Γκρίνγουεϊ *

[Πηγή: Mignatiou.com, 03/05/2016]

Η ιδέα ότι οι τρομοκρατικές επιθέσεις μπορεί στο μέλλον να αποτραπούν με στρατιωτική δράση κερδίζει έδαφος ακόμη και μεταξύ εκείνων που θα έπρεπε να γνωρίζουν καλύτερα τα πράγματα.

Ο Γάλλος Πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ έχει δηλώσει ότι η χώρα του βρίσκεται σε πόλεμο, ενώ ανάλογες δηλώσεις έκαναν και άλλοι ηγέτες μετά τις επιθέσεις των Βρυξελλών. Αν όμως η Ευρώπη βρίσκεται σε πόλεμο, ποιος είναι ο αντίπαλός της; Σχεδόν όλοι όσοι αναμίχθηκαν στις επιθέσεις του Παρισιού και των Βρυξελλών ήταν είτε Γάλλοι είτε Βέλγοι πολίτες.

Αν λοιπόν η Ευρώπη βρίσκεται σε πόλεμο, ο πόλεμος αυτός είναι εμφύλιος. Η Ευρώπη βρίσκεται σε πόλεμο με τον εαυτό της. Πώς έφτασε σε αυτό το σημείο; Ο βασικός λόγος είναι ότι η Ευρώπη δεν μπόρεσε να ενσωματώσει τον αυξανόμενο μουσουλμανικό της πληθυσμό. Και αυτό είναι ένα πρόβλημα που υπάρχει εδώ και έναν περίπου αιώνα.

Μηχανισμό επίλυσης χρεοκοπιών προωθεί στην Ευρώπη η Γερμανία

Μηχανισμό επίλυσης χρεοκοπιών προωθεί στην Ευρώπη η Γερμανία

Ο ESM μετατρέπεται σε Νομισματικό Ταμείο για την υπερχρεωμένη Ευρώπη

Του Γεράσιμου Ποταμιάνου

[Πηγή: Δρόμος της Αριστεράς, 19/04/2016] 

Η Σύνοδος των G-20 στη Σαγκάη διαπίστωσε πως η νομισματική πολιτική έφθασε στα όριά της. Η κρίση, που εμφανίζει συστημικά χαρακτηριστικά, οφείλεται στις ανισότητες που δημιουργεί η κυριαρχία του χρηματοπιστωτικού τομέα στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία. Μετά το 2008, καθώς η μείωση της ζήτησης περιόριζε τον δανεισμό των επιχειρήσεων, η FED αντέδρασε με μείωση του κόστους δανεισμού. Όμως, σήμερα, παρά τη μείωση των επιτοκίων και την ποσοτική χαλάρωση σε παγκόσμια κλίμακα, εξακολουθεί να μην υπάρχει ζήτηση για δανεισμό, εκτός από τη «μόχλευση» στον χρηματοοικονομικό τομέα.

Στην Ευρώπη και την Ιαπωνία τα επιτόκια είναι τώρα αρνητικά, αλλά κανείς δεν πιστεύει ότι περαιτέρω μείωσή τους θα βοηθήσει την ανάκαμψη. Από την εποχή του Κέινς οι κυβερνήσεις, σε τέτοιες στιγμές, αναλαμβάνουν τον ρόλο του «έσχατου» καταναλωτή, αυξάνοντας τις δημόσιες δαπάνες και το δημόσιο χρέος. Σήμερα, όμως, πολλές από τις μεγαλύτερες χώρες του κόσμου, είναι στο όριο του «αξιόχρεου» και δεν μπορούν να δανειστούν για να χρησιμοποιήσουν αναπτυξιακά τη δημοσιονομική πολιτική. Στην Ευρωζώνη, με δεδομένη την αρχιτεκτονική της ΟΝΕ, χωρίς χαλάρωση του δημοσιονομικού συμφώνου, κάτι τέτοιο θα αύξανε τον κίνδυνο χρεοκοπίας και θα έστελνε στα ύψη τις αποδόσεις των κρατικών ομολόγων. Θα αυξάνονταν, δηλαδή, οι απαιτήσεις εξυπηρέτησης του χρέους και θα ακυρωνόταν το έργο της νομισματικής χαλάρωσης. Οι συνθήκες αυτές υποδηλώνουν ότι το χρέος έχει αποκτήσει «αντιπαραγωγικό» χαρακτήρα και υπάρχει αδιέξοδο, έστω προσωρινά. Η θεσμική προετοιμασία για την αντιμετώπιση του προβλήματος αυτού στην Ευρωζώνη, έχει προχωρήσει αθόρυβα.

Η επερχόμενη οικονομική κρίση της Ευρώπης

Η επερχόμενη οικονομική κρίση της Ευρώπης

[Πηγή: KASSANDROS, 11/04/2016]

Ο κ. Ντράγκι απέδειξε την οικονομική του προβλεπτικότητα και το θάρρος του για γρήγορη δράση. Λίγες εβδομάδες μετά, το Ισπανικό αναπτυξιακό θαύμα κατέρρευσε. Το ισπανικό έλλειμμα του προϋπολογισμού του 2015 αντί να είναι 4.2% όπως είχε δεσμευθεί στην ΕΕ, είναι 5.2% και οφείλεται κυρίως στα χρήματα που μοίρασε ο κ. Ραχόϊ στην αποτυχημένη προσπάθεια του να επανεκλεγεί. Το ότι η όποια ανάπτυξη της Ισπανίας ήταν καταναλωτική φαίνεται και από το ότι οι Ισπανικές Τράπεζες μειώνουν τις χορηγήσεις και κλείνουν καταστήματα. Μόνο η τράπεζα Santander κλείνει φέτος 250 καταστήματα.

Το χρέος της Ισπανίας έφτασε αισίως στο 1,05 τρις Ευρώ. Απαιτούνται για το 2016 50 δις Ευρώ για να καλύψουν τους τόκους, 50 δις Ευρώ γιά να καλύψουν το έλλειμμα και όσα απαιτούνται για να καλύψουν τα ομόλογα που λήγουν φέτος.

Αυτή είναι η Ισπανία που παρουσιάζεται ως η χώρα με την μεγαλύτερη ανάπτυξη στην Ευρώπη . Αυξάνει 3 και χρεώνεται 5. Χωρίς την ΕΚΤ του κ. Ντράγκι θα είχε ήδη φανερά χρεωκοπήσει.

Η ευρωπαϊκή βιομηχανία του ξεπουλήματος

Η ευρωπαϊκή βιομηχανία του ξεπουλήματος

[Πηγή: Δρόμος της Αριστεράς, 24/02/2016]

To διεθνές κέντρο ερευνών Transnational Institute δημοσίευσε στις 17 Φεβρουαρίου μία σημαντική έρευνα για τη διαδικασία των ιδιωτικοποιήσεων σε όλη την Ευρώπη. Τα ευρήματα αποκαλύπτουν πώς έχει στηθεί μια ευρωπαϊκή βιομηχανία με μεγάλους παίχτες (Lazard, Deutsche Bank), κρούσματα διαφθοράς (ΤΑΙΠΕΔ) και πλήγματα στο δημόσιο συμφέρον πολλών χωρών.

Η αδιαφορία των υπερεθνικών θεσμών (ΕΚΤ, ΔΝΤ, ΟΑΣΑ κ.ά.) που πιέζουν συνεχώς για ιδιωτικοποιήσεις παρά τα καταστροφικά αποτελέσματα δεν είναι μόνο ιδεολογική, όπως υπογραμμίζει το TNI, αλλά οφείλεται σε μια μεγάλη βιομηχανία που έχει στηθεί στην Ευρώπη και αποκομίζει τεράστια κέρδη από αυτές τις διαδικασίες. Τα lobbies των εταιρειών που συμμετέχουν σε αυτήν τη βιομηχανία πιέζουν για ακόμα περισσότερες εκποιήσεις δημόσιας περιουσίας, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει μικρότερα κρατικά ΑΕΠ, λιγότερα έσοδα, περισσότερη διαφθορά και χειρότερες συνθήκες εργασίας.

Να απαιτήσουμε την κυριαρχία

Να απαιτήσουμε την κυριαρχία

Κώστας Λαπαβίτσας

[Πηγή: Κώστας Λαπαβίτσας, 23/01/2016]

Τους τελευταίους μήνες υπάρχει έντονη κινητικότητα στη ευρωπαϊκή Αριστερά αναζητώντας εναλλακτική πρόταση για την Ευρώπη. Στις 19-21 Φεβρουαρίου έγινε συνέδριο για το «Σχέδιο Β΄» στη Μαδρίτη το οποίο στην ουσία διοργάνωσε η αριστερή πτέρυγα του Ποδέμος. Ένα μήνα νωρίτερα αντίστοιχο συνέδριο είχε διοργανωθεί στο Παρίσι από το Κόμμα της Αριστεράς του οποίου ηγείται ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν.

Δύο παράγοντες ερμηνεύουν αυτή την κινητικότητα. Ο πρώτος είναι η προοπτική του σχηματισμού κυβέρνησης στην Ισπανία από το Ποδέμος, αλλά και η βαρύνουσας σημασίας συμμετοχή του Κόμματος της Αριστεράς στις επερχόμενες γαλλικές προεδρικές εκλογές. Ο δεύτερος είναι η πλήρης αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ, το πρόγραμμα του οποίου είχε λειτουργήσει στην πράξη ως «Σχέδιο Α'» της ευρωπαϊκής Αριστεράς για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Το ερώτημα συνεπώς έχει προκύψει αβίαστα: με ποιο πρόγραμμα θα παρουσιαστεί η Αριστερά της Ισπανίας και της Γαλλίας στο εκλογικό σώμα; Πολύ φυσιολογικά, η ιδέα ενός εναλλακτικού σχεδίου, ενός «Σχεδίου Β΄», έχει κερδίσει έδαφος.

Το Βερολίνο υποχωρεί καίγοντας γη μέσα στον πανικό του

Το Βερολίνο υποχωρεί καίγοντας γη μέσα στον πανικό του

του Μάκη Ανδρονόπουλου

[Πηγή: extrapolation, 13/02/2016]

Η Γερμανία με το που στήθηκε στα πόδια της μετά τον πόλεμο, άρχισε να σκέφτεται όπως πριν. Τουλάχιστον η οικονομικο-πολιτική ελίτ. Τα ήθελε όλα, όλα όσα το φαντασιακό της θεωρούσε ότι δικαιούται!... Το «γερμανικό θαύμα» επιτελέστηκε με απίστευτα έξυπνη και επίμονη αμερικανική πολυδιάστατη στήριξη, στο πλαίσιο της στρατηγικής ανάσχεσης της σοβιετικής επιρροής. Η Γερμανία φούσκωσε και πέτυχε με την Οστπολιτίκ να δημιουργήσει εκείνες τις συνθήκες που οδήγησαν στην Πτώση του Τείχους και την ενοποίησή της. Εκμεταλλευόμενη τις γαλλικές φοβίες και την συνεχώς αυξανόμενη οικονομική της ισχύ πέτυχε να επικυριαρχήσει  στην Συμφωνία των Ηλυσίων (γαλλογερμανικός άξονας). Ήταν και εκείνη η ατυχής δήλωση του Μπους για partners in leadership (εταίροι στην ηγεμονία) και τα μυαλά στο Βερολίνο πήραν αέρα. 

Ζούμε σ' ένα μεσοδιάστημα στο οποίο οι παλιές βεβαιότητες πλέον δεν λειτουργούν

Ζούμε σ' ένα μεσοδιάστημα στο οποίο οι παλιές βεβαιότητες πλέον δεν λειτουργούν

«Βρισκόμαστε σ' ένα μεσοδιάστημα, μεταξύ μιας εποχής που οι άνθρωποι είχαν βεβαιότητες και μιας άλλης, όπου οι παλιές μέθοδοι πλέον δεν λειτουργούν»

Του Ζίγκμουντ Μπάουμαν*

[Πηγή: tvxs, 27/01/2016]

Έχετε περιγράψει την ανισότητα ως «μετάσταση». Βρίσκεται η δημοκρατία σε κίνδυνο;

Θα μπορούσαμε να περιγράψουμε αυτό που συμβαίνει αυτό τον καιρό ως κρίση της δημοκρατίας, ως κατάρρευση της εμπιστοσύνης· την πεποίθηση πως οι ηγέτες μας δεν είναι απλά διεφθαρμένοι ή ανόητοι, αλλά ανίκανοι. Οι πράξεις απαιτούν την εξουσία, τη δυνατότητα να κάνεις πράγματα, και χρειαζόμαστε και την πολιτική που είναι η ικανότητα να αποφασίσουμε τι πρέπει να γίνει. Όμως αυτός ο γάμος μεταξύ εξουσίας και πολιτικής στο πλαίσιο του εθνικού κράτους έχει τελειώσει. Η εξουσία έχει παγκοσμιοποιηθεί αλλά η πολιτική είναι όσο τοπική ήταν πάντα. Στην πολιτική κόπηκαν τα χέρια. Οι άνθρωποι δεν πιστεύουν πλέον στο δημοκρατικό σύστημα, γιατί δεν κρατά τις υποσχέσεις του. Αυτό το βλέπουμε για παράδειγμα με την προσφυγική κρίση -πρόκειται για παγκόσμιο φαινόμενο, όμως ακόμη δρούμε τοπικιστικά. Οι δημοκρατικοί μας θεσμοί δεν έχουν σχεδιαστεί για την αντιμετώπιση καταστάσεων αλληλεξάρτησης. Η παρούσα κρίση της δημοκρατίας είναι μια κρίση των δημοκρατικών θεσμών.

Όλο και πιο σκούρες πινελιές στο χάρτη της Ευρώπης

Όλο και πιο σκούρες πινελιές στο χάρτη της Ευρώπης

Graffiti  του WD

Απαρνείται ακόμη και τη βιτρίνα των «αξιών» που υποτίθεται ότι τη χαρακτήριζαν

Κείμενα: Ερρίκος Φινάλης

[Πηγή: Δρόμος της Αριστεράς, 19/01/2016]

Μια σειρά «μικρά» γεγονότα συμπληρώνουν με όλο και πιο σκούρες πινελιές το χάρτη μιας Ευρώπης που καθημερινά αποδεικνύεται όλο και πιο αποκρουστική, καθώς εγκαταλείπει κάθε πρόσχημα και απαρνείται ακόμη και τη βιτρίνα των «αξιών» που υποτίθεται ότι τη χαρακτήριζαν. Η δημοκρατία αντικαθίσταται από τα κελεύσματα των «αγορών», η λαϊκή κυριαρχία σκυλεύεται από τους ισχυρούς, ο πέλεκυς μιας δρακόντειας νομοθεσίας πέφτει βαρύς πάνω σε όσους αντιστέκονται, και τα θύματα των ιμπεριαλιστικών πολέμων αντιμετωπίζονται από τους σύγχρονους Αρίους ούτε λίγο ούτε πολύ όπως οι εβραίοι, οι σλάβοι και άλλες «κατώτερες φυλές» πριν από 70-80 χρόνια. Υπερβολές; Για να δούμε…

Σε κλοιό εκβιασμών και πιέσεων

Σε κλοιό εκβιασμών και πιέσεων

[Πηγή: Δρόμος τηςΑριστεράς, 04/12/2015]

Ενώ οι γεωπολιτικές αναταράξεις στη Μέση Ανατολή δυναμώνουν και περιπλέκονται επικίνδυνα, σε έναν περιφερειακό πόλεμο που ως τώρα διεξαγόταν δι’ αντιπροσώπων, ενώ η δυτική συμμαχία καλοπιάνει και ανέχεται τις βλέψεις και τους ειδικούς σχεδιασμούς της Τουρκίας (τόσο στη Συρία όσο και στην Ε.Ε., μέσω των προσφυγικών κυμάτων), ενώ ολόκληρη η Ευρώπη μετατρέπεται σε φυλακή για να αντιμετωπίσει υποτίθεται τον κίνδυνο του ISIS, τόσο οι πιέσεις στο προτεκτοράτο Ελλάδα κορυφώνονται.

Η επίσκεψη Ολάντ και οι πανηγυρισμοί για την αναγέννηση της ελληνογαλλικής φιλίας μετατρέπεται, σταδιακά, σε επιβολή νέων τετελεσμένων, με αφορμή τις μεταναστευτικές ροές στο Αιγαίο. Τα σύνορα με την Τουρκία γκριζάρουν περισσότερο, η Ελλάδα εγκαλείται ότι δεν προστατεύει αποτελεσματικά τα εξωτερικά σύνορα της Ευρώπης και υπό την απειλή εξόδου από τη Συνθήκη Σέγκεν οδηγείται σε νέες υπαναχωρήσεις στα ανατολικά και βόρεια σύνορα, με την αποδοχή ειδικού και ενισχυμένου ρόλου στην Frontex και στις ευρωπαϊκές μονάδες ταχείας επέμβασης. Ο κίνδυνος εγκλωβισμού εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών και προσφύγων στη χώρα είναι παραπάνω από ορατός.

Ρωσία-Τουρκία έως τα άκρα

Ρωσία-Τουρκία έως τα άκρα

Του ΑΠ. ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

[Πηγή: iskra, 02/12/2015]

Κοντόθωρα αντιμετώπισαν στην Αθήνα τα ΜΜΕ την αντίδραση της Ευρώπης ότι γλείφει την Τουρκία για το προσφυγικό. Ο Γιούνκερ έβαλε τα πράγματα στη θέση τους υπενθυμίζοντας ότι οι διαφορές με την Τουρκία είναι βαθιές, υπαινιγμός ότι παραμένουν αγεφύρωτες. Ενώ και τα γερμανικά ΜΜΕ κατηγορούν για υποκρισία τις Βρυξέλλες και αναφέρουν μειοψηφικές αλλά υπολογίσιμες εσωκομματικές πιέσεις στη Μέρκελ να παραιτηθεί. Οι Ευρωπαίοι θα ήταν θεοπάλαβοι αν έτρεμαν την είσοδο δύο-τριών εκατομμυρίων προσφύγων αλλά αποδέχονταν την ένταξη 70 και πλέον εκατομμυρίων Τούρκων μουσουλμάνων, σουνιτών στην πλειοψηφία τους, με μια κυβέρνηση που δεν κρύβει ούτε την κλίση της προς τον ακραίο ισλαμισμό ούτε τις αυτοκρατορικές της βλέψεις. Βρυξέλλες-Τουρκία παίζουν εν γνώσει τους παιχνίδι αμοιβαίας εξαπάτησης με θύμα την Ελλάδα και τις γειτονικές Βαλκανικές χώρες. Θα μας μείνουν εδώ οι πρόσφυγες και η κυβέρνηση θα πανηγυρίζει ποιος ξέρει ποια νέα επιτυχία της.

Η τραγωδία της 13-11-15 στο Παρίσι είχε «προφητευθεί» από το Economist;

Η τραγωδία της 13-11-15 στο Παρίσι είχε «προφητευθεί» από το Economist;

Μια επικίνδυνη σύγκρουση Δύσης-Ανατολής φαίνεται να αποτυπώνεται σε ένα απόκοσμο και μυστηριώδες εξώφυλλο του περιοδικού Economist, ο εκδότης του οποίου είναι μόνιμος θαμώνας της λέσχης Μπίλντερμπεργκ.

Ήταν οι τρομοκρατικές επιθέσεις άλλη μια οργανωμένη προβοκάτσια;

του Vigilant Citizen

Ο κόσμος είναι μια πυριτιδαποθήκη έτοιμη να εκραγεί και τα όσα εκτυλίσσονται σήμερα στην Μέση Ανατολή και την Ευρώπη βρίσκονται στην καρδιά της έντασης.

Αν και είναι πολύ νωρίς να αποφανθούμε αν τα γεγονότα του Παρισιού ήταν πραγματική σφαγή ή μια μυστική επιχείρηση για πρόκληση κρίσης, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα εύφλεκτα συστατικά του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου αρχίζουν να μαζεύονται όλα σε ένα σημείο, αρχής γενομένης από τον Ιανουάριο του 2015.

Παράλληλα με την καταστροφή αρκετών χωρών της Μέσης Ανατολής, την μαζική ροή των μεταναστών προς την Ευρώπη, τις προετοιμασίες για πόλεμο κατά Ρωσσίας και Κίνας, οι ελίτ θα χρησιμοποιήσουν αυτή την «δημιουργική καταστροφή», αυτές τις νέες επιθέσεις, με τον ίδιο τρόπο που χρησιμοποίησαν την 11/9, το Charlie Hebdo κ.λπ.