Ο δεκάλογος της χειραγώγησης

Όταν η κοινωνία πείθεται συλλογικά ότι είναι ανόητη, διεφθαρμένη και ανίκανη, οπότε είναι η ίδια ένοχος για τα δεινά που της συμβαίνουν (κακή συνείδηση), τότε εξουδετερώνεται πλήρως – αφού αυτός που νοιώθει ένοχος δεν είναι σε θέση να αγωνισθεί, να πλημμυρίσει τους δρόμους και να επαναστατήσει.

«Δεν είμαστε πλέον ελεύθεροι, ούτε η σκέψη μας είναι – γεγονός που τεκμηριώνεται σήμερα στην Ελλάδα, όπου παρά το ότι βαδίζει με γρήγορα βήματα στα σκουπίδια της ιστορίας, δεν αντιδράει απολύτως κανένας, δεν φαίνεται καμία μελλοντική προοπτική υγιούς εξέγερσης, ενώ οι «μελλοθάνατοι» σιωπούν όπως τα πρόβατα που οδηγούνται πειθήνια στη σφαγή. Ουσιαστικά λοιπόν προγραμματιζόμαστε, με την έννοια ότι μας μαθαίνουν πώς θα θέλαμε να είμαστε – έτσι ώστε να νομίζουμε ότι εμείς επιλέξαμε ελεύθερα τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε και ενεργούμε ή παραμένουμε παθητικοί«.

[Πηγή: Analyst.gr, 03/08/2016]

Εθνική Κυριαρχία: Γιατί;

Εθνική Κυριαρχία: Γιατί;

BREXIT και η κατάρρευση της Ευρωπαϊκής Ένωσης

του ΣΑΜΙΡ ΑΜΙΝ*

[Πηγή: iskra, 27/07/2016]

Η υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας, όπως και η κριτική ενάντια σε αυτή, οδηγεί σε σοβαρές παρεξηγήσεις όταν αποσπάται από τη στρατηγική των κοινωνικών τάξεων στην οποία η εθνική κυριαρχία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος. Το κοινωνικό μπλοκ στις καπιταλιστικές κοινωνίες θεωρεί την εθνική κυριαρχία ως ένα απαραίτητο μέσο για την προώθηση των δικών του συμφερόντων με βάση τόσο την καπιταλιστική εκμετάλλευση της εργασίας όσο και την εδραίωση των διεθνών του σχέσεων.

Σήμερα, στο παγκοσμιοποιημένο νεοφιλελεύθερο σύστημα που κυριαρχείται από τα μονοπώλια της ιμπεριαλιστικής τριάδας (ΗΠΑ, Ευρώπη, Ιαπωνία), οι πολιτικές αρχές που είναι επιφορτισμένες με τη διαχείριση του συστήματος προς αποκλειστικό όφελος των μονοπωλίων, θεωρούν την εθνική κυριαρχία ως το μέσο που τους επιτρέπει να βελτιώσουν την «ανταγωνιστική» τους θέση στο παγκόσμιο σύστημα.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΗΡΘΕ Η ΠΡΩΤΗ ΣΤΗΡΙΞΗ ΣΤΟ ΣΙΩΝΙΣΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΗΡΘΕ Η ΠΡΩΤΗ ΣΤΗΡΙΞΗ ΣΤΟ ΣΙΩΝΙΣΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

Πώς ο Ελευθέριος Βενιζέλος υποστήριξε, πριν τον Λόρδο Μπάλφουρ, την δημιουργία του Ισραήλ

Αποκαλυπτική έρευνα του PARTISAN.GR

Οι Ελληνο-Ισραηλινές σχέσεις ποτέ δεν ήταν καλύτερες απ' ότι σήμερα. Μετά τις τελευταίες γεωπολιτικές ανακατατάξεις στην περιοχή μας, κι από την ώρα που οι ηγεσίες των Παλαιστινίων αποφάσισαν να συγκλίνουν με τον Ερντογάν, άλλαξαν οι συσχετισμοί στην ανατολική Μεσόγειο. Η πίεση της Αγκυρας σε σχέση με τα ενεργειακά κοιτάσματα Αιγαίου και Κύπρου εξώθησε την Αθήνα και την Λευκωσία σε μια άνευ προηγουμένου αμυντική και οικονομική συμμαχία με το Τελ Αβίβ. Τώρα εμείς οι Ελληνες είμαστε οι φίλοι και σύμμαχοι των Εβραίων μετά από δεκαετίες "παγωμένων" σχέσεων μεταξύ μας. Η σύγκλιση των δύο αρχαίων ιστορικών λαών χαιρετίστηκε με διθυράμβους από τον διεθνή τύπο φτάνοντας ακόμα και σε εκτιμήσεις για "την γέννηση μιας νέας παγκόσμιας υπερδύναμης".

Αλήθεια, για να μην γελιόμαστε, ποιός μπορεί να τα βάλει με Ελληνες και Ισραηλινούς ενωμένους; Η προσέγγιση των δύο χωρών συνεχίστηκε και μετά τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου εφέτος και τη νέα συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Οπως έχει τονίσει χαρακτηριστικά η Περιφερειάρχης Αττικής, Ρένα Δούρου, σε πρόσφατη ομιλία της:

ΤΟ ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ

ΤΟ ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ

Από την έκθεση "Με μια δραχμή στην Τέχνη"

Του Σπύρου Στάλια*

[Πηγή: προεδρική δημοκρατία, 16/03/2015]

Τρεις είναι οι θεμελιώδεις στόχοι, των οποίων την επίτευξη, ένα κυρίαρχο κράτος, πρέπει να επιδιώκει παντοιοτρόπως.

Την πλήρη απασχόληση, την προστασία της αξίας του εθνικού νομίσματος και την παροχή αξιοπρεπών μισθών, συντάξεων και υγείας.

Τα μέσα που έχει μια κυβέρνηση για να επιτύχει αυτούς τους στόχους είναι η φορολογία και οι δαπάνες του κράτους, ο δανεισμός και η αποπληρωμή των δανείων του και η έκδοση και κυκλοφορία νέου χρήματος καθώς και η απόσυρση του.

Άλλα μέσα δεν υπάρχουν, όποια μορφή και αν πάρει ένα καθεστώς, εκτός από τις χώρες τις ΕΕ, που τα μέσα είναι λιγότερα και κατά συνέπεια στόχοι και δημοκρατία συρρικνώνονται.

Ο τρόπος υλοποίησης των στόχων αυτών, με τα δεδομένα μέσα, αφορούν σε πολιτικές που τα κόμματα θα εισηγηθούν και ο Λαός θα αποφασίσει.

Ισπανία: Ψηφίστηκε ο «Νόμος Φίμωτρο»

Ισπανία: Ψηφίστηκε ο «Νόμος Φίμωτρο»

"Δεν είμαστε εγκληματίες". Ακτιβιστές και υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επικρίνουν το νέο νόμο που δίνει συντριπτική δύναμη με την αστυνομία, θυμίζοντας  επιστροφή στην εποχή του Φράνκο.

[Πηγή: omniatv, 12/12/2014]

Μόλις μία ημέρα μετά την Παγκόσμια Ημέρα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, εγκρίθηκε στην Ισπανία ο νόμος "φίμωτρο" Ley Mordaza, ο οποίος νομιμοποιεί ουσιαστικά τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Βάσει του νέου νόμου, η παραγωγή και η διανομή εικόνων, όπως αυτή που βλέπουμε,  μπορεί να κοστίσουν ένα πρόστιμο των 30.000 €.

Η Ισπανική βουλή ενέκρινε τον περιοριστικό  Νόμο  για την Ασφάλεια του Πολίτη   ή αλλιώς Νόμο Φίμωτρο ο οποίος πηγαίνει τώρα στη Γερουσία για την τελική έγκριση. Όλες οι κοινοβουλευτικές ομάδες, εκτός του Λαϊκού Κόμματος (PP)  αντιτάχθηκαν  στον νόμο, αλλά το Λαϊκό Κόμμα κατέχει την πλειοψηφία τόσο στο Κογκρέσο όσο και στην Γερουσία,  έτσι αναμένεται ότι ο νόμος θα περάσει πανηγυρικά.

Observer: Ένας ήρωας απέναντι στον Σαμαρά

Observer: Ένας ήρωας απέναντι στον Σαμαρά

[Πηγή: Info-War, 07/12/2014]

Το γύρο του κόσμου κάνει πλέον η υπόθεση της απεργίας πείνας του Νίκου Ρωμανού.

Η βρετανική εφημερίδα Observer (κυριακάτικη έκδοση του Guardian) παρουσιάζει το θέμα στην πρώτη της σελίδα και φιλοξενεί εκτενές ρεπορτάζ της ανταποκρίτριας στην Αθήνα Έλενα Σμιθ.

Η εφημερίδα αποδίδει τα επεισόδια του Σαββάτου στην οργή που προκαλεί η στάση της κυβέρνησης απέναντι στον απεργό πείνας.

Μιλώντας στον Observer ο πατέρας του Νίκου Ρωμανού αναφέρει ότι ο γιος του ήταν σε θέση να καταλάβει “πως μια διεφθαρμένη ελίτ κατέστρεψε τον κοινωνικό ιστό αυτής της χώρας”.

Δεκέμβρης 2008: το σήμερα σαν ταινία «μικρού μήκους»

Δεκέμβρης 2008: το σήμερα σαν ταινία «μικρού μήκους»

worldwideeyes.wordpress.com

[Πηγή: INPRECOR, 06/12/2014]

Ένα κείμενο μνήμης, για το ο,τιδήποτε, ελάχιστη σημασία έχει, συνήθως, αν δεν συνδέεται με το σήμερα. Μπορεί να πέρασαν μόλις έξι χρόνια αλλά έχουν μεσολαβήσει τόσα πολλά, που πιθανώς η 6^η Δεκεμβρίου 2008, εκείνο το Σαββατόβραδο, που ο Αλέξης Γρηγορόπουλος έπεφτε νεκρός στα Εξάρχεια από σφαίρα του ειδικού φρουρού Κορκονέα, μοιάζει πολύ μακρινή στο παρελθόν. Και όντως είναι, αν αναλογιστεί κανείς πόσα σκαλοπάτια έχει κατρακυλήσει έκτοτε, σε όλα, η ελληνική κοινωνία.

Όπως έχει γραφτεί ήδη από πολλούς, ο Αλέξης Γρηγορόπουλος δεν ήταν ούτε ο πρώτος, και όπως όλα δείχνουν, σε καμία περίπτωση δεν θα είναι ο τελευταίος νεκρός από το χέρι της αστυνομικής αυθαιρεσίας και καταστολής. Γι αυτό και είναι κάπως δύσκολο να αντιληφθεί κανείς γιατί ο χαμός του πυρπόλησε (σχεδόν κυριολεκτικά) ολόκληρη τη χώρα.

Κατά πολλούς, αποτέλεσε τη σταγόνα εκείνη που ξεχείλισε για τα καλά το ποτήρι της ανασφάλειας και της πίεσης που οι νέοι  ήδη βίωναν. Ένα αύριο αβέβαιο, θολό, απειλητικό. Ένα αύριο που αποτυπώθηκε στη βία των ημερών που ακολούθησαν. Ένα αύριο που προμηνούσε το σήμερα όλων μας.

Βίντεο!!! Ολόκληρη η πορεία για τον Αλέξη και τον Νίκο!!!

Βίντεο!!! Ολόκληρη η πορεία για τον Αλέξη και τον Νίκο!!!

Δείτε ολόκληρη την απογευματινή πορεία του αναρχικού και αντιεξουσιαστικού χώρου που έγινε στην μνήμη του Αλέξη Γρηγορόπουλου και για υποστήριξη στον απεργό πείνας Νίκο Ρωμανό (πλατεία Συντάγματος, 6 Δεκέμβρη 2014).

Ενας ήρωας γεννιέται

Ενας ήρωας γεννιέται

Φωτο: www.tovima.gr

Του Γεώργιου Π. Μαλούχου

[Πηγή: ΕΘΝΟΣ, 04/12/2014]

Στην ιστορία, τη διεθνή και την ελληνική, υπάρχουν ορισμένες σπάνιες περιπτώσεις όπου οι πράξεις κάποιων ανθρώπων τους οδηγούν έξω από το κοινό πλαίσιο, τους πηγαίνουν πιο πέρα. Μπορεί να παρακούν και να παραβιάζουν νόμους, όμως, η ηθική τους υπόσταση και η στάση απέναντι στην εποχή τους, τα οδηγεί όλα σε μία άλλη διάσταση.

Είτε αρέσει είτε όχι σε πολλούς, ένας τέτοιος άνθρωπος είναι σήμερα στην Ελλάδα ο 21χρονος φυλακισμένος Νίκος Ρωμανός.

Ο Ρωμανός δεν έχει σκοτώσει, δεν έχει βάψει τα χέρια του με αίμα αθώων ανθρώπων.

ΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΕΚΡΟ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΡΩΜΑΝΟ;

ΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΕΚΡΟ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΡΩΜΑΝΟ;

Του ΑΝΔΡΕΑ ΖΑΦΕΙΡΗ

[Πηγή: iskra, 29/11/2014]

Είναι το δεύτερο δείγμα, μετά την επίθεση, χωρίς καμία αφορμή, σε συγκεκριμένα μπλόκ στη πορεία του Πολυτεχνείου , που υποδεικνύει την ύπαρξη «σταγονιδίων » και σεναρίων εκτροπής.

Είναι φανερό ότι εντός (ή παραλλήλως ή άνωθεν ή έξωθεν) της κυβέρνησης, κύκλοι κατασκευάζουν εξωφρενικά σενάρια σωτηρίας της , που περιλαμβάνουν πιθανά ακόμη και μια ανθρώπινη ζωή-Ιφιγένεια.

Η ψυχραιμία με την οποία ο αναρχικός χώρος αντιμετώπισε τις προκλήσεις το βράδυ της 17ης Νοεμβρίου, ματαίωσε, προσωρινά, τα σχέδια αυτά.

Και τώρα ήρθε η στιγμή του Νίκου Ρωμανού.

Πουλιά πάνω στο σύρμα

Πουλιά πάνω στο σύρμα

Like a bird on the wire

I have tried in my way

to be free

(Leonard Cohen)

Της Ευγενίας Λουπάκη

[Πηγή: stokokkino.gr, 25/11/2014]

...Κι αν έτυχε ποτέ να δείτε ένα πουλί παγιδευμένο σε κάποιο δωμάτιο, 

να προσπαθεί να ξεφύγει σαν τρελό και να χτυπάει στα τζάμια 

μ' όλη του τη δύναμη, καταλαβαίνετε τα υπόλοιπα που θέλω να πω..."

Τέσσερα παιδιά, φυλακισμένα στον Αυλώνα, έδωσαν πανελλήνιες και πέρασαν σε διάφορα ΑΕΙ. Χωρίς τη μαμά να φτιάχνει πορτοκαλάδες. Χωρίς μια βόλτα με τους φίλους και δυο φιλιά με το κορίτσι. Χωρίς φροντιστήριο.

Σπουδαία επιτυχία και των παιδιών και των διδασκόντων στο Γυμνάσιο-Λύκειο που λειτουργεί εντός της φυλακής. Επιτυχία και του σωφρονιστικού συστήματος, που επιτρέπει σ’ έναν έφηβο, ανεξάρτητα από το είδος του παραπτώματος για το οποίο κρατείται και από το είδος της ποινής, να σπουδάσει, να μορφωθεί και να αποδοθεί κάποια στιγμή πίσω στην κοινωνία.

Χρήστος Γιανναράς: Χωρίς ντροπή, χωρίς φόβο: σατραπεία

Χωρίς ντροπή, χωρίς φόβο: σατραπεία

Του Χρήστου Γιανναρά

[Πηγή: LoMak’s Blog, 21/09/2014]

Στο νεωτερικό «παράδειγμα», που καταρρέει, η σπουδαιότητα των όσων συμβαίνουν κρίνεται από την έμφαση που θα τους δώσει η τηλεόραση, τα Δελτία Ειδήσεων: Η εικόνα ενός ψυχοπαθούς θρησκόληπτου που κόβει κεφάλια συνανθρώπων του μπροστά στην κάμερα, για να συνετίσει την πολιτική των ΗΠΑ, κερδίζει την πρωτιά της σπουδαιότερης είδησης. Για μία, το πολύ δύο ημέρες. Την επομένη η σπουδαιότητα θα αποδοθεί σε κανιβαλικά «επεισόδια» ποδοσφαιρικού αγώνα. Τη μεθεπομένη, σε καινούργια φορολογικά μέτρα. Μετά, σε κάποια διαμάχη κομματικών κρετίνων. Και πάει λέγοντας.

Σε αυτή τη σχετικοποίηση του σπουδαίου είναι φυσικό να εθίζεται, με το πέρασμα των χρόνων και των δεκαετιών, ο τηλεθεατής πολίτης – και ο πιο καλλιεργημένος, ο οξυνούστερος. Συνειδητοποιεί ότι κριτήριο για τη διαβάθμιση της σπουδαιότητας είναι, απλώς, η σπουδαιοφάνεια, δηλαδή ο εντυπωσιασμός, κανένα άλλο κριτήριο. Οτι η εκζήτηση του εντυπωσιασμού επιβάλλει τη συνεχή αλλαγή των θεματικών προτεραιοτήτων (της «πρώτης είδησης»).

ΕΝΦΙΑ : ΕΝΑΣ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΣ, ΛΗΣΤΡΙΚΟΣ ΦΟΡΟΣ

ΕΝΦΙΑ : ΕΝΑΣ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΣ, ΛΗΣΤΡΙΚΟΣ ΦΟΡΟΣ

Από την σελίδα του Νίκου Καλογερόπουλου στο facebook

[08/08/2014]

Θα ήταν κοινοτυπία να επαναληφθεί κι εδώ, ότι ο νέος «φόρος» ακινήτων, ο επονομαζόμενος ΕΝΦΙΑ, ήλθε στη συνέχεια και για να καταστήσει μόνιμο και πιο ολοκληρωμένο το περίφημο χαράτσι της ΔΕΗ. Δηλαδή το ΕΕΤΗΔΕ που επεβλήθη το 2011 μέσω της ΔΕΗ, υποτίθεται ως προσωρινό και έκτακτο μέτρο. Αυτό ακριβώς που μετονομάσθηκε κατόπιν σε ΕΕΤΑ, προκειμένου να παρακαμφθούν οι δικαστικές αποφάσεις που τόνιζαν τόσο την παροδικότητα του μέτρου, όσο και την πολύπλευρη αντισυνταγματικότητά του. Ωστόσο η «κεραμίδα» που έπεσε, κατακαλόκαιρο, στο κεφάλι των περισσοτέρων είναι τέτοια, που είναι αδύνατο να αγνοηθεί το παλιό εκείνο γνωμικό που θέλει την επανάληψη ως μητέρα της γνώσης. 

Ανυπακοή, η μόνη απάντηση στη φορολογική ληστεία της κυβέρνησης

Ανυπακοή, η μόνη απάντηση στη φορολογική ληστεία της κυβέρνησης

Του Πέτρου Τσάγκαρη

[Πηγή: rproject, 06/08/2014]

«Κανένας φόρος δεν επιβάλλεται όταν δεν αποβλέπει σε δημόσια ωφέλεια. Όλοι οι πολίτες έχουν δικαίωμα να συνεργάζονται στον προσδιορισμό των φόρων, να επιβλέπουν τη χρήση τους και να ελέγχουν τη διαχείρισή τους». Διακήρυξη Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη, της Γαλλικής Επανάστασης, 220 χρόνια πριν

«Κανένας πρίγκιπας της Πρωσίας, κανένας Μπράντενμπουργκ και Βράνγκελ δεν παράγει ψωμί για το στρατό. Είστε εσείς που παράγετε ακόμη και το ψωμί για το στρατό… Κάντε τον εχθρό να πεινάσει και αρνηθείτε να πληρώσετε φόρους! Τίποτα δεν είναι πιο ανόητο από το να προμηθεύουμε μια προδοτική κυβέρνηση με τα μέσα να πολεμήσει το έθνος, και το μέσο όλων των μέσων είναι το χρήμα».

Καρλ Μαρξ,  165 χρόνια πριν

Λιτότητα και Χάος

Λιτότητα και Χάος

[Πηγή: CYNICAL, 02/08/2014] 

Μέχρι πρόσφατα δεν υπήρξε έκθεση διεθνούς οργανισμού, του ΔΝΤ, της Κομισιόν, ή του ΟΟΣΑ, που να μην κάνει μνεία στους ιδιαίτερα αυξημένους κινδύνους για ξέσπασμα σοβαρών ταραχών και κοινωνικών εξεγέρσεων στις χώρες κάτω από προγράμματα λιτότητας. Είναι αλήθεια ότι οι προειδοποιήσεις αυτές, που ήταν ιδιαίτερα έντονες τη διετία 2011-2012, τα επόμενα χρόνια άρχισαν να αμβλύνονται, όχι γιατί έλλειψαν οι λαϊκές κινητοποιήσεις, αλλά γιατί άρχισαν να διαβλέπουν σ' αυτές χαρακτηριστικά μάλλον ακίνδυνα, δηλαδή διαχειρίσιμα από τις υπάρχουσες δυνάμεις προπαγάνδας και καταστολής. Θες η έλλειψη ώριμων πολιτικών εναλλακτικών δυνάμεων και σχεδίων σε μια πρωτοφανούς βάθους και έντασης κρίση, θες η απειρία και η συστολή της κυρίως πληττόμενης μεσαίας τάξης να καταφύγει σε βίαιες αντιδράσεις, τύπου παρισινών και λατινοαμερικάνικων υποβαθμισμένων προαστίων, θες οι εκβιασμοί και ο φόβος μπροστά σε μια εναλλακτική διαχείριση έξω από τα νεοφιλελεύθερα πλαίσια, οι λαϊκές αντιδράσεις δεν κατάφεραν να κλονίσουν το σύστημα.

Η Μεγάλη Αυταπάτη

Η Μεγάλη Αυταπάτη

του Γιώργου Καραμπελιά

(Σχόλιο με αφορμή τη σύλληψη του Ν. Μαζιώτη)

[Πηγή: Άρδην - Ρήξη, 22/07/2014]

Αντικρίζοντας το βλέμμα του Νίκου Μαζιώτη στις τηλεοράσεις και τις εφημερίδες, έφερα συνειρμικά στη σκέψη μου έναν παλιότερο «αντάρτη πόλης», τον Χρήστο Τσουτσουβή, που το πάθος τον οδήγησε στον θάνατο. Έναν θάνατο προδιαγεγραμμένο από τις επιλογές του και τον τρόπο που τις διεκδικούσε. Τότε είχα γράψει, συγκλονισμένος από τον θάνατό του –είχαμε συμμετάσχει παλαιότερα σε κοινούς αγώνες–, ένα «ρέκβιεμ», που αποτελούσε ταυτόχρονα και την απαρχή της οριστικής μου ρήξης με την ίδια την άκρα αριστερά και την προσπάθεια από την πλευρά μας, να πείσουμε για τον σφαλερό της δρόμο, συμμετέχοντας σε έναν κοινό χώρο μαζί της. Σήμερα, τριάντα χρόνια μετά, και αφού έχει ολοκληρωθεί ένας κύκλος, νιώθω την ανάγκη να επανέλθω και πάλι με αφορμή, το ζήτημα του ένοπλου αγώνα, στις συνθήκες της Ελλάδας, και τη μοίρα όσων επιμένουν σ’ αυτόν.

Χρήστος Γιανναράς: Πώς ανασταίνεται μια πεθαμένη κοινωνία

Πώς ανασταίνεται μια πεθαμένη κοινωνία

Του Χρήστου Γιανναρά

[Πηγή: Palmografos, 21/07/2014] 

Με ποιο κριτήριο θα διακρίνουμε το «καινούργιο» στην πολιτική, αν τυχόν και οψέποτε εμφανιστεί; Πώς θα ξεχωρίσουμε τη διαφορετική οπτική, τον προγραμματικό ρεαλισμό, τον αυθεντικό ηγέτη;

Κριτήριο στέρεο και δοκιμασμένο είναι η αλλαγή «γηπέδου», αλλαγή των όρων του «παιχνιδιού» – η συνεπής άρνηση του καινούργιου να παίξει στο «γήπεδο» του παλιού και με τους όρους του παλιού. Λίγο πιο συγκεκριμένα, αλλά πάντοτε ενδεικτικά: Το κριτήριο είναι ότι το καινούργιο αρνείται να συμβιβαστεί με «βελτιώσεις» του παλιού, με την επιδιόρθωση της καταστροφής και της παρακμής, με το να κουράρει το από γεννησιμιού του διεστραμμένο.

Οταν η ΝΕΡΙΤ, η ρουφιανολογία και η Αρχιτρομοκρατία της Ολιγαρχίας μιλά για "Τρομοκράτες"

Οταν η ΝΕΡΙΤ, η ρουφιανολογία και η Αρχιτρομοκρατία της Ολιγαρχίας μιλά για "Τρομοκράτες"

Γράφει ο Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάϊν) - μεμονωμένο άτομο από το Αναρχικό Κίνημα

[Πηγή: ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ, 19/07/2014]

Στα πρόσωπα σας, στα χέρια σας και στις "πολιτικές" σας οι αποδείξεις της Βίας και Τρομοκρατίας σας

Αλληλεγγύη στον Νίκο Μαζιώτη και Πόλα Ρούπα

Γνώρισα  τον Νίκο Μαζιώτη, κάπου κάποτε μέσα στην δεκαετία του 90,στην διάρκεια μιας πολιτικής εκδήλωσης.

Από την σύντομη εκείνη συνάντηση κράτησα την ευγένεια του, την διαλεκτικότητά του, την πολιτική του συγκρότηση και την παρρησία του. Στοιχεία που συνθέτουν έναν κοινωνικό αναρχικό και επαναστάτη, στοιχεία ανθρωπιάς που απουσιάζουν από τούς διώκτες του υπουργούς, προϊσταμένους, όργανα και γραφιάδες της Αρχιτρομοκρατικής.

Και τώρα που στήνουν υστερικό πανηγύρι πάνω από το πεσμένο σώμα στο Μοναστηράκι  και χορεύουν αγκαλιά για την σύλληψη του έξω από τόν "Ευαγγελισμό", λάγνοι εξουσιαστές, γλύφτες καταδότες και παρτάλια της δημοσιογραφίας, ναι είμαι εδώ για να υπερασπίσω τον Νίκο Μαζιώτη και την συνέπεια του στις επιλογές του γιατί ο Νίκος Μαζιώτης μπορεί να είναι Σύντροφος "πού έχει κάνει λάθος" (κατά την δική μου πάντα κρίση) αλλά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ δολοφόνος και τρομοκράτης.

Φυλακές Υψίστης Ασφαλείας: η άλλη όψη του ολοκληρωτισμού

Φυλακές Υψίστης Ασφαλείας: η άλλη όψη του ολοκληρωτισμού

Πηγή Φωτο: www.tanea.gr

του Δημήτρη Μπελαντή*

[Πηγή: Δρόμος της Αριστεράς, 07/07/2014]

Οι μείζονες αλλαγές στον Σωφρονιστικό Κώδικα και στην Ποινική Δικονομία, τις οποίες επιχειρεί αυτές τις μέρες η κυβέρνηση, δημιουργούν μια «φυλακή μέσα στη φυλακή», ένα ιδιαίτερο είδος φυλάκισης χωρίς δικαιώματα, και ώθησης των κρατουμένων στην απόγνωση και την απελπισία. Πρόκειται για ιδιαίτερες περιπτώσεις καταδικασμένων αλλά και υπόδικων(!) για αδικήματα κατά του πολιτεύματος (π.χ. εσχάτη προδοσία), για κακουργήματα του 187Α (τρομοκρατική οργάνωση ή πράξεις), για αδικήματα ληστείας ή ανθρωποκτονίας που συνδέονται με την ύπαρξη εγκληματικής οργάνωσης, για κακουργήματα με ποινή κάθειρξης άνω των δέκα ετών κ.λπ.

Με λίγα λόγια, η βαρύτητα του αδικήματος και η εικαζόμενη βαριά επικινδυνότητα του δράστη (αλλά και του υπόδικου που δεν έχει καν ακόμη καταδικασθεί) οδηγεί όχι μόνο στη βαρύτατη στέρηση της ελευθερίας του, αλλά και σε μια διαδικασία κράτησης με όρους ψυχικής εξόντωσης στις περίφημες φυλακές Γ: Όχι άδειες, λειψή επικοινωνία με οικείους και περιβάλλον, όχι καθεστώς κίνησης έξω από τα κελιά, μη ισχύς του ευεργετικού υπολογισμού για την υφ’ όρον απόλυση βάσει της εργασίας, υποχρεωτική παραμονή στις φυλακές Γ για πολυετή διάρκεια κ.ά. Ουσιαστικά, οι κρατούμενοι στις φυλακές Τύπου Γ θα τελούν σε καθεστώς «διαρκούς απομόνωσης».

Για τους δικαστές κρίση δεν υπήρξε ποτέ, ούτε μνημόνια

Για τους δικαστές κρίση δεν υπήρξε ποτέ, ούτε μνημόνια

Για τους δικαστές η κρίση, τα μνημόνια και η καταστροφή που επέφεραν αυτά στην ελληνική κοινωνία δεν υπήρξαν ποτέ. Υπήρξαν για όλους τους άλλους Έλληνες εκτός από αυτούς.

Της Βασιλικής Σιούτη

[Πηγή: The Press Project, 25/06/2014]

Με τη σχετική τροπολογία της κυβέρνησης και του υπουργείου Οικονομικών οι μισθοί και οι συντάξεις των δικαστικών αποκαθίστανται στα προ μνημονίων επίπεδα. Και μάλιστα θα πάρουν και αναδρομικά ότι τους περιέκοψαν. Μετά από αυτό οι δικαστές μπορούν κάλλιστα να αναρωτιούνται : «κρίση; Ποια κρίση;» κι αποκομμένοι από την υπόλοιπη κοινωνία να απομακρύνονται όλο και περισσότερο από το περί δικαίου αίσθημα του ελληνικού λαού.

Η τροπολογία ήρθε να νομοθετήσει την απόφαση που πήραν οι δικαστικοί για τους ίδιους, κρίνοντας παράνομες τις περικοπές που έγιναν μόνο σε αυτούς, αφού για όλους τους υπολοίπους τις έκριναν νόμιμες.